Ts 111/23

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 6 października 2025 r. Pozycja 282 POSTANOWIENIE z dnia 21 maja 2025 r. Sygn. akt Ts 111/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J.S. o zbadanie zgodności: art. 8 w związku z art. 45 oraz art. 47 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Ko-deks pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 141, ze zm.) w zakresie, w jakim „uniemożliwia-ją domaganie się przywrócenia do pracy przez pracownika, którego rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego, zwłaszcza gdy celem takiego żądania jest uzyskanie wynagrodzenia za cały czas pozosta-wania bez pracy” z: 1) art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 65 ust. 1 zdanie 1 w związku z art. 24 zdanie 1 oraz art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji; 3) art. 67 ust. 1 zdanie 1 w związku z art. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 maja 2023 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego sta-nu faktycznego. Skarżący wniósł pozew przeciwko Szpitalowi Wojewódzkiemu w P. o uznanie za bez-skuteczne wypowiedzenia zawartej z nim na czas nieokreślony umowy o pracę – jako powód wypowiedzenia wskazano zmiany systemu zarządzania oddziałami szpitalnymi i w konse-kwencji likwidację stanowiska pracy skarżącego – a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt […]) skarżącego przywrócono do pracy na poprzednich warunkach oraz zasądzono na jego rzecz zwrot kosz-tów zastępstwa procesowego i opłatę od pozwu. Skarżący od powyższego orzeczenia złożył apelację, którą Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z 17 listopada 2020 r. (sygn. akt […]) uznał za częściowo uzasadnioną i zamiast przywrócenia skarżącego do pracy, zasądził dla niego od-szkodowanie w związku z naruszającym przepisy rozwiązaniem umowy o pracę za wypowie- OTK ZU B/2025 Ts 111/23 poz. 282 2 dzeniem. Od wyroku Sądu Okręgowego skarżący wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyż-szego, oddaloną wyrokiem z 26 października 2022 r. (sygn. akt […]). Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 28 sierpnia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 4 września 2023 r.) wezwał skarżącego do: oznaczenia swego adresu, podania daty doręczenia mu orzeczenia wskazanego jako ostateczne, doręczenie odpi-su lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem (wraz z czterema kopiami) wyroku Sądu Rejonowego w P. z 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt […]) wraz z kompletnym uzasadnie-niem, jak również odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem pozostałych załączników złożonych wraz ze skargą konstytucyjną (z wyjątkiem pełnomocnictwa). Skarżący 8 września 2023 r. (data nadania) przekazał pismo z żądanymi informacjami oraz kopie wymaganych dokumentów. Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy – w zakresie, w jakim dopuszczają, by rosz-czenie pracownika podlegającego szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy zostało uznane za nieuzasadnione – naruszają wolność wykonywania zawodu, wolność wyboru miej-sca pracy, zasadę ochrony pracy, prawo do ochrony praw majątkowych oraz prawo do ubez-pieczenia społecznego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia licznych prze-słanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Weryfikacja tych przesłanek następuje na eta-pie wstępnego rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK). W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczer-paniu drogi prawnej, o ile jest ona przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od doręczenia skar-żącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Zagadnienie wyczerpania drogi prawnej w rozumieniu powyższego przepisu było wielokrot-nie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego (zob. m.in. postanowienia TK z: 8 maja 2012 r., sygn. Ts 206/11, OTK ZU nr 3/B/2012, poz. 299; 19 czerwca 2018 r., sygn. Ts 195/17, OTK ZU B/2018, poz. 136; 29 czerwca 2021 r., sygn. Ts 113/20, OTK ZU B/2021, poz. 135). Trybunał jednoznacznie wskazywał, że drogę prawną należy uznać za wyczerpaną w momencie, gdy skarżący uzyska prawomocne orzeczenie w następstwie skorzystania z przysługujących mu zwyczajnych środków odwoławczych. Konsekwentnie należy przyjąć, że podjęcie kroków, zmierzających do wzruszenia takiego orzeczenia, także wtedy gdy towa-rzyszy im wydanie w sprawie dalszych rozstrzygnięć, wykracza poza pojęcie ,,wyczerpania drogi prawnej”. Mając powyższe na uwadze Trybunał uznaje, że ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, wydanym w postępowaniu cywilnym, jest prawo-mocny wyrok lub postanowienie, natomiast skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Oznaczenie momentu wyczerpania drogi prawnej ma bezpośrednie przełożenie na określenie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej. Rozpoczyna on bieg w momencie uzy-skania przez skarżącego prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji. Wniesienie zaś skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie ma już znaczenia dla biegu tego terminu (zob. postanowienie z 16 kwietnia 2013 r., sygn. Ts 21/13, OTK ZU nr 4/B/2013, poz. 439). Trybunał stwierdza, że w niniejszej sprawie ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji jest prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w P. z 17 listopada 2020 r. (sygn. akt […]). W związku z tym to od daty doręczenia powyższego orzeczenia roz- OTK ZU B/2025 Ts 111/23 poz. 282 3 począł bieg termin wniesienia skargi konstytucyjnej. Skarżący wniósł ją natomiast dopiero 26 maja 2023 r., a więc po przekroczeniu terminu przewidzianego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Ze względu na niedochowanie ustawowego terminu wniesienia skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.