Ts 112/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 lutego 2016 r. Pozycja 102 POSTANOWIENIE z dnia 4 lutego 2016 r. Sygn. akt Ts 112/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Piotr Pszczółkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej B.K., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 16 marca 2015 r. adwokat B.K. wniósł o uchylenie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635, ze zm.; dalej: pra-wo o adwokaturze), a także „o zbadanie sprawy nowelizacji” tej ustawy. Zdaniem skarżącego powyższa ustawa jest „nihilizmem (...) i wulgaryzmem praw-nym”. Jest „martwa ustrojowo”, ponieważ została uchwalona w stanie wojennym. W ten spo-sób „niszczy ustrój demokratyczny”. Do skargi konstytucyjnej (uzupełnionej pismami z 16 kwietnia i 4 maja 2015 r.) skar-żący dołączył plik dokumentów, w tym pismo Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w S. z kwietnia 2015 r. (dalej: pismo Dziekana ORA w S.). Z jego treści wynika, że postanowie-niem z marca 2015 r. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w S. tymczasowo zawiesił skar-żącego w czynnościach zawodowych. Postanowieniem z 12 maja 2015 r. (doręczonym 18 maja 2015 r.) Trybunał Konstytu-cyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że nie spełnia ona dwóch podstawowych warunków określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał wskazał, że w sprawie skarżącego nie wydano decyzji, czy orzeczenia sądowego, które legitymowałoby go do złożenia skargi konstytucyjnej. Skarżący nie wskazał także konstytucyjnych wolności lub praw, w które godzi zakwestionowana przez niego ustawa. W zażaleniu skarżący zakwestionował postanowienie Trybunału w całości. Zarzucił w nim Trybunałowi, że naruszył art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.), ponieważ błędnie przyjął, że przepis ten, oprócz wniosków – o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o TK z 1997 r. – dotyczy także skarg konstytucyjnych. W złożonym środku odwoławczym OTK ZU B/2016 Ts 112/15 poz. 102 2 skarżący zarzucił Trybunałowi także to, że strzeże on „ustawodawstwa uchwalonego przez PRL”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Jednak zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywane zażalenie doty-czy postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, która została wniesiona przed 30 sierpnia 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli, a zatem i do rozpozna-nia złożonego zażalenia, zastosowanie mają nadal przepisy ustawy o TK z 1997 r. W myśl art. 48 ust. 1 ustawy o TK z 1997 r. skarga konstytucyjna i zażalenie na posta-nowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinny być sporządzo-ne przez adwokata lub radcę prawnego. Z treści pisma Dziekana ORA w S. wynika, że skarżący, po złożeniu w Trybunale skargi konstytucyjnej, został tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodo-wych. Zgodnie z art. 4d ust. 1 zdanie pierwsze prawa o adwokaturze adwokat zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych nie może występować przed sądami lub organami państwowymi i samorządowymi (zob. także postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2006 r., sygn. akt V KK142/05, LEX nr 172204). W tym stanie rzeczy Trybunał stwierdza, że w świetle wskazanego art. 48 ust. 1 usta-wy o TK z 1997 r. skarżący nie jest podmiotem legitymowanym do samodzielnego występo-wania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wniesione przez niego zażalenie należy pozostawić więc bez rozpoznania. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane we wniesionym środku odwoławczym nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem skarżącego Trybunał wydał postanowienie „wbrew porządkowi prawnemu ujętemu w art. 2 Konstytucji”, ponieważ „bezprawnie” zastosował art. 36 ust. 1 ustawy o TK 1997 r. Przepis ten – jak twierdzi skarżący – ma zastosowanie tylko do wniosków pochodzą-cych od organów lub organizacji, o których mowa w art. 191 ust. 1 pkt 3-5 Konstytucji, nie zaś do skarg konstytucyjnych. Skarżący nie wziął zatem pod uwagę tego, że zgodnie z art. 49 ustawy o TK z 1997 r., art. 36 tej ustawy stosuje się odpowiednio do skarg konstytucyjnych, które tak jak wnioski podlegają wstępnemu rozpoznaniu. Trybunał zauważa, że w złożonym środku odwoławczym skarżący nie odniósł się do podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W tej sytuacji Trybunał stwierdza, że w postanowieniu z 12 maja 2015 r. zasadnie przyjął, że skarga nie spełnia pod-stawowych warunków określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Dlatego też – zgodnie z art. 49 w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK z 1997 r. – Trybu-nał prawidłowo odmówił nadania jej dalszego biegu. Wziąwszy powyższe okoliczności pod uwagę, należało wniesione zażalenie pozosta-wić bez rozpoznania.