Ts 121/20

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 czerwca 2021 r. Pozycja 105 POSTANOWIENIE z dnia 9 marca 2021 r. Sygn. akt Ts 121/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r., skargi konstytucyjnej spółki […] z siedzibą w M. o zbadanie zgodności: 1) art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708, ze zm.) z art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej „przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za niedokonanie zgłoszenia przez przewoźnika prze-wozu towaru przez terytorium RP, jak również przez to, że dopuszcza nało-żenie ww. kary pieniężnej bez względu na okoliczności tego czynu, przez co nie zapewnia gwarancji wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytu-cji”, 2) art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towa-rów z art. 2 Konstytucji „poprzez naruszenie zasad prawidłowej legislacji po-przez stanowienie przepisów niejasnych i nie zapewniających podstawowych gwarancji materialnoprawnych i procesowych wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP”, p o s t a n a w i a: nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 sierpnia 2020 r. (data nadania), skarżąca – spółka […] z siedzibą w M., reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, zarzuciła niezgodność: 1) art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogo-wego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708, ze zm.; dalej: ustawa z 2017 r.) z art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji „przez to, że przewiduje niepodle-gającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za niedokonanie zgłoszenia przez przewoźnika przewozu towaru przez terytorium RP, jak również przez to, że dopuszcza nało-żenie ww. kary pieniężnej bez względu na okoliczności tego czynu, przez co nie zapewnia gwarancji wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji”; OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 2 2) art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. z art. 2 Konstytucji „poprzez naruszenie zasad prawi-dłowej legislacji poprzez stanowienie przepisów niejasnych i nie zapewniających podstawo-wych gwarancji materialnoprawnych i procesowych wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP”. 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. W okolicach przejścia granicznego w K. funkcjonariusze Służby Celno-Skar-bowej przeprowadzili 6 czerwca 2017 r. kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągni-ka oraz naczepy ciężarowej, będącego w dyspozycji skarżącej, kierowanego przez A.J. Kon-trolujący ustalili, że przedmiotem przewozu był olej silnikowy Shell Rimula R4 X 15W-40, w łącznej ilości 22 572 l w 108 beczkach, 21 647 kg, klasyfikowany do kodu CN 2710 18 81 90, a więc podlegający ustawie z 2017 r. W trakcie kontroli rozpoczętego na terytorium kraju przewozu kierowca nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia przewozu do rejestru, dokumentu zastępującego zgłoszenie ani też dokumentu potwierdzającego przesunięcie międzymagazynowe. Natomiast w wyniku sprawdzenia rejestru zgłoszeń przewozów prowadzonego w systemie teleinformatycznym kontrolujący stwierdzili, że przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju nie dopełnił obowiązku przesłania do rejestru zgłoszenia i uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia. Następnego dnia, tj. 7 czerwca 2017 r., o godz. 912 zgłoszenie zostało prze-słane do rejestru. Na okoliczność przeprowadzonej 6 czerwca 2017 r. kontroli sporządzony został protokół. W dniu 22 grudnia 2017 r. do Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w S. (dalej: or-gan pierwszej instancji) wpłynęło pismo skarżącej, w którym podniosła, że wykonywała transport z Republiki Federalnej Niemiec do Republiki Litewskiej, a przewóz miał odbyć się promem z Kilonii do Kłajpedy – z pominięciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na potwierdzenie powyższego załączona została faktura zakupu biletu promowego, w treści któ-rej widnieją numery rejestracyjne skontrolowanego zespołu pojazdów, a także załączony zo-stał przelew za tę fakturę. Jak wyjaśniła skarżąca, kierowca – pomimo zarezerwowanego rejsu promem – samowolnie podjął decyzję o realizowaniu przewozu przez terytorium Rzeczypo-spolitej Polskiej, co potwierdza załączone oświadczenie kierowcy z 14 grudnia 2017 r. W wypadku zaś nieuznania tego oświadczenia skarżąca wniosła o przesłuchanie kierowcy na okoliczność przebiegu przewozu i decyzji o rezygnacji z przejazdu drogą morską. Zdaniem skarżącej wykluczone jest postawienie przewoźnikowi zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z 2017 r., albowiem wynikający z tego przepisu obowiązek musi być poprzedzony zamiarem rozpoczęcia przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tymczasem braku takie-go zamiaru dowodzi zakupiony przez skarżącą bilet promowy. 2.2. Decyzją z 9 marca 2018 r. (nr […]) organ pierwszej instancji, na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) w związku z art. 2 pkt 8, art. 3 pkt 2 lit. b, art. 7, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z 2017 r., nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, nie uznawszy wyjaśnień skarżącej za wiarygodne i umożliwiające odstąpienie w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. od nałożenia kary pieniężnej. 2.3. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: organ odwoławczy), decyzją z 12 czerwca 2018 r. (nr […]), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzieliwszy jego argumentację prawną. OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 3 2.4. Wyrokiem z 28 lutego 2019 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uchylił decyzje organu odwoławczego oraz organu pierwszej instancji. Sąd ten uznał, że organy obu instancji dokonały zawężonej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r., sprowadzającej się do rozumienia „ważnego interesu przewoźnika” tylko do sytuacji nadzwyczajnych, siły wyższej czy losowych zdarzeń (jak np. utrata możliwości za-robkowania, utrata losowa majątku). Takiego ograniczenia ustawa nie wprowadza, zatem or-gany, dokonując zawężonej interpretacji przesłanki z art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. w istocie naruszyły tę normę. Ważny interes przewoźnika to – zdaniem sądu – interes ważny dla niego, subiektywny, który każdorazowo należy ocenić z uwzględnieniem całokształtu materiału i odnieść do indywidualnego stanu faktycznego, co nie zostało uczynione w postępowaniu celno-skarbowym. 2.5. W wyniku skargi kasacyjnej organu odwoławczego, wyrokiem z 22 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]), Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie sądu pierwszej instancji oraz oddalił skargę skarżącej na decyzję tego organu. W ocenie tego Sądu instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mo-wa w art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r., jest oparta na tzw. uznaniu administracyjnym. W tym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi: „ważny interes przewoźni-ka” lub „interes publiczny”, jako materialnoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik „lub” wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z wyżej przywołanych dwóch dyrek-tyw wyboru, mianowicie ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, przy czym w każdej sprawie organ powinien wziąć pod uwagę i rozważyć obie te przesłanki. Wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji organy celno-skarbowe dokonały prawidłowej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. w zakresie użytych w tym przepisie klauzul generalnych oraz prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej wynikającej z tego przepisu (przy czym zgromadzony w sprawie przez organy materiał dowodowy był komplet-ny i wystarczający dla zastosowania norm prawa materialnego). 3. Zdaniem skarżącej: – art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2017 r. „narusza zawartą w art. 42 ust. 1 Konstytucji gwarancję ponoszenia wyłącznie osobistej odpowiedzialności za popełnienie czynu zabronio-nego, w ten sposób, że ww. regulacja rozciąga odpowiedzialność na przewoźnika, w rozu-mieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT [ustawy z 2017 r.], za czyny popełnione przez osoby trzecie, dokonane bez wiedzy i zgody oraz wbrew woli przewoźnika i nie zawiera żadnych okoliczno-ści zwalniających w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 ustawy SENT [ustawy z 2017 r.]”; – art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. „narusza, wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji, prawo skarżącego [skarżącej] do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd (administracyjny), a to poprzez nałożenie na niego absolutnej odpowie-dzialności za działania osób trzecich i brak wskazania okoliczności zwalniających od tej od-powiedzialności, względnie okoliczności łagodzących, przez co organy stosujące prawo i sprawujące wymiar sprawiedliwości zmuszone są wydawać orzeczenia niesprawiedliwe, a to wobec uznawania, na gruncie zaskarżonych przepisów, dowodów niewinności, za zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy”. 4. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 11 września 2020 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącej 17 września 2020 r.) skarżąca – na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) – została wezwana do usunięcia braku formal- OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 4 nego skargi konstytucyjnej przez nadesłanie jednego odpisu złożonej skargi wraz z załączni-kami. W piśmie procesowym, wniesionym do Trybunału 17 września 2020 r. (data nadania), pełnomocnik skarżącej wykonał powyższe zarządzenie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. 2. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie uczyniono art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708, ze zm.; dalej: ustawa z 2017 r.). Na podstawie art. 1 pkt 1 w związku z art. 21 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1039) od 14 czerwca 2018 r. tytuł ustawy z 2017 r. brzmi: „o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów”. Obecnie obowiązuje tekst jed-nolity ustawy z 2017 r. w brzmieniu wynikającym z obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczy-pospolitej Polskiej z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. poz. 859). W dacie wydania wobec skarżącej decyzji przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbo-wego w S. zaskarżone przepisy ustawy z 2017 r. miały następujące brzmienie: – art. 22 ust. 1 pkt 1: „1. W przypadku: 1) niedokonania zgłoszenia przez przewoźnika, (…) – na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł”. – art. 22 ust. 3: „W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem pu-blicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pie-niężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3”. Jako wzorce kontroli skarżąca powołała: – art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji odnośnie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2017 r.; – art. 2 Konstytucji odnośnie do art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. 3. Trybunał stwierdza, że analizowana skarga konstytucyjna kwalifikuje się do rozpo-znania merytorycznego, albowiem została sporządzona w imieniu skarżącej przez radcę prawnego (art. 44 ust. 1 u.o.t.p.TK), zaś skarżąca: – wyczerpała przysługującą jej drogę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK), ponieważ wy-rok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]) jest prawo-mocny i nie przysługują od niego żadne zwykłe środki zaskarżenia; – prawidłowo określiła zaskarżone przepisy jako przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK); – wskazała, które konstytucyjne prawa i wolności i w jaki sposób – jej zdaniem – zo-stały naruszone przez zaskarżone przepisy (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK); OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 5 – przedstawiła uzasadnienie sformułowanych przez nią zarzutów w przedmiocie nie-konstytucyjności zaskarżonych przepisów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK). 3.1. W ocenie Trybunału w niniejszej sprawie został też dochowany termin do wnie-sienia skargi konstytucyjnej. 3.1.1. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Na mocy art. 1 pkt 14 w związku z art. 101 in principio ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, prze-ciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.), z dniem 31 marca 2020 r., do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związa-nych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaź-nych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; dalej: ustawa marcowa) dodano art. 15zzs, którego ustępy 1 i 2 miały następujące brzmienie: „1. W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z po-wodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w: 1) postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, 2) postępowaniach egzekucyjnych, 3) postępowaniach karnych, 4) postępowaniach karnych skarbowych, 5) postępowaniach w sprawach o wykroczenia, 6) postępowaniach administracyjnych, 7) postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, 8) kontrolach celno-skarbowych, 9) postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 li-stopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284), 10) innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw – nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. 2. Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5, terminów w sprawach wyboru lub powołania organów, których kadencje są określone w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, terminów wyborów do organów jednostek samorzą-du terytorialnego oraz terminów w sprawach wniosków i pytań prawnych do Trybunału Kon-stytucyjnego”. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został ogłoszony 14 marca 2020 r. w § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epide-micznego (Dz. U. poz. 433, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 13 marca 2020 r.). Stan ten został odwołany 20 marca 2020 r. przez § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epide-micznego (Dz. U. poz. 490) w związku z ogłoszeniem tego samego dnia stanu epidemii w § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491; dalej: rozporządzenie z 20 marca 2020 r.). OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 6 Artykuł 15zzs ustawy marcowej został uchylony 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 in principio ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875, ze zm.; dalej: ustawa majowa). Zgodnie zaś z art. 68 ust. 7 ustawy majowej terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy marcowej, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie siedmiu dni od dnia wejścia w życie ustawy majowej. Z kolei w myśl stosowanych w postępowaniu przed Trybunałem odpowiednio na za-sadzie art. 36 u.o.t.p.TK w związku z art. 165 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.; dalej: k.p.c.) przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740; dalej: k.c.): – jeżeli termin jest oznaczony w miesiącach lub latach, a ciągłość terminu nie jest wy-magana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści, a rok za dni trzysta sześćdziesiąt pięć (art. 114); – jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 1); – jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wol-nym od pracy ani sobotą (art. 115). 3.1.2. Odnosząc powyższe regulacje do niniejszej sprawy, Trybunał stwierdza, że: – termin do wniesienia analizowanej skargi konstytucyjnej powinien być obliczany na zasadzie art. 114, art. 111 § 1 i art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. w związku z art. 36 i art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK w związku z art. 15zzs ust. 1 pkt 10 w związku z art. 15zzs ust. 2 in fine a contrario ustawy marcowej w związku z art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 in principio i art. 68 ust. 7 ustawy majowej i wynosi dziewięćdziesiąt dni; – 10 marca 2020 r. (czyli następnego dnia po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego) rozpoczął bieg dziewięćdziesięcio-dniowy termin do wniesienia skargi konstytucyjnej; – 14 marca 2020 r. bieg terminu uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 10 w związku z art. 15zzs ust. 2 in fine a contrario ustawy marcowej w związku z § 1 rozporządzenia z 13 marca 2020 r. oraz § 1 rozporządzenia z 20 marca 2020 r., czyli po upływie czterech dni; – 22 maja 2020 r. bieg terminu został wznowiony na mocy art. 68 ust. 7 ustawy majo-wej i powinien upłynąć osiemdziesiąt sześć dni później, czyli w sobotę 15 sierpnia 2020 r.; – na mocy art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p.TK ostatnim możliwym dniem do wniesienia skargi był poniedziałek 17 sierpnia 2020 r. (ponie-waż koniec terminu do dokonania tej czynności przypadał w sobotę, która poprzedzała nie-dzielę, będącą dniem ustawowo wolnym od pracy). 3.2. Trybunał stwierdza, że analizowana skarga nie jest obarczona nieusuwalnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, a sformułowane w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. Problem przedstawiony przez skarżącą dotyczy kwestii niemożności miarkowania administracyjnej kary pieniężnej, zasad ponoszenia odpowiedzialności przez przewoźnika w trybie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2017 r. oraz niejednoznacznej treści art. 22 ust. 3 tej ustawy, który umożliwia odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika. W kontekście: a) wyroku TK z 15 marca 2013 r., sygn. P 26/11 (OTK ZU nr 7/A/2013, poz. 99), w którym orzeczono, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wyso- OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 7 kości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, b) wyroku TK z 22 maja 2019 r., sygn. SK 22/16 (OTK ZU A/2019, poz. 48), w któ-rym stwierdzono m.in., że „[k]ontroli zgodności z Konstytucją wszczętej skargą konstytucyj-ną, w konkretnej sprawie, rozstrzygniętej konkretnym orzeczeniem, podlega, z natury skargi konstytucyjnej, przepis w rozumieniu przedstawionym w ostatecznym orzeczeniu” – należy przyjąć analizowaną skargę do rozpoznania merytorycznego. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowiono jak w sentencji.