Ts 124/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 maja 2018 r. Pozycja 73 POSTANOWIENIE z dnia 27 marca 2018 r. Sygn. akt Ts 124/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja – przewodniczący i sprawozdawca Piotr Pszczółkowski Andrzej Zielonacki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 13 grudnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej T.P., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 czerwca 2017 r. (data nadania) T.P. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 523 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim ,,nie przyznaje uprawnienia do wystąpienia z kasacją wyłącznie z powodu niewspółmierności kary innym podmiotom jak tylko Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu”, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zakwestionowany w skardze art. 523 § 1a k.p.k. narusza jego prawo do równego traktowania przez władze publiczne, tj. prawo do posiadania takich sa-mych uprawnień w postępowaniu karnym, jakie mają pozostali uczestnicy tego postępowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Podnosi też, że w ramach prawa do obrony skarżący powinien mieć dostęp do Sądu Najwyższego, zwłaszcza wtedy, gdy sfera praw dotyczy jego wolności osobistych. Natomiast zaskarżony przepis – w ocenie skarżącego – ten dostęp uniemożliwia, przez co narusza prawo skarżącego do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji). Postanowieniem z 13 grudnia 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 21 grudnia 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konsty-tucyjnej. Trybunał jako podstawę odmowy wskazał okoliczność, że skarżący nie uzyskał osta-tecznego orzeczenia, które potwierdzałoby, iż w jego wypadku droga sądowa jest wyłączona. Trybunał zwrócił także uwagę, że przekonanie skarżącego, jakoby niemożność wniesienia kasacji wyłącznie na podstawie niewspółmierności orzeczonej kary naruszała jego prawo do obrony, jest bezzasadne w stopniu oczywistym oraz że wskazany przez skarżącego art. 32 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w trybie skargowym. OTK ZU B/2018 Ts 124/17 poz. 73 2 W zażaleniu z 28 grudnia 2017 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybunałowi błędne ustalenie, że skarżący nie uzyskał ostatecznego orzeczenia potwierdzającego, iż droga sądowa jest wyłączona. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżą-cemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę-dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszyst-kim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Zdaniem Trybunału kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sfor-mułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dal-szego biegu. 3. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał prawidłowo ustalił, że skarga konsty-tucyjna nie spełniła podstawowego wymogu określonego w art. 77 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK, gdyż skarżący nie uzyskał ostatecznego orzeczenia, które potwierdzałoby, że wniesienie przez niego skargi kasacyjnej wyłącznie z powodu niewspółmierności orzeczonej wobec niego kary jest wyłączone. Takim ostatecznym orzeczeniem nie był wskazany przez skarżącego wyrok Sądu Apelacyjnego z grudnia 2016 r. Trybunał zwraca uwagę na to, że powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w ogóle nie rozstrzyga o dopuszczalności skargi kasacyjnej. W związku z tym nie może zostać uznany za orzeczenie ograniczające prawo skarżącego do wniesienia tej skargi. Wyrok Sądu Apelacyjnego z grudnia 2016 r. nie był wydany na podstawie zaskarżo-nego art. 523 § 1a k.p.k. Skarżący nie dysponuje więc żadnym ostatecznym orzeczeniem wydanym na podstawie tego przepisu. Tym samym skarga nie spełnia przesłanki z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten wymaga bowiem, by wskazany w skardze konstytucyjnej akt normatywny stanowił podstawę orzeczenia, którym sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego. Mając powyższe na względzie, Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.