Ts 125/18

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 października 2020 r. Pozycja 303 POSTANOWIENIE z dnia 30 lipca 2020 r. Sygn. akt Ts 125/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący Mariusz Muszyński – sprawozdawca Leon Kieres, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 6 lutego 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej L.Z., p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie i nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 sierpnia 2018 r. (data nadania) L.Z. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300, ze zm.) z art. 67 ust. 1 Konstytucji. 2. Postanowieniem z 6 lutego 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 lu-tego 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyj-nej. Stwierdził wystąpienie dwu samoistnych przesłanek uzasadniających wydanie takiego rozstrzygnięcia, tj. że zaskarżony przepis nie był podstawą orzeczenia, w związku z którym skarżący wniósł skargę konstytucyjną, a także, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi. 3. W zażaleniu z 20 lutego 2020 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybunałowi naru-szenie art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) przez błędne przyjęcie, że podstawą orzekania przez Sąd Apelacyjny w K. nie był zakwestionowany w skardze przepis, a także naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 53 ust. 2 u.o.t.p. TK przez „błędne przyjęcie, iż skarżący nie udokumentował daty doręczenia wyroku oraz nie przedłożył pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania skarżącego”. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez nadanie OTK ZU B/2020 Ts 125/18 poz. 303 2 skardze konstytucyjnej dalszego biegu oraz zasądzenie od Skarbu Państwa – Sejmu RP na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Trybunałem Konstytu-cyjnym. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon-stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznał, że postanowienie o odmowie nadania skardze kon-stytucyjnej dalszego biegu jest nieprawidłowe. Formułując zarzuty przedstawione w zażaleniu skarżący zdołał skutecznie podważyć podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, a biorąc pod uwagę fakt, że na tym etapie postępowania Trybunał Konstytu-cyjny bada jedynie istnienie przesłanek formalnych do wniesienia skargi konstytucyjnej, za-żalenie zasługiwało na uwzględnienie. 2.1. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga konstytucyjna nie jest oczywiście bezzasadna (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK), a ustalenie podstawy prawnej ostatecznego roz-strzygnięcia o prawach podmiotowych skarżącego wymaga przeprowadzenia analizy prawnej. Oznacza to również, że spełnienie lub brak spełnienia w niniejszej sprawie wymogu formal-nego, jakim jest wskazanie podstawy prawnej ostatecznego rozstrzygnięcia nie jest oczywiste, a w wypadku wątpliwości należało nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg. Ocena – która w niniejszej sprawie nie jest oczywista – czy wskazany przez skarżącego art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300; dalej: u.s.u.s.) był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia o prawach podmioto-wych skarżącego, czy też nie, nie powinna być dokonywana na etapie wstępnego badania spełnienia wymogów formalnych skargi konstytucyjnej. 2.2. Trybunał uznał ponadto, że dowodzenie daty odbioru przesyłki o określonym nu-merze nadawczym na podstawie wydruku z systemu elektronicznego śledzenia przesyłek ope-ratora pocztowego jest dopuszczalne i bez wątpienia wydruk taki może być pomocny w zwe-ryfikowaniu, kiedy i gdzie przesyłka została nadana i doręczona. Z przedstawionych doku-mentów i oświadczeń pełnomocnika skarżącego wynika, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. (sygn. akt […]) został doręczony skarżącemu 12 lutego 2018 r., a postanowienie Sądu Okrę-gowego w B. (sygn. akt […]) zostało doręczone skarżącemu 27 czerwca 2018 r. 2.3. Do skargi konstytucyjnej załączone zostało pełnomocnictwo o następującej treści: „L.Z. (…) ustanawia radcę prawnego B.O. (…) swoim pełnomocnikiem i upoważnia go do sporządzenia oraz złożenia skargi konstytucyjnej w sprawie zakończonej prawomocnym wy-rokiem Sądu Apelacyjnego w K. Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 gru-dnia 2017 r. sygn. akt […]”. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego TK, wzywające m.in. do doręczenia pełno-mocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, a także repre-zentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, skarżący OTK ZU B/2020 Ts 125/18 poz. 303 3 nadesłał dokument następującej treści: „L.Z. (…) ustanawia radcę prawnego B.O. (…) swoim pełnomocnikiem i upoważnia go do sporządzenia oraz złożenia skargi konstytucyjnej w spra-wie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 grudnia 2017 r. sygn. akt […], a także do reprezento-wania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym”. Analiza treści pierwszego z powołanych wyżej dokumentów prowadzi do wniosku, że pełnomocnik skarżącego – jak słusznie podniósł w zażaleniu – w dacie złożenia skargi do Trybunału legitymował się pełnomocnictwem procesowym do sporządzenia i wniesienia tego środka. Wykazał ponadto – w piśmie usuwającym braki formalne skargi – udzielenie mu przez mocodawcę pełnomocnictwa także do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.