Ts 126/22

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 października 2025 r. Pozycja 286 POSTANOWIENIE z dnia 20 grudnia 2023 r. Sygn. akt Ts 126/22* Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Z.J. w sprawie zgodności: art. 13 § 1 pkt 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podat-kowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540), art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, ze zm.), uchwał Rady Miasta Torunia w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieru-chomości, na podstawie których ustalono wymiar podatku od nieruchomości [skarżącego] z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej 9 czerwca 2022 r. (data nadania) Z.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postępowania. 2. Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego. Jak wynika z akt sprawy, 17 lipca 2006 r. skarżący dokonał zakupu działek, których kwalifikacja uległa w 2010 r. zmianie z gruntów ornych na mieszkaniowe. W latach 2011-2013 organ podatkowy wydał decyzje określające kwotę podatku rolnego na 0 zł z uwagi na fakt iż były one w chwili zakupu sklasyfikowane jak grunty orne klasy VI. Następnie, posta-nowieniem z 5 lutego 2014 r. (znak […], zob. s. 3 skargi konstytucyjnej), obłożono je podat-kiem od nieruchomości, nie stosując zwolnienia podatkowego przysługującego gruntom rol-nym. Skarżący wskazał, że ostatecznymi orzeczeniami w jego sprawie są postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. (dalej: SKO) rozpoznające zażalenia skarżą-cego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości na podstawie decyzji i postanowień wydanych przez Prezydenta Miasta T. za lata 2014-2019. * Postanowieniem z dnia 21 października 2025 r. sprostowano w komparycji oczywistą omyłkę pisarską. OTK ZU B/2025 Ts 126/22 poz. 286 2 We wszystkich rozpoznawanych zażaleniach SKO utrzymało w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji (sygn. […]). Od wszystkich postanowień SKO, doręczonych ówczesnemu pełnomocnikowi skarżą-cego 20 lipca 2021 r. (za: skarga konstytucyjna oraz prezentata widniejąca na kopiach decyzji doręczonych do Trybunału), nie wniesiono środka odwoławczego. Jednocześnie skarżący poinformował o szeregu decyzji oraz orzeczeń podjętych wcze-śniej w postępowaniach w sprawie nałożonych podatków od jego nieruchomości, nie wskazał jednak, by były relewantne dla wszczętego przez niego postępowania przed Trybunałem Kon-stytucyjnym. 3. Zdaniem skarżącego zmiana wymiaru podatku od posiadanej nieruchomości jest krzywdząca i narusza jego konstytucyjne prawa i wolności. Co więcej, jego zdaniem, zwol-nienie od podatku na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333) jest nadal aktualne (s. 3 i 4 skargi), a działania organów podatkowych obarczone są błędem. Pełnomocnik skarżącego poinformował także, że skarżący nie został powiadomiony za poświadczeniem odbioru o zmianie klasyfikacji gruntów, których jest właścicielem, co unie-możliwiło odniesienie się do tego faktu. W opinii skarżącego jest to zaniedbanie organu, które stanowi naruszenie zasady praw słusznie nabytych (s. 4 i 5 skargi). W skardze podniesiono również, że zmiana przeznaczenia gruntu nie była uzasadniona ważnymi dobrami konstytu-cyjnymi ani sytuacją gospodarczą kraju, a organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, co świadczy o naruszeniu art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa. 4. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 30 sierpnia 2022 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącego 12 września 2022 r.) skarżący został wezwany do usunięcia (w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia) braków formalnych skargi przez: 1) wskazanie ostatecznego orzeczenia, w rozumieniu art. 79 Konstytucji, w związku z którym wniesiona została skarga konstytucyjna (wraz z czterema kopiami); 2) udokumentowanie daty doręczenia orzeczenia wskazanego jako ostateczne zgodnie z punktem 1 niniejszego zarządzenia (doręczenie np. poświadczonej za zgodność z orygina-łem koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki) wraz z czterema kopiami; 3) poinformowanie, czy od wskazanego ‒ zgodnie z punktem 1 zarządzenia ‒ osta-tecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami); 4) doręczenie czterech kopii pełnomocnictwa; 5) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem (wraz z czterema kopiami): a) ostatecznego orzeczenia, w związku z którym została wniesiona skarga konstytu-cyjna, b) orzeczeń (wyroki, postanowienia, decyzje, inne rozstrzygnięcia) potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej. Pełnomocnik skarżącego odpowiedział na powyższe zarządzenie w piśmie z 19 wrze-śnia 2022 r. (data nadania), które przesłał wraz z załącznikami. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: OTK ZU B/2025 Ts 126/22 poz. 286 3 u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji skargę wnosi się do Trybunału, jeśli sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego. W konse-kwencji art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK uzależnia wniesienie skargi od wyczerpania drogi prawnej, o ile jest ona przewidziana, a także określa trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, wią-żąc go ściśle z datą doręczenia prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego osta-tecznego rozstrzygnięcia. 2.1. Utrwalone orzecznictwo TK wskazuje, że z powyższych przepisów Konstytucji oraz u.o.t.p.TK wynika, iż skarga konstytucyjna ma charakter subsydiarny wobec innych środków służących ochronie wolności i praw konstytucyjnych (zob. np. postanowienie TK z 1 września 1998 r., sygn. Ts 97/98, OTK ZU nr 6/1998, poz. 104). Oznacza to, że jej złoże-nie uznaje się za uzasadnione, gdy w sprawie sądowej lub administracyjnej, z której ona wy-nika, postępowanie zostało przeprowadzone i ostatecznie zakończone (zob. postanowienie TK z 9 kwietnia 2019 r., sygn. SK 7/19, OTK ZU A/2019, poz. 15). Skarżący wniósł skargę konstytucyjną w związku z sześcioma postanowieniami Sa-morządowego Kolegium Odwoławczego z 19 lipca 2021 r. (sygn. pism: […]; dalej: postano-wienia SKO) w przedmiocie utrzymania w mocy postanowień Prezydenta Miasta Torunia dotyczących odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany jego decyzji ostatecznych ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości skarżącego, za lata 2014-2019. Skarżący poinformował (w piśmie z 19 września 2022 r.), że od żadnego ze wskaza-nych wyżej postanowień SKO nie wniesiono przysługującego środka odwoławczego, tj. skar-gi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powyższe prowadzi do konkluzji, że złożona skarga nie spełnia podstawowego wymogu wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a dopre-cyzowanego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. 2.2. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że jeśliby za skarżącym przyjąć, że postanowienia SKO są orzeczeniami, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, to skardze konstytucyjnej należałoby odmówić nadania dalszego biegu z uwagi na przekroczenie termi-nu wskazanego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, zgodnie z którym skarga konstytucyjna może być wniesiona w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia w sprawie. W piśmie z 19 września 2022 r. wskazano, że 20 lipca 2021 r. doręczono pełno-mocnikowi skarżącego orzeczenia, które w opinii skarżącego ostatecznie rozstrzygają o jego prawach i wolnościach w rozumieniu art. 79 Konstytucji oraz doręczono ich kopie potwier-dzone za zgodność z oryginałem, opatrzone stosowną prezentatą. Skarga konstytucyjna wnie-siona została zaś 9 czerwca 2022 r., tj. z przekroczeniem ustawowego terminu, w związku z czym należy odmówić jej nadania biegu. Wskazane okoliczności są – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.t.p.TK – podstawami odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji. POUCZENIE OTK ZU B/2025 Ts 126/22 poz. 286 4 Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.