Ts 134/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 maja 2016 r. Pozycja 365 POSTANOWIENIE z dnia 27 kwietnia 2016 r. Sygn. akt Ts 134/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres  przewodniczący Andrzej Rzepliński  sprawozdawca Stanisław Biernat, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 26 stycznia 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Z.M., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 2015 r. (data nadania) Z.M. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 36 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze-strzennym (Dz.U.2015.199) z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi skarżący sprecyzował, że wnosi o zba-danie konstytucyjności kwestionowanych przepisów w zakresie, w jakim normują „roszczenia przewidziane w razie przeznaczenia danej nieruchomości w planie miejscowym na cele pu-bliczne”. 2. Postanowieniem z 26 stycznia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Trybunał uznał, że skarżący błędnie za ostateczne orzeczenie o swoich prawach, których dotyczy skarga konstytucyjna, uznał postanowienie Sądu Najwyższego z grudnia 2014 r. o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w następstwie czego nieprawidłowo od daty doręczenia tego postanowienia liczył termin do wniesienia skargi konstytucyjnej i skarga konstytucyjna została złożona przez niego po terminie. Ponadto Trybunał zwrócił uwagę na to, że w postanowieniu z grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy nie stosował kwestionowanych przez skarżącego przepisów. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący stwierdził, że jego konstytucyjne prawa podmiotowe zostały naruszone przez wydanie zarówno wskazanego wyżej OTK ZU B/2016 Ts 134/15 poz. 365 2 postanowienia Sądu Najwyższego, jak i wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z listopada 2013 r. Wyraził także przekonanie, że postanowienie Sądu Najwyższego jest ostatecznym orzeczeniem w sprawie, bowiem w wyniku odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpiło utrzymanie w mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywana skarga konstytu-cyjna została wniesiona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. 2. Zgodnie z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przysłu-guje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpa-truje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 oraz w zw. z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Bada w szczególności, czy w wydanym posta-nowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego bie-gu. 3. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa-nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża-leniu nie zasługują na uwzględnienie. 4. Podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu było wniesienie tego środka prawnego po przekroczeniu trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 46 ustawy o TK z 1997 r. Zgodnie z przywołanym przepisem termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku w sprawie. Ostatecznym orzecze-niem, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, w ramach procedury cywilnej jest prawo-mocne rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji. Choć od tego rodzaju orzeczenia – zgodnie z dyspozycją art. 3981 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.) – przysługuje nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, to jednak skorzystanie z tego środka pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. W zaskarżonym postanowieniu Trybu-nał Konstytucyjny prawidłowo zatem stwierdził, że termin do złożenia skargi konstytucyjnej rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji. W konsekwencji Trybunał trafnie uznał, że analizowana skarga konstytucyjna została wnie-siona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 46 ustawy o TK z 1997 r. 5. Trybunał podziela także stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, zgod-nie z którym Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 11 grudnia 2014 r. nie stosował przepisów, któ-rych konstytucyjność skarżący kwestionuje. Sąd Najwyższy dokonał jedynie oceny skargi kasacyjnej pod kątem występowania przesłanek przyjęcia jej do rozpoznania, tj. pod kątem jej oczywistej zasadności i zaistnienia w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, by któraś z tych okoliczności w jego sprawie wystąpiła. Przedmio- OTK ZU B/2016 Ts 134/15 poz. 365 3 tem orzeczenia tego sądu była więc wyłącznie kwestia dopuszczalności skargi kasacyjnej, a nie prawo skarżącego do roszczenia o wykup nieruchomości. 6. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r., nie uwzględnił zażalenia.