Ts 135/23

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 26 maja 2025 r. Pozycja 143 POSTANOWIENIE z dnia 29 stycznia 2025 r. Sygn. akt Ts 135/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej D.S. o zbadanie zgodności: art. 21 § 1 pkt 2 w związku z art. 68 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, ze zm.) rozumiane w ten sposób, że „nawet w przypadku zaskarżenia odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, to decyzja organu pierwszej in-stancji, a nie decyzja organu odwoławczego, jest decyzją ustalającą zobowiąza-nie podatkowe, i tylko do wydania decyzji organu pierwszej instancji odnoszą się terminy przedawnienia z art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej” z: a) art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim „pozbawia-ją podatnika prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i załatwie-nia jego sprawy przez organ podatkowy, przepisy te naruszają chronioną kon-stytucyjnie zasadę dwuinstancyjności postępowania”, b) art. 2 w związku z art. 84 oraz art. 7 Konstytucji w zakresie, w jakim „organ drugiej instancji jest uprawniony do «doprecyzowania» czy «korygowania» zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnienia wymiaru zo-bowiązania podatkowego, przepisy te naruszają zasadę praworządności”, c) art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim „podatnik nie ma możliwości określenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – powstającego w drodze decyzji, w przeciwieństwie do podatników, których zobowiązanie powstaje z mocy prawa, przepisy te naruszają zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadę równości”, d) art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 3 oraz w związku z art. 84, a także art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim „nieograniczona w czasie możliwość osta-tecznego orzeczenia o zobowiązaniu podatkowym podatnika skutkuje możli-wością nieograniczonej żadnym terminem ingerencji w prawa majątkowe po-datnika, pozbawiając jednostkę możliwości swobodnego dysponowania jej własnością, przepisy te naruszają prawo własności skarżącego”, OTK ZU B/2025 Ts 135/23 poz. 143 2 p o s t a n a w i a: nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 2023 r. (data nadania) D.S. (dalej: skarżący), wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z 5 lutego 2015 r. (nr […]) Burmistrz Miasta Z. ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za rok 2013. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł od-wołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją 18 kwietnia 2019 r. (nr […]) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z 9 września 2020 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w punkcie pierwszym stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwo-ławczego i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza, zaś w punkcie drugim umorzył postę-powanie. Na powyższe orzeczenie zarówno organ jak i skarżący wnieśli skargi kasacyjne. Wskutek ich rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 listopada 2022 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz oddalił skargi. Orzeczenie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego 15 marca 2023 r. i zostało wskazane jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 29 września 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 6 października 2023 r.) wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniesionej skargi przez doręczenie odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 9 września 2020 r. (sygn. akt […]). Skarżący usunął brak w ustawowo przewidzianym terminie. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 czerwca 2024 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącego 18 czerwca 2024 r.) wezwano skarżącego do usunięcia bra-ków formalnych wniesionej skargi przez: 1) doręczenie odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt […]) w sprawie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2022 r. (sygn. akt […]) wraz z czterema kopiami; 2) wyja-śnienie, w jaki sposób zaskarżone przepisy, w zakresie wskazanym w petitum skargi konsty-tucyjnej, naruszają wolności lub prawa skarżącego, wraz z uzasadnieniem zarzutu niekonsty-tucyjności kwestionowanych przepisów, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (wraz z czterema kopiami). Pismem z 24 czerwca 2024 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania. W ocenie skarżącego kwestionowane przepisy naruszają zasadę dwuinstancyjności postępowania, prawo do równego traktowania, zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz prawo własności. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. 2. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do me- OTK ZU B/2025 Ts 135/23 poz. 143 3 rytorycznego rozpoznania, ponieważ: a) została sporządzona przez radcę prawnego, który przedłożył pełnomocnictwo szczególne do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżą-cego w postępowaniu przed Trybunałem, b) wyczerpana została przysługująca skarżącemu droga prawna, ponieważ od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2022 r. (sygn. akt […]) nie przysługuje żaden zwykły środek zaskarżenia, c) dochowany został, przewidziany w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, trzymiesięczny termin wniesienia skargi, gdyż ostateczne rozstrzygnięcie, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało doręczone skarżącemu 15 marca 2023 r., a skargę konstytucyjną wniesiono do Trybu-nału Konstytucyjnego 14 czerwca 2023 r. (data nadania), d) określony został przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK), tj. art. 21 § 1 pkt 2 w związku z art. 68 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podat-kach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, ze zm.) rozumiane w ten sposób, że „nawet w przypadku zaskarżenia odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, to decyzja organu pierwszej instancji, a nie decyzja organu odwoławczego, jest decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe, i tylko do wydania decyzji organu pierwszej instancji odnoszą się terminy prze-dawnienia z art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej”, e) wskazano, które konstytucyjne wolności i prawa oraz w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), tj. art. 78, art. 2 w związku z art. 84 oraz art. 7; art. 2 w związku z art. 32 ust. 1; art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 3 oraz w związku z art. 84; art. 2 Konstytucji, f) przedstawiono uzasadnienie sformułowanych przez skarżącego zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK). 3. W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna nie jest obarczona nieusu-walnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, sformułowa-ne zaś w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowiono jak w sentencji.