Ts 148/18

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 maja 2020 r. Pozycja 145 POSTANOWIENIE z dnia 26 lutego 2020 r. Sygn. akt Ts 148/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący i sprawozdawca Andrzej Zielonacki Justyn Piskorski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 20 sierpnia 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej A.B., p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie i nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 wrze-śnia 2018 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej A.B. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji. W ocenie skarżącego zaskarżone przepisy naruszają: prawo do jego własności w sposób wykraczający poza dopuszczalne ramy konstytucyjne, tj. w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji), istotę prawa własności ograniczając sposób zabudowy na gruncie będą-cym własnością oraz zasadę państwa prawnego, gdyż nie do pogodzenia jest ingerowanie w prawo własności aktem normatywnym niższej rangi niż ustawa bez stosownej delegacji ustawowej (art. 2 Konstytucji). Postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r. (doręczonym skarżącemu 26 sierpnia 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał stwierdził, że skarżący pismem z 16 stycznia 2019 r. (data nadania) nie usu-nął części braków formalnych, do czego został wezwany w pkt 2 zarządzenia sędziego Try-bunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r. Jak wskazał Trybunał, do skargi nie dołączono decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 25 czerwca 2014 r. (znak: […]), stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Koszalińskiego z 19 lipca 1999 r. zatwierdzającej projekt bu-dowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, której również nie przedłożono. Nie doręczono OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 145 2 ponadto wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt […]), który przedstawia wiążącą ocenę prawną i wskazania dla tego sądu i organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Na powyższe postanowienie skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie. Zarzu-cił w nim nieprawidłowe przyjęcie, że nie przedłożył wyroków decyzji lub innych rozstrzy-gnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, podczas gdy wymóg ten został spełniony przez załączenie do skargi ostatecznego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 16 maja 2018 r., sygn. akt […]). W ocenie skarżącego „wcześniej wydawane orzeczenia (choćby wiązały co do oce-ny prawnej czy faktycznej) lub były pierwszym bądź kolejnym orzeczeniem w sprawie (póź-niej zaskarżanym), nie stanowią o wyczerpaniu drogi prawnej”. Skarżący zarzucił także, że zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r. nie wskazywało, które „orzeczenia są oczekiwane jako wskazujące na wyczerpanie drogi prawnej”. Skarżący zarzu-cił nadto Trybunałowi ocenę merytoryczną wniesionej skargi na etapie kontroli wstępnej, podczas gdy jest to kompetencja zastrzeżona „dla Trybunału we właściwym składzie orzeka-jącym”. Skarżący wniósł o nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał rozpa-truje zażalenie w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając zażalenie bada zakwestionowane postanowienie pod kątem prawidłowego zidentyfikowania w nim przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał stwierdza, że zarzuty sformułowane w zażaleniu pozwalają na jego uwzględnienie. 3. Skarżący podniósł, że skarga konstytucyjna spełnia wymogi określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Wymóg ustawowy zawarty w art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p.TK, polegający na obowiązku dołączenia do skargi: wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzają-cych wyczerpanie drogi prawnej „został spełniony już załącznikiem do skargi – wyrokiem NSA z dnia 16.05.2018 r.” Wymóg wskazania i dołączenia ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo obowiązkach został spełniony. W ocenie skarżącego „wcze-śniej wydawane orzeczenia (choćby wiązały co do oceny prawnej czy faktycznej) lub były pierwszym bądź kolejnym orzeczeniem w sprawie (później zaskarżanym), nie stanowią o wyczerpaniu drogi prawnej”. 4. Trybunał stwierdza, że skarżący przedłożył wyrok NSA z 16 maja 2018 r. (sygn. akt […]), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) z 25 lute-go 2016 r. (sygn. akt […]) oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 lutego 2015 r. (znak: […]). Nie została natomiast dołączona decyzja organu pierwszej instancji, czyli Wojewody Zachodniopomorskiego z 25 czerwca 2014 r. (znak: […]) oraz wy-rok NSA z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt […]), który przedstawiał wiążącą ocenę prawną oraz wskazania dla sądu i organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r. nie wskazywało, które „orzeczenia są oczekiwane jako wskazujące na wyczerpanie drogi prawnej”. Zdaniem skarżącego istnieje potrzeba odwoływania się w tym zakresie do przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.). Wska- OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 145 3 zuje, za postanowieniem SN z dnia 28 września 2011 r. (sygn. akt […]), że „treść wezwania skierowanego do strony (…) na podstawie art. 130 § 1 k.p.c., powinna dokładnie i w sposób dostępny, czytelny oraz zrozumiały wskazywać rodzaj i termin wymaganej od adresata we-zwania czynności (…)”. Skarżący wskazał, że zakwestionowana norma prawna była podsta-wą ostatecznego orzeczenia w przedmiocie warunków technicznych, jakim powinny odpo-wiadać budynki i ich usytuowanie. Uprawdopodobnił naruszenie swoich konstytucyjnych wolności i praw, a jako źródło ich naruszenia wskazał treść § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporzą-dzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.). 5. Trybunał stwierdza, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego w zażaleniu pozwala na uznanie, że skarżący uprawdopodobnił naruszenie wskazanych w skardze praw i obowiązków. Kwestia oceny tego naruszenia – jak wskazuje skarżący – czy „wskazane przepisy rozporządzenia ingerują w prawa jednostki wynikające z prawa własności (…)” nie może być przedmiotem wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej. W wypadku rozpatrywanej skargi konstytucyjnej – zdaniem Trybunału – zachodzą wątpliwości uzasadniające koniecz-ność merytorycznego rozpoznania podniesionych w niej zarzutów. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p.TK – uwzględnił zażalenie i nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej.