Ts 152/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 stycznia 2018 r. Pozycja 24 POSTANOWIENIE z dnia 16 listopada 2017 r. Sygn. akt Ts 152/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Sp. z o.o. z sie-dzibą w T. w sprawie zgodności: 1) art. 39823 § 1 i 2 w zw. z art. 123 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Ko-deks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 i w zw. z art. 31 ust. 3 Konsty-tucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 123 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywil-nego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 i w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 190 ust. 5 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 14 lipca 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła, po pierwsze, że art. 39823 § 1 i 2 w zw. z art. 123 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim przepisy te przewidują, że „[s]ąd rozpoznając skargę na referendarza są-dowego, na wydane przez niego postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o ustano-wienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi konstytucyjnej orzeka jako sąd [dru-giej] instancji”, jest niezgodny z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 i w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji; po drugie, że art. 123 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim „uprawnia referendarza sądowego do orzekania w sprawie odmowy ustanowienia pełnomoc-nika z urzędu w sprawie wniesienia skargi konstytucyjnej, co w rezultacie prowadzi do po-zbawienia możliwości wniesienia skargi konstytucyjnej”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 i w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 190 ust. 5 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytu-cji. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skar-żąca w toku postępowania w sprawie złożyła wniosek o ustanowienie dla niej pełnomocnika do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu skargi konstytucyjnej. Wyznaczony pełnomocnik OTK ZU B/2018 Ts 152/16 poz. 24 2 sporządził opinię o braku podstaw do wystąpienia z tym środkiem. Wobec powyższego skar-żąca złożyła wniosek o „odrzucenie kandydatury pełnomocnika wskazanej przez Okręgową Radę Adwokacką w toku postępowania [w sprawie] i zwrócenie się do niej o wyznaczenie nowego kandydata na pełnomocnika, ewentualnie o ustanowienie nowego pełnomocnika ce-lem złożenia skargi konstytucyjnej”. Postanowieniem z listopada 2015 r. Referendarz Sądowy w T. (dalej: Referendarz Są-dowy) oddalił wniosek skarżącego w zakresie ustanowienia nowego pełnomocnika. W uza-sadnieniu Referendarz Sądowy wskazał, że Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z paździer-nika 2015 r. oddalił wniosek o zmianę pełnomocnika. Z tego względu w ramach postępowa-nia w sprawie do rozpatrzenia pozostał wniosek o ustanowienie pełnomocnika. Nadto zwrócił uwagę, że wniosek skarżącej pozostaje w sprzeczności z jego uzasadnieniem. Niezależnie od błędnego wskazania przez nią Okręgowej Rady Adwokackiej jako organu, który wyznaczył dla niej pełnomocnika, podczas gdy wyboru tego dokonała Okręgowa Izba Radców Praw-nych, skarżąca wniosła o wyznaczenie nowego pełnomocnika, przez organ, którego umoco-wanie w tym zakresie kwestionuje. Zgodnie bowiem z jej opinią wyznaczenie pełnomocnika jest czynnością zarezerwowaną jedynie dla sądu. Z tego względu Referendarz Sądowy uznał, że skarżąca nie uzasadniła w zakresie wystąpienia do Okręgowej Izby Radców Prawnych swego wniosku. Podkreślił ponadto, że Okręgowa Rada Adwokacka jak i Okręgowa Izba Radców Prawnych są umocowane do wyznaczenia pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej, zaś art. 74 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 poz. 293) nakazywał odpowiednie stosowanie k.p.c. do spraw nieuregulowa-nych tą ustawą. Skarżąca pismem z 3 grudnia 2015 r. zaskarżyła powyższe postanowienie Referenda-rza Sądowego, zarzucając m.in. przekroczenie uprawnień przez referendarza sądowego, gdyż w jej ocenie jedynie sąd może orzekać o przyznaniu bądź odmowie przyznania pełnomocnika. Postanowieniem z lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w T. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, że zgodnie z art. 123 § 2 k.p.c. referendarz sądowy jest ustawowo umocowany do rozpatrzenia wniosku o ustanowienie nowego pełnomocnika celem wniesienia skargi konstytucyjnej. Skarżąca w ocenie sądu nie wykazała także okoliczności przemawiają-cych za ustanowieniem nowego pełnomocnika. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej 22 lutego 2016 r. Skarżąca 7 marca 2016 r. zwróciła się do Sądu Rejonowego w T. z wnioskiem o usta-nowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w T. z lutego 2016 r. w sprawie. Postanowieniem z kwietnia 2016 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w T. ustanowił dla skarżącej radcę praw-nego z urzędu. Pismem z kwietnia 2016 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 10 maja 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła jej pełnomocnika z urzędu. Zdaniem skarżącej, zakwestionowany w skardze art. 39823 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 123 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim przepisy te przewidują, że sąd rozpoznając skargę na postanowienie referendarza sądowego o odmowie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego orzeka jako sąd drugiej instancji naruszają zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 176 ust. 1 Konstytucji), prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), a w szczególności będąca ele-mentem tego prawa zasadę sprawiedliwości proceduralnej, a także prawo do wniesienia skar-gi konstytucyjnej (art. 79 ust. 1 Konstytucji). W jej przekonaniu zaskarżone przepisy prowa-dzą do zbyt dalekiej, dokonanej z przekroczeniem granic proporcjonalności i konieczności, ingerencji w prawa jednostki (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Skarżąca podkreśla, że orzeczenie referendarza sądowego nie może być traktowane jako rozstrzygnięcie sprawy w pierwszej instancji, gdyż urzędnik ten nie może być uznany za sąd, jako że ustawa zasadnicza przymio-ty niezawisłości, niezależności i bezstronności przyznaje jedynie sądom. Ponadto podnosi, że OTK ZU B/2018 Ts 152/16 poz. 24 3 sąd rozpoznający skargę na postanowienia referendarza sądowego nie może działać jako sąd drugiej instancji, gdyż może wydać jedynie orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia bądź zmienić zaskarżone postanowienie. Jak podkreśla, sąd nie może przeka-zać sprawy do ponownego rozpoznania przez referendarza sądowego. Według stanowiska skarżącej sąd powinien przekazać skargę na referendarza sądowego sądowi wyższej instancji nad tym, w którym orzeka referendarz. Skarżąca zaskarżyła także art. 123 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim przepis ten uprawnia referendarza sądowego do orzekania w sprawie odmowy ustanowienia pełnomocnika z urzę-du w sprawie wniesienia skargi konstytucyjnej, wskazując, że regulacja ta jest niezgodna z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 190 ust. 5 Konstytucji. Jak zarzuca, zaskarżony przepis prowadzi do nieproporcjonalnego naruszenia jej prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), a także prawa do wniesienia skargi konstytucyjnej (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Podkreśla, że jej sprawa nie została rozpoznana przez właściwy, niezależ-ny, bezstronny i niezwisły sąd, ponieważ jej wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu rozpoznał jedynie urzędnik, jakim jest referendarz sądowy. Nadto zdaniem skarżącej skargę konstytucyjną może rozpoznać jedynie Trybunał Konstytucyjny, zaś w jej sprawie wydane orzeczenia uniemożliwiły jej wniesienie skargi konstytucyjnej, a tym samym na gruncie za-kwestionowanej regulacji dochodzi do zamknięcia drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji). Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w czę-ści. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadza-jące ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074), do postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybuna-łem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycz-nia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpo-znaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie po-stępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia. Try-bunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą oko-liczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK. 2. Analiza skargi konstytucyjnej złożonej w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że jest ona oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę nadanie jej dalszego biegu. 2.1. Zarzuty sformułowane w badanej skardze konstytucyjnej odnoszą się do dwóch wzajemnie powiązanych kwestii uregulowanych w art. 123 § 2 k.p.c. oraz art. 39823 k.p.c. Po pierwsze, skarżąca kwestionuje uprawnienie referendarza sądowego do orzekania o ustano-wieniu bądź odmowie ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia i wniesienia skargi kon-stytucyjnej przewidziane w art. 123 § 2 k.p.c. Wskazuje, że referendarz sądowy jest jedynie urzędnikiem, zatem wydane przez niego orzeczenie nie może zostać uznane za spełniające OTK ZU B/2018 Ts 152/16 poz. 24 4 wymogi rozpoznania sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezwisły sąd. W wy-daniu przez niego postanowienia o odmowie przyznania pełnomocnika do sporządzenia skar-gi konstytucyjnej skarżąca upatruje nadto naruszenia prawa do złożenia tego środka prawnego oraz zamknięcia drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw. Po drugie, z powyższych względów – jak podnosi skarżąca – postanowienie referendarza sądowego nie może zostać uznane za orzeczenie pierwszoinstancyjne, a zatem sąd rozpoznający skargę na postanowienie referendarza nie może działać jako sąd drugiej instancji, co przewiduje art. 39823 k.p.c. W jej przekonaniu godzi to w jej prawo do sądu oraz prawo do wystąpienia do Trybunału Konstytu-cyjnego ze skargą konstytucyjną, a nade wszystko jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. 3. Trybunał postanawia odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez zakwestionowane: art. 39823 w zw. z art. 123 § 2 k.p.c. oraz art. 123 k.p.c. prawa do sądu oraz zasady sprawiedliwości proceduralnej (art. 45 ust. 1 Konstytucji). 3.1. Trybunał wskazuje, że na „prawo do sądu” w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytu-cji składają się dwa prawa: prawo do sądowego wymiaru sprawiedliwości oraz prawo do są-dowej ochrony jednostki przed arbitralnością władzy. Z tak rozumianym prawem do sądu skorelowane są jednocześnie dwie funkcje sądów: funkcja wymiaru sprawiedliwości, w ra-mach której sądy merytorycznie rozstrzygają sprawę oraz funkcja ochrony prawnej jednostki, w ramach której sądy kontrolują akty organów władzy publicznej godzące w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności (zob. wyroki TK z: 20 maja 2000 r., K 21/99, OTK ZU nr 4/2000, poz. 109; 2 kwietnia 2001 r., SK 10/00, OTK ZU nr 3/2001, poz. 52; 12 maja 2003 r., SK 38/02, OTK ZU nr 5/A/2003, poz. 38; 13 czerwca 2006 r., SK 54/04, OTK ZU nr 6/A/2006, poz. 64). Sądowy wymiar sprawiedliwości nie oznacza – co podkreśla Trybunał – konieczności rozstrzygania wszystkich spraw i sporów dotyczących sytuacji prawnej jednostki wyłącznie przez sądy (zob. wyrok TK z 8 grudnia 1998 r., K 41/97, OTK ZU nr 7/1998 r., poz. 117). Zgodnie z orzecznictwem konstytucyjnym wystarczy, by sądom została zagwarantowana kompetencja do ostatecznej weryfikacji rozstrzygnięcia organu niesądowego. Nie budzi więc wątpliwości, że prawo do sądu jest zachowane na gruncie takich regulacji, które – dopuszcza-jąc możliwość uruchomienia postępowania przed sądem powszechnym lub sądem administra-cyjnym – zapewniają kontrolę sądową rozstrzygnięcia, decyzji czy innego aktu indywidual-nego kształtującego sytuację prawną jednostki lub innego podmiotu podobnego (zob. wyroki TK z: 2 czerwca 1999 r., K 34/98, OTK ZU nr 5/1999, poz. 94; 14 lipca 2003 r., SK 42/01, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 63). Innymi słowy, z perspektywy konstytucyjnej istotne jest, aby ostateczne i wiążące rozstrzygnięcie sprawy należało do sądu sprawującego wymiar sprawie-dliwości. Beneficjent konstytucyjnego prawa do sądu musi mieć zagwarantowaną procedural-ną możliwość przekazania sprawy do właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu. Postępowanie sądowe w tym ujęciu może stanowić „kontynuację” postępowania toczą-cego się przed urzędnikiem sądowym, w tym sensie, że sąd rozpozna merytorycznie „sprawę” i rozstrzygnie o prawach, które wcześniej stały się przedmiotem rozstrzygnięcia konkretnego urzędnika (zob. wyrok TK z 12 maja 2011 r., P 38/08, OTK ZU nr 4/A/2011, poz. 33). 3.2. Trybunał wskazuje, że rozstrzyganie w kwestii przyznania pełnomocnika z urzędu – podobnie jak orzekanie o kosztach postępowania – nie jest czynnością z zakresu sprawowa-nia wymiaru sprawiedliwości a czynnością pozajudykacyjną, (zob. wyrok TK z 1 grudnia 2008 r., P 54/07, OTK ZU nr 10/A/2008, poz. 171 oraz postanowienie TK z 5 marca 2013 r., Ts 237/12, OTK ZU nr 5/B/2013, poz. 506, a także H. Ciepła [w:] K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego, Tom I, Komentarz. Art. 1-366, Warszawa 2016). Przyznanie refe- OTK ZU B/2018 Ts 152/16 poz. 24 5 rendarzom sądowym uprawnienia do wydania postanowień o ustanowieniu lub odmowie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego nie jest formą sprawowania wymiaru sprawiedli-wości, a zatem – przy zachowaniu prawa strony do wniesienia skargi na postanowienie refe-rendarza sądowego do sądu – nie godzi w prawo do sądu (zob. wyrok TK w sprawie P 38/08). 3.3. Trybunał zwraca ponadto uwagę na szczególny status referendarzy sądowych. Są oni bowiem urzędnikami sądowymi, którzy zostali upoważnieni do wykonywania oznaczo-nych czynności w postępowaniu sądowym – innych niż sprawowanie wymiaru sprawiedliwo-ści. Jednocześnie Trybunał na gruncie orzeczeń dotyczących zakresu uprawnień referendarza sądowego zaznaczał, że podmiot, któremu powierzono w ramach struktury sądów oznaczone zadania z zakresu ochrony prawnej, musi mieć zagwarantowane warunki: stabilności zatrud-nienia, bezstronności i niezależności od innych organów władzy publicznej. Jak wynika z orzecznictwa Trybunału, status referendarza sądowego w obowiązującym kształcie odpo-wiada tym kryteriom (zob. wyrok w sprawie P 38/08, a także uwagi o ewolucji urzędu refe-rendarskiego w wyroku w sprawie P 54/07). Wymagania stawiane kandydatom na referenda-rza sądowego, a także warunki nawiązania stosunku pracy z nimi służą wzmocnieniu ochrony stabilności ich zatrudnienia oraz zapewnieniu bezstronności i niezależności od innych orga-nów władzy publicznej. Również w doktrynie prawnej formułuje się pogląd o „wysokim” statusie referendarza (zob. (T. Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski, Prawo o ustroju sądów po-wszechnych. Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 604 i 608). Powierzenie im oznaczonych spraw z zakresu ochrony prawnej służyć ma zaś zagwa-rantowaniu sprawności postępowania indywidualnego oraz organizacji wymiaru sprawiedli-wości. Korzystający z stabilności zatrudnienia oraz czytelnych i ustawowo uregulowanych podstawowych kryteriów awansu zawodowego referendarze, cieszą się niezależnością od organów władzy publicznej w zakresie wydawanych aktów. Trybunał podkreśla także, że referendarz – wydaje orzeczenia lub zarządzenia w sądzie (jako jednostce organizacyjnej), jednak nie jako sąd (zob. wyrok w sprawie P 38/08). 3.4. Biorąc powyższe pod rozwagę, Trybunał stwierdza, że zarzuty jakoby art. 39823 w zw. z art. 123 § 2 k.p.c. oraz art. 123 § 2 k.p.c. naruszały prawo do sądu są pozbawione podstaw w stopniu oczywistym. Trybunał uznaje, że umocowanie referendarzy sądowych do wydawania postanowień o ustanowieniu lub odmowie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu nie narusza prawa do sądu. Ustawodawca prawo do wydawania postano-wień z zakresu ochrony prawnej powierzył referendarzowi sądowemu, który jest organem odpowiadającym standardom, jakie wyznacza konstytucyjna zasada sprawiedliwości procedu-ralnej. 3.5. Wobec powyższych ustaleń Trybunał stwierdza także oczywistą bezzasadności zarzutu niezgodności art. 39823 k.p.c. przewidującego, że sąd rozstrzygając o zasadności skar-gi na postanowienie referendarza sądowego działa jako sąd drugiej instancji, z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Charakter postanowienia o odmowie lub ustanowieniu pełnomocnika z urzędu przesądza o tym, że prawo do jego wydania może zostać powierzone organowi innemu niż sąd. Jednocześnie zgodnie z powołanym powyżej orzecznictwem Trybunału wystarczającym zabezpieczeniem prawa do sądu jest zapewnienie sądowej kontroli tego orzeczenia. Prawo to przewiduje art. 39823 k.p.c. Tym samym twierdzenia skarżącej jakoby sąd rozpoznający skar-gę na postanowienie referendarza sądowego nie mógł działać jako sąd drugiej instancji Try-bunał uznaje za pozbawione podstaw w stopniu oczywistym, co implikuje konieczność od-mowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w części dotyczącej naruszenia przez zakwestionowane regulacje prawa do sądu i zasady sprawiedliwości proceduralnej. OTK ZU B/2018 Ts 152/16 poz. 24 6 4. Powyższe ustalenia przesądzają również o uznaniu za oczywiście bezzasadny także zarzutu naruszenia przez art. 39823 w zw. z art. 123 § 2 k.p.c. zasady dwuinstancyjności po-stępowania (art. 176 ust. 1 Konstytucji). Artykuł 176 Konstytucji – co podkreśla Trybunał – nie dotyczy spraw, które najpierw rozpatrywane były przez organy pozasądowe, a następnie zostały poddane końcowej kontroli ze strony sądu (zob. wyrok TK w sprawie K 41/97). Do sprawy, w związku z którą została wniesiona niniejsza skarga konstytucyjna, nie odnosi się zatem wymóg dwuinstancyjności postępowania sądowego, o którym mowa w art. 176 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten nie jest więc adekwatnym wzorcem kontroli zaskarżonych regulacji, co przesądza o niemożności nadania dalszego biegu przedmiotowej skardze. 5. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przez art. 39823 w zw. z art. 123 § 2 k.p.c. oraz art. 123 § 2 k.p.c. prawa do wniesienia skargi konstytucyjnej, Trybunał wskazuje, że także cechuje je oczywista bezzasadność. Skarżąca podkreśla, że powierzenie referendarzowi sądowemu prawa do wydania postanowienia o przyznaniu lub odmowie przyznania adwokata lub radcy prawnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i nieprawidłowe – jej zdaniem – ukształtowanie procedury zaskarżania postanowienia w tym przedmiocie, uniemożliwiło jej złożenie skargi konstytucyjnej. 5.1. Wobec tak sformułowanych zarzutów skargi Trybunał zwraca uwagę, że skarżącej został wyznaczony pełnomocnik do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej. Pełno-mocnik ten sporządził opinię o braku postaw do złożenia skargi do Trybunału Konstytucyjne-go. W reakcji na to skarżąca złożyła wniosek m.in. o ustanowienie nowego pełnomocnika, którego negatywne rozpatrzenie zainicjowało postępowanie, w związku z którym wniosła ona skargę konstytucyjną. Istota zarzutu naruszenia przez zaskarżone przepisy art. 79 ust. 1 Kon-stytucji opiera się na twierdzeniu, że orzeczenie o braku podstaw do wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu do złożenia tego środka wobec sporządzenia przez pierwszego peł-nomocnika opinii o bezzasadności wniesienia skargi konstytucyjnej zamknęło mu drogę do zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. 5.2. W tym miejscu Trybunał przypomina, że art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie gwarantuje prawa do wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, który sporządzi pismo procesowe (w tym wy-padku skargę konstytucyjną) zgodnie z wolą skarżącego, niezależnie od własnej opinii co do zasadności tego pisma. Skarżący ma prawo do uzyskania pomocy prawnej, które jest realizo-wane zarówno przez sporządzenie i wniesienie skargi, jak i przez przygotowanie opinii o bra-ku podstaw do jej złożenia. Sporządzenia takiej opinii nie można jednocześnie utożsamiać z orzekaniem o dopuszczalności, czy też zasadności już złożonej skargi konstytucyjnej. Nie zamyka ono również skarżącemu ostatecznie drogi do wniesienia tego środka prawnego (zob. postanowienia TK z: 8 października 2014 r., Ts 209/14, OTK ZU nr 6/B/2014, poz. 631; 18 listopada 2014 r., Ts 258/14, OTK ZU nr 2/B/2015, poz. 178 oraz 28 września 2015 r., Ts 110/15, OTK ZU nr B/2015, poz. 99). 5.3. W kontekście powyższych uwag Trybunał wskazuje, że w sprawie, w związku z którą skarżąca złożyła skargę konstytucyjną nie doszło do naruszenia prawa do wniesienia skargi konstytucyjnej. Ponowny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu skarżąca złożyła w związku ze złożeniem przez uprzednio wyznaczonego pełnomocnika opinii o bez-podstawności wniesienia skargi konstytucyjnej. Ustalenie powyższej okoliczności przesądza o niemożności przekazania niniejszej skargi do merytorycznego rozpoznania. 5.4. Trybunał podkreśla, że zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet rekonstruk-cji zarzutu sformułowanego w skardze konstytucyjnej dokonał zarówno na podstawie jej peti- OTK ZU B/2018 Ts 152/16 poz. 24 7 tum, jak i uzasadnienia, które stanowi integralną część skargi (zob. np. postanowienia TK z 25 listopada 2009 r., SK 16/09, OTK ZU nr 10/A/2009, poz. 160 oraz 29 listopada 2011 r., SK 5/10, OTK ZU nr 9/A/2011, poz. 106). Z tego względu Trybunał uznał, że wzorcem kon-troli art. 123§ 2 k.p.c. skarżąca uczyniła także art. 77 ust. 2 Konstytucji podnosząc, że unie-możliwienie jej wniesienia skargi konstytucyjnej spowodowało zamknięcie drogi sądowej naruszonych wolności i praw. Jednakże przesądzenie o oczywistej bezzasadności zarzutu na-ruszenia prawa do wniesienia skargi konstytucyjnej implikuje także uznanie, że pozbawionym podstaw jest także zarzut naruszenia art. 77 ust. 2 Konstytucji. 6. Jedynie na marginesie Trybunał wskazuje, że art. 190 ust. 5 Konstytucji, zgodnie z którym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zapadają większością głosów nie może być wzorcem kontroli w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej. Bezza-sadne jest także twierdzenie, że orzeczenie w przedmiocie przyznania lub odmowy ustano-wienia pełnomocnika z urzędu do postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest orzekaniem o skardze konstytucyjnej, którą chciałby wnieść skarżący. 7. Reasumując, Trybunał stwierdza oczywistą bezzasadność zarzutów badanej skargi konstytucyjnej, co zgodnie z art.61 ust.4 pkt. 3 u.o.t.p.TK stanowi samoistną podstawę od-mowy nadania jej dalszego biegu. 8. W tym stanie rzeczy należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej.