Ts 156/18

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 7 lipca 2020 r. Pozycja 208 POSTANOWIENIE z dnia 22 kwietnia 2020 r. Sygn. akt Ts 156/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący i sprawozdawca Julia Przyłębska Michał Warciński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 4 lipca 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W.Ł., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. 15 października 2018 r. (data nadania) do Trybunału Konstytucyjnego została wnie-siona skarga konstytucyjna W.Ł. (dalej: skarżący). Skarga została wniesiona „w związku z naruszeniem konstytucyjnych wolności i praw przez niezastosowanie art. 6. 1. pkt 6 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”. 2. Postanowieniem z 4 lipca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-6 i ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK). 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 87 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie dołączył do skargi pełnomocnictwa szczególnego, podczas gdy zwracał się on o udzielenie informacji o możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu. OTK ZU B/2020 Ts 156/18 poz. 208 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa-nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża-leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Jedynym zarzutem podniesionym przez skarżącego w zażaleniu jest naruszenie przez Trybunał art. 87 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK „poprzez błędną wykładnie polegająca na przyjęciu, że skarżący nie dołączył do skargi pełnomocni-ctwa szczególnego […], podczas gdy skarżący zwracał się o udzielenie informacji o możli-wości ustanowienia pełnomocnika z urzędu”. Odnosząc się do tak postanowionego zarzutu, Trybunał stwierdza, że jest on bezza-sadny. Trybunał zauważa, że skarga konstytucyjna została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika adwokat K.S. Do skargi nie dołączono jednak pełnomocnictwa szczególnego, co w myśl art. 53 ust. 3 pkt 3 u.o.t.p. TK, stanowi jej wymóg formalny. Zwrócenie się przez skarżącego do Trybunału o udzielenie informacji w sprawie możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie wpływa na obowiązek spełnienia powyższego wymogu. Tym samym Trybunał zasadnie uznał, że do skargi nie dołączono pełnomocnictwa szczególnego. Mając powyższe na uwadze, a także to, że skarżący nie zakwestionował innych podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK nie uwzględnił zażalenia.