Ts 159/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 6 kwietnia 2022 r. Pozycja 75 POSTANOWIENIE z dnia 24 listopada 2021 r. Sygn. akt Ts 159/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej H.W. w sprawie zgodności: art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks po-stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), rozumianych „w ten sposób, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon-stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 maja 2021 r. (data nadania) H.W. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Pismem z 14 października 2011 r. skarżąca wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo-biurowej na terenie działki nr […] położonej w miejscowości S., Gmina T. Decyzją z 14 stycznia 2012 r. (znak: […]) Wójt Gminy T. (dalej: Wójt albo organ pierwszej instancji) odmówił ustalenia warunków zabudo-wy. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwo-ławczego w P. (dalej: SKO), które decyzją z 25 kwietnia 2012 r. (znak: […]) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W związku z tym skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej: WSA), który wyrokiem z 21 listopada 2012 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Po rozpoznaniu sprawy Wójt decyzją z 24 maja 2013 r. (znak: […]) po-nownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. OTK ZU B/2022 Ts 159/21 poz. 75 2 Skarżąca wystąpiła 29 marca 2019 r. z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.), które SKO postanowieniem z 23 kwietnia 2018 r. (znak: […]) uznało za nieuzasadnione. Skarżąca wniosła więc 13 maja 2019 r. do WSA skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta w sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją. Domagała się w niej stwierdzenia przewlekłości postępowania, wymierzenia organowi pierwszej instancji grzywny oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. WSA postanowieniem z 27 sier-pnia 2019 r. (sygn. akt […]) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na przed-stawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w sprawie o sygn. akt […] skła-dowi siedmiu sędziów zagadnienia budzącego poważne wątpliwości, a mającego istotne zna-czenie dla rozstrzygnięcia analizowanej sprawy. Postanowieniem z 29 września 2020 r. WSA podjął zawieszone postępowanie i jednocześnie odrzucił skargę. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargę kasacyjną do NSA, który oddalił ją postanowieniem z 21 stycznia 2021 r. (sygn. akt […]) oraz odmówił zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej wniesionej na postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II SK 3732/18). W uzasadnieniu odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OSP 5/19), w której orzeczono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania oraz wydaniu decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd administra-cyjny. W odniesieniu do ponaglenia (o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) wskazał zaś na postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18). Przyjęto w nim, że wniesienie tego środka prawnego, jako warunku formalnego do zainicjowania postępowania sądowego w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowa-nia, dopuszczalne jest jedynie w sprawie zawisłej. Dokonanie tej czynności po zakończeniu postępowania byłoby nie tylko niecelowe, lecz również sprzeczne z istotą tej regulacji, po-nieważ nie mogłoby doprowadzić do zobowiązania organu do załatwienia sprawy, a tym sa-mym uzdrowienia zaistniałego stanu braku działania administracji publicznej. Postanowienie NSA z 21 stycznia 2021 r. wskazane zostało przez skarżącą jako osta-teczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. 2. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 18 czerwca 2021 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącej 30 czerwca 2021 r.), na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), wezwał skarżącą do usunięcia braków formal-nych skargi przez: 1) doręczenie odpisu lub poświadczonego za zgodność z oryginałem – wraz z czterema kopiami: a) wyroku WSA z 29 września 2020 r. (sygn. akt […]), b) posta-nowienia SKO z 23 kwietnia 2018 r. (SKO […]), uznającego ponaglenie skarżącej za nieuza-sadnione; 2) wyjaśnienie rozbieżności w podanych datach doręczenia skarżącej postanowienia NSA z 21 stycznia 2021 r. o sygn. akt […] (na s. 2 skargi podano datę 13 stycznia 2021 r., natomiast na s. 4 wskazano 21 stycznia 2021 r., zaś udokumentowaną datą jest 26 stycznia 2021 r.). Do chwili wydania niniejszego postanowienia nie usunięto powyższych braków formalnych. Trybunał zaś ex officio ustalił, że postanowienie z 21 stycznia 2021 r. doręczono skarżącej 26 stycznia 2021 r. 3. Skarżąca twierdzi, że zakwestionowany w skardze konstytucyjnej art. 53 § 2b p.p.s.a., rozumiany w sposób przedstawiony w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18), a co za tym idzie także w orzeczeniu, w związku z którym wniosła skargę do Trybunału, narusza prawo do sądu. Ogranicza on bo- OTK ZU B/2022 Ts 159/21 poz. 75 3 wiem, jej zdaniem, możliwość uzyskania przedsądu niezbędnego do wystąpienia z powódz-twem na podstawie art. 4171 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa-nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli-minowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytu-cyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczer-paniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia dorę-czenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego roz-strzygnięcia. Jako ostateczne rozstrzygnięcie skarżąca wskazała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2021 r. (sygn. akt […]), które, jak ustalił Trybunał ex officio, zostało jej doręczone 26 stycznia 2021 r. Od tego dnia rozpoczął się więc bieg trzymiesięcz-nego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Termin ten upłynął skarżącej 26 kwietnia 2021 r. Skarga konstytucyjna została natomiast nadana 19 maja 2021 r., a zatem z przekro-czeniem terminu określonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Okoliczność ta – w myśl art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.