Ts 16/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 18 maja 2018 r. Pozycja 84 POSTANOWIENIE z dnia 24 kwietnia 2018 r. Sygn. akt Ts 16/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz  przewodniczący i sprawozdawca Michał Warciński Grzegorz Jędrejek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 11 grudnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej E.A., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej E.A. (dalej: skarżący) wniesionej do Trybunału Konsty-tucyjnego 19 stycznia 2017 r. (data nadania) zakwestionowano zgodność art. 618f w zw. z art. 95 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim pozostawia on orzekanie o wynagrodzeniu bie-głego – na posiedzeniu niejawnym – sądowi, który biegłego wyznaczył, a wobec którego bie-gły pozostaje w stosunku zależności, z art. 45 i art. 64 Konstytucji. 2. Postanowieniem z 11 grudnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał wskazał, że z treści zaskarżonych przepisów nie można zrekonstruować ani normy kompetencyjnej, która powierzałaby sądowi ustalanie wysokości wynagrodzenia biegłego, ani normy stanowiącej o orzekaniu w takim przypadku przez sąd na posiedzeniu niejawnym (bez udziału biegłego), co oznacza, że przepisy te nie były podstawą orzeczenia wskazanego jako ostateczne. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu. Zdaniem skarżącego wniesiona skarga spełnia wymogi formalne określone w przepisach ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072). OTK ZU B/2018 Ts 16/17 poz. 84 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nada-nia skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa-nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża-leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. W zażaleniu skarżący podniósł, że wbrew stanowisku Trybunału, art. 618f ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904; dalej: k.p.k.) jako „pierwszy” określa organ właściwy do rozpoznania wniosku o wynagrodzenie biegłego i wydania postanowienia w tym przedmiocie oraz określającego sposób obliczenia tego wynagrodzenia, a zatem stanowi właściwą podstawę zaskarżenia. Jednocześnie skarżący wskazał, że art. 95 k.p.k. stanowi podstawę do wydania powyższego postanowienia na posie-dzeniu niejawnym, określając, że sąd orzeka na rozprawie wtedy, kiedy ustawa tak stanowi, a w innych wypadkach – na posiedzeniu. W związku z tym, że ustawa nie stanowi o tym, że sąd orzeka o wynagrodzeniu biegłego na rozprawie to – zdaniem skarżącego, z powołanego przepisu wynika podstawa do orzekania w takich sprawach na posiedzeniu niejawnym. Trybunał Konstytucyjny nie podziela argumentacji skarżącego. Dlatego ponownie wskazuje, że kwestia organu właściwego do ustalenia wysokości wynagrodzenia biegłego została uregulowana w art. 618l § 1 k.p.k., a nie w zaskarżonym art. 618f § 1 k.p.k. Natomiast art. 95 § 1 k.p.k. rzeczywiście jest podstawą wydania postanowienia w sprawie wynagrodze-nia biegłego na posiedzeniu, jednakże nie dotyczy zasady jawności posiedzeń. Materia ta zo-stała unormowana w art. 95b § 1 k.p.k., w myśl którego „posiedzenie odbywa się z wyłącze-niem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej”. W konsekwencji, sformułowane przez skarżącego zarzuty powinny odnosić się do art. 618l § 1 k.p.k. oraz art. 95b § 1 k.p.k., nie zaś – jak to wynika ze skargi – do art. 618f i art. 95 § 1 k.p.k. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał prawidłowo stwierdził w zaskarżonym posta-nowieniu, że art. 618f w zw. z art. 95 k.p.k. nie mógł doprowadzić do zarzucanego w skardze naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego, co uzasadniało odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. 4. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.