Ts 164/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 26 lutego 2021 r. Pozycja 51 POSTANOWIENIE z dnia 1 grudnia 2020 r. Sygn. akt Ts 164/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Jakub Stelina, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 16 lipca 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2019 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego usta-nowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła o uznanie art. 118 § 5 oraz art. 1173 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1575; dalej: k.p.c.) za niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 79 ust. 1 i art. 79 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi. Skarżąca została wezwana, m.in. do sprecyzowania i uzasadnienia, w jaki sposób art. 118 § 5 i art. 1173 k.p.c. naruszają wymienione w skardze konstytucyjnej wolności lub prawa skarżącej. Pismem z 25 stycznia 2020 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej ustosunkował się do powyższego wezwania. Postanowieniem z 16 lipca 2020 r., doręczonym skarżącej 27 lipca 2020 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Stwierdził w nim, że zakwestionowane w skardze przepisy nie były podstawą wydania ostatecznego rozstrzygnię-cia. 31 lipca 2020 r. (data nadania) skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosła o jego uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu. Zdaniem skarżącej „wbrew przepisom postanowienia, zaskarżone przepisy były podstawą rozstrzygnięcia. OTK ZU B/2021 Ts 164/19 poz. 51 2 Z przepisów tych bowiem wywiódł w swym poprzednim postępowaniu Trybunał iż nie wy-dano w sprawie ostatecznego orzeczenia organu s[ą]dowego. Strona skarżąca właśnie ten fakt uczyniła podstawą niniejszej skargi podnosząc zarzut iż istnienie takiego postępowania nie poddającego się kontroli sądowej, a więc nie podlegającego w konsekwencji kontroli konsty-tucyjnej – jest naruszeniem zasady iż każda sprawa podlega kontroli sądowej, a każdy przepis decydujący o prawach strony podlega kontroli konstytucyjnej. (…) w poprzednim postępo-waniu orzekając w sprawie skargi Trybunał użył zaskarżonych przepisów albowiem z nich wywiódł w/w fakt braku orzeczenia i przyczyn takiego stanu rzeczy” (s. 4 zażalenia). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada prze-de wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest – zda-niem Trybunału ‒ prawidłowe. Formułując zarzuty przedstawione w zażaleniu, skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć podstawy odmowy, tj. zakwestionowanie przepisów niebędą-cych podstawą wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. Trybunał w niniejszym składzie podziela argumentację zawartą w zaskarżonym posta-nowieniu. Warunkiem dopuszczalności skargi jest bowiem zakwestionowanie w niej przepi-su, który stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono w wyroku pełnego składu Trybunału z 24 października 2007 r. (sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108): „skarżący nie może (…) w drodze skargi kwestionować konstytucyjności aktów normatyw-nych niestanowiących podstawy dotyczącego go indywidualnego rozstrzygnięcia”. Powyższy wymóg ma swoje źródło w samej Konstytucji. Zgodnie bowiem z brzmie-niem art. 79 ust. 1 Konstytucji, skargę można wnieść „w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji pu-blicznej orzekł ostatecznie […] o wolnościach lub prawach albo o […] obowiązkach określo-nych w Konstytucji”. Formalnym dopełnieniem tego wymagania jest treść art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, który stanowi, że skarga konstytucyjna zawiera określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ admini-stracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji, i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia nie-zgodności z Konstytucją (por. postanowienie TK z 18 lipca 2019 r., sygn. Ts 12/19, OTK ZU B/2019, poz. 180 i wskazane w nim orzecznictwo). Z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika, by którykolwiek z kwestionowanych przepi-sów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1575) stanowił podstawę wydania – wska-zanego jako ostateczne rozstrzygnięcie – postanowienia TK z 9 października 2019 r. (sygn. Ts 64/18). Nie uprawdopodobniła tego również skarżąca. Nie wskazała przy tym innego orze-czenia wydanego na podstawie regulacji, z którą łączy zarzut naruszenia powołanych w skar-dze praw i wolności konstytucyjnych. Jak to już podkreślano w zaskarżonym postanowieniu, orzeczenie TK z 9 października 2019 r. wydane zostało w oparciu o przepisy u.o.t.p.TK. Jego treścią było nieuwzględnienie zażalenia skarżącej na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2019 r. (sygn. OTK ZU B/2021 Ts 164/19 poz. 51 3 Ts 64/18) o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, nie zaś wskazane w petitum skargi konstytucyjnej przepisy dotyczące pełnomocnictwa z urzędu. Trybunał Konstytucyjny w zakwestionowanym postanowieniu zasadnie zatem stwier-dził, że analizowana skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. W związku z tym, na pod-stawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, prawidłowo odmówił nadania jej dalszego biegu. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.