Ts 17/16
PostanowienieTrybunał Konstytucyjny2017-09-14
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga konstytucyjna może być rozpatrzona, gdy sprawa cywilna została uchycona przez Sąd Najwyższy i przekazana do ponownego rozpoznania, co oznacza brak ostatecznego rozstrzygnięcia?Ratio decidendi
Skarga konstytucyjna może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu drogi prawnej i uzyskaniu ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach. W sytuacji, gdy Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nie istnieje jeszcze ostateczne orzeczenie, a więc wniesiona skarga jest przedwczesna i podlega odmowie nadania jej dalszego biegu.Stan faktyczny
Skarżąca A.B. wniósła skargę konstytucyjną, zarzucając niezgodność art. 227 k.p.c. z Konstytucją RP w zakresie dowodów uzyskanych w sposób sprzeczny z prawem. Skarga dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego z 2015 r. w sprawie ochrony dóbr osobistych. Sąd Najwyższy uchylił ten wyrok w 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.Rozstrzygnięcie
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnejPełny tekst orzeczenia
ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 14 kwietnia 2023 r. Pozycja 92 POSTANOWIENIE z dnia 14 września 2017 r. Sygn. akt Ts 17/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.B. w sprawie zgodności: art. 227 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 2, art. 30, art. 31, art. 45 ust. 1, art. 47, art. 49 oraz art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: 1) podjąć zawieszone postępowanie, 2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE 1. W petitum sporządzonej przez adwokata skargi konstytucyjnej, wniesionej do Try-bunału Konstytucyjnego 14 stycznia 2016 r. (data nadania), A.B. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 227 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 47, art. 49 oraz art. 51 Konstytucji, zaś w uzasad-nieniu skargi postawiła także zarzut sprzeczności przepisu poddanego kontroli z art. 2, art. 30, art. 31 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. 2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycz-nym: Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w W. – I Wydział Cywilny, po rozpoznaniu powództwa W.K. przeciwko skarżącej o ochronę dóbr osobistych oraz powództwa skarżącej przeciwko W.K. o ochronę dóbr osobistych, nakazał skarżącej usunięcie skutków naruszenia czci i dobrego imienia W.K. w zakresie określonym w punk-tach I-XIII części I sentencji, oddalił powództwo skarżącej przeciwko W.K. (punkt I części II sentencji) oraz obciążył skarżącą kosztami procesu (punkt XIV części I i punkt II części II sentencji). Sąd Apelacyjny w W. – I Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 15 października 2015 r. (sygn. akt […]), na skutek apelacji skarżącej, zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zmienił treść punktów I, VIII i XII części I sentencji, zaś w zakresie punktów II,
OTK ZU B/2023 Ts 17/16 poz. 92 2 VI, VII i X części I sentencji oddalił powództwo przeciwko skarżącej (punkt 1 sentencji), oddalił apelację w pozostałym zakresie (punkt 2 sentencji) oraz obciążył skarżącą kosztami postępowania apelacyjnego (punkt 3 sentencji). 3. Zdaniem skarżącej kwestionowany przepis jest niezgodny z przywołanymi wzor-cami kontroli „w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności wykorzystania w postępo-waniu cywilnym dowodów zgromadzonych w sposób sprzeczny z prawem”. 4. We wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 7 marca 2016 r. piśmie proceso-wym pełnomocnik skarżącej poinformował, że skarżąca „zamierza wnieść skargę kasacyjną” od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 15 października 2015 r. 5. Trybunał Konstytucyjny uzyskał informację z I Wydziału Izby Cywilnej Sądu Naj-wyższego, że skarżąca 22 marca 2016 r. wniosła od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 15 października 2015 r. w sprawie […] skargę kasacyjną, która wpłynęła do Sądu Najwyż-szego 17 maja 2016 r. Skargę tę zarejestrowano pod sygnaturą […]. 6. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r., działając w oparciu o art. 67 ustawy z dnia 25 czerwca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 293, ze zm.), Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie do czasu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy. 7. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 23 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskar-żony wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 15 października 2015 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Wydanie tego rozstrzygnięcia oznacza, że Trybunał może podjąć zawieszone postępowanie i poddać wniesioną skargę procedurze wstępnej kontroli. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try-bunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listo-pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowa-ne analizowaną skargą nie zostało zakończone do 3 stycznia 2017 r., tzn. dnia wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepi-sy ustawy o TK. Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika jednoznacznie, że warunkiem rozpoznania skargi konstytucyjnej jest uzyskanie przez skarżącego ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach określonych w Konstytucji. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu przez skarżącego przysługującej w sprawie drogi prawnej, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia mu pra-womocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy postępowanie w danej sprawie nadal się toczy, a skarżący nie uzyskał ostatecznego orze-czenia o swoich prawach, wniesienie skargi konstytucyjnej musi być uznane za przedwcze-sne. Skarżąca wiąże naruszenie wskazanych w skardze konstytucyjnych praw z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 15 października 2015 r. (sygn. akt […]). Sąd Najwyższy uchylił jednak to orzeczenie, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania (wyrok z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt […]). W konsekwencji w sprawie skarżącej nie istnieje osta-
OTK ZU B/2023 Ts 17/16 poz. 92 3 teczne orzeczenie, a więc skarga nie spełnia podstawowej przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Powyższa okoliczność uzasadnia odmowę nadania skardze dalszego biegu. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.
Powołane przepisy
art. 2 Konstytucji RPart. 30 Konstytucji RPart. 31 Konstytucji RPart. 45 ust. 1 Konstytucji RPart. 47 Konstytucji RPart. 49 Konstytucji RPart. 51 Konstytucji RP
Źródło: Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (trybunal.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · Źródło