Ts 179/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 7 kwietnia 2022 r. Pozycja 78 POSTANOWIENIE z dnia 23 listopada 2021 r. Sygn. akt Ts 179/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej S.W. w sprawie zgodności: art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks po-stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), rozumianych „w ten sposób, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon-stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 czerwca 2021 r. (data nadania) S.W. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Pismem z 29 listopada 2012 r. skarżący wystąpił o ustalenie warunków zabudowy na gruntach położonych w miejscowości S., Gmina T. Decyzją z 4 października 2013 r. (znak: […]) Wójt Gminy T. (dalej: Wójt albo organ pierwszej instancji) odmówił ustalenia warun-ków dla wnioskowanej zabudowy. Skarżący wystąpił 22 listopada 2018 r. z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania admi-nistracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.), które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: SKO) postanowieniem z 18 grudnia 2018 r. (nr […]) uznało za nie-uzasadnione z uwagi na załatwienie sprawy przez organ pierwszej instancji decyzją z 4 paź-dziernika 2013 r. 29 marca 2019 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej: WSA) ze skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta w sprawie za- OTK ZU B/2022 Ts 179/21 poz. 78 2 kończonej jego decyzją. Domagał się w niej stwierdzenia przewlekłości postępowania, wy-mierzenia organowi pierwszej instancji grzywny oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów po-stępowania. Wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt […]) WSA uwzględnił skargę stwier-dzając, że organ pierwszej instancji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że nie miało ono miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Od powyższego rozstrzygnięcia Wójt wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), który postanowieniem z 26 listopada 2020 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. W uzasadnieniu odwołał się do postano-wienia składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18), w któ-rym przyjęto, że wniesienie ponaglenia, jako warunku formalnego do zainicjowania postępo-wania sądowego w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania, dopuszczalne jest jedynie w sprawie zawisłej. Dokonanie tej czynności po zakończeniu postępowania byłoby nie tylko niecelowe, lecz również sprzeczne z istotą tej regulacji, ponieważ nie mogłoby do-prowadzić do zobowiązania organu do załatwienia sprawy, a tym samym uzdrowienia zaist-niałego stanu braku działania administracji publicznej. W skardze konstytucyjnej wskazano, że postanowienie z 26 listopada 2020 r. (ozna-czone jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji) doręczone zostało pełnomoc-nikowi skarżącego 24 lutego 2021 r. Trybunał ex officio ustalił jednak, że orzeczenie to dorę-czono skarżącemu 22 lutego 2021 r. 2. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 15 lipca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 6 sierpnia 2021 r.), na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), wezwał skarżącego do usunięcia braków for-malnych skargi przez: 1) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do wniesienia i sporzą-dzenia skargi konstytucyjnej, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Try-bunałem Konstytucyjnym, w sprawie zakończonej postanowieniem NSA z 26 listopada 2020 r. (sygn. akt […]) wraz z czterema kopiami; 2) udokumentowanie daty doręczenia skar-żącemu postanowienia wskazanego w punkcie 1 zarządzenia (tj. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej lub potwierdzenia od-bioru przesyłki), 3) doręczenie odpisów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem – wraz z czterema ich kopiami: a) wyroku WSA z 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt […]), b) posta-nowienia SKO z 18 grudnia 2018 r. (SKO […]), uznającego ponaglenie skarżącego za nieu-zasadnione. Do chwili wydania niniejszego postanowienia powyższe braki formalne nie zo-stały usunięte. 3. Skarżący twierdzi, że zakwestionowany w skardze konstytucyjnej art. 53 § 2b p.p.s.a., rozumiany w sposób przedstawiony w kwestionowanym postanowieniu, narusza prawo do sądu. Ogranicza on bowiem możliwość uzyskania przedsądu, niezbędnego do wy-stąpienia z powództwem na podstawie art. 4171 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Ko-deks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa-nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli-minowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytu- OTK ZU B/2022 Ts 179/21 poz. 78 3 cyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczer-paniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia dorę-czenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego roz-strzygnięcia. Jako ostateczne rozstrzygnięcie skarżący wskazał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2020 r. (sygn. akt […]), które zostało mu doręczone 22 lu-tego 2021 r. Od tego dnia rozpoczął się więc bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Termin ten upłynął skarżącemu 22 maja 2021 r. Skarga konstytucyjna została natomiast nadana 18 czerwca 2021 r., a zatem z przekroczeniem terminu określonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Okoliczność ta – w myśl art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.