Ts 184/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 lutego 2022 r. Pozycja 49 POSTANOWIENIE z dnia 17 listopada 2021 r. Sygn. akt Ts 184/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej H.W. w sprawie zgodności: art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks po-stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), rozumianych w ten sposób, że „warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon-stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 czerwca 2021 r. (data nadania) H.W. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. W piśmie z 22 czerwca 2012 r. skarżąca wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej na działce położonej w miejscowości S., Gmina T. Decyzją z 21 maja 2013 r. (znak: […]) Wójt Gminy T. (dalej: Wójt) odmówił uwzględnienia wniosku. Samorzą-dowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decy-zją z 25 października 2013 r. (znak: […]) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta. Po zakończeniu postępowania administracyjnego, 2 kwietnia 2019 r. skarżąca wystą-piła do SKO z ponagleniem (zażaleniem) na przewlekłe i bezczynne prowadzenie przez Wój-ta postępowania. Postanowieniem z 8 maja 2019 r. SKO uznało je za nieuzasadnione. W związku z tym skarżąca 7 czerwca 2019 r. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyj-nym w P. (dalej: WSA) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta w spra- OTK ZU B/2022 Ts 184/21 poz. 49 2 wie zakończonej jego decyzją z 21 maja 2013 r. Domagała się w niej stwierdzenia jego prze-wlekłości, wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania. WSA postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r. (sygn. akt […]) zawiesił postępowanie są-dowoadministracyjne z uwagi na przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA), w sprawie o sygnaturze akt […], składowi siedmiu sędziów zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, a mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącego, tj. „Czy wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego za-kończeniu i wydaniu ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyj-nymi?”. Postępowanie zawieszono do czasu wyjaśnienia powyższego zagadnienia. Postanowieniem z 6 października 2020 r. (sygn. akt jw.) WSA podjął zawieszone po-stępowanie, odrzucił skargę (na przewlekłe prowadzenie postępowania) oraz orzekł o kosz-tach postępowania. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę kasacyjną, którą NSA oddalił postanowieniem z 10 lutego 2021 r. (sygn. akt […]). Orzeczenie to skarżąca wskazała jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Jego odpis został jej dorę-czony 22 lutego 2021 r. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 15 lipca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 6 sierpnia 2021 r.), na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), wezwał skarżącą do doręczenia: pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącej w postę-powaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie zakończonej postanowieniem NSA z 10 lutego 2021 r. (sygn. akt […]), a także odpisu lub poświadczonej przez pełnomocnika skarżącej za zgodność z oryginałem kopii postanowienia SKO z 8 maja 2019 r. wraz z czte-rema kopiami. W terminie wskazanym w zarządzeniu do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło żadne pismo procesowe. Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy, rozumiane w sposób przedstawiony w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18), a co za tym idzie także w orzeczeniu, w związku z którym wnio-sła skargę do Trybunału, naruszają prawo do sądu. Ograniczają bowiem możliwość uzyskania prejudykatu niezbędnego do wniesienia pozwu do sądu powszechnego z roszczeniem o zapła-tę odszkodowania przeciwko jednostce samorządu terytorialnego w oparciu o art. 4171 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wol-ności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wynika-jących zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczer-paniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia dorę-czenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego roz-strzygnięcia. Skarżąca wniosła skargę w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administra-cyjnego z 10 lutego 2021 r. (sygn. akt […]). Jego odpis został jej doręczony 22 lutego 2021 r. Od tego dnia rozpoczął się bieg trzymiesięcznego terminu wniesienia skargi konstytucyjnej, OTK ZU B/2022 Ts 184/21 poz. 49 3 którego ostatni dzień przypadał na 22 maja 2021 r. Natomiast skarga konstytucyjna została złożona w Trybunale 18 czerwca 2021 r., a więc ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu. Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – podstawą od-mowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.