Ts 186/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 stycznia 2016 r. Pozycja 25 POSTANOWIENIE z dnia 11 stycznia 2016 r. Sygn. akt Ts 186/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres – przewodniczący Małgorzata Pyziak-Szafnicka – sprawozdawca Andrzej Rzepliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 25 września 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej S.K., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 5 maja 2015 r. (da-ta nadania) S.K. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 49 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przepisy te nie dopuszczają udziału wspólnika spółki jawnej w postępowaniu karnym w charakterze pokrzywdzonego, z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 25 września 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal-szego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał ustalił, że zakwestionowane przez skarżącego przepisy nie były podstawą orzeczenia wskazanego przez niego jako ostateczne. Skarżący wniósł o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 49 i art. 54 § 1 k.p.k., ostateczne orzeczenie w analizowanej sprawie zostało zaś wydane na podstawie art. 56 § 2 k.p.k. Wobec powyższe-go Trybunał odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ponadto zarzut naru-szenia art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zakwestionowane art. 49 i art. 54 § 1 k.p.k. Trybunał uznał za oczywiście bezzasadny. W ocenie Trybunału zaskarżone przepi-sy nie wyłączają wspólnika spółki jawnej, ani też samej spółki od udziału w postępowaniu karnym w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że rozpa-trywana skarga jest niedopuszczalna, gdyż z analizy jej uzasadnienia wynika, że skarżący kwestionuje sposób rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a nie konkretne przepisy. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym jednak nie sformułował żadnych zarzutów, ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że „nie sposób zgodzić się z taką argumentacją [Trybunału]”. Jednocześnie skarżący przypo-mniał, że w skardze konstytucyjnej zakwestionował zgodność art. 49 i art. 54 § 1 k.p.k. OTK ZU B/2016 Ts 186/15 poz. 25 2 z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim nie dopuszczają możli-wości udziału wspólnika spółki jawnej w postępowaniu karnym w charakterze pokrzywdzo-nego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc poprzednia ustawa o TK, tj. ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jednak zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstęp-nego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK. Rozpatry-wane zażalenie dotyczy postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej, która została wniesiona przed 30 sierpnia 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli, a zatem i do rozpoznania złożonego zażalenia, zastosowanie mają nadal przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dal-szego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażale-nie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 oraz z art. 49 ustawy o TK). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone posta-nowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego bie-gu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego roz-strzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczyć podstaw, na których została oparta odmowa. Przedmiotem postępowania zażaleniowego jest bowiem ustalenie ich prawidłowo-ści. W związku z powyższym skarżący jest zobligowany do przedstawienia zarzutów wzglę-dem argumentacji stanowiska Trybunału wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. We wniesionym zażaleniu skarżący nie wskazał natomiast żadnych zarzutów pod adresem posta-nowienia Trybunału z września 2015 r., ograniczył się jedynie do powtórzenia argumentacji zawartej w skardze konstytucyjnej. Fakt ten uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia. Niepowołanie żadnych zarzutów względem zaskarżonego postanowienia musi prowadzić do automatycznego nieuwzględnienia zażalenia, Trybunał nie może bowiem od-nieść się w żaden sposób do jego treści. Wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, postanowił jak w sentencji.