Ts 195/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 12 września 2025 r. Pozycja 246 POSTANOWIENIE z dnia 10 czerwca 2025 r. Sygn. akt Ts 195/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Rafał Wojciechowski – przewodniczący Bogdan Święczkowski – sprawozdawca Bartłomiej Sochański, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyj-nego z 9 stycznia 2024 r. o odrzuceniu wniosku o wydłużenie terminu uzupełnienia braku for-malnego skargi konstytucyjnej oraz o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 lipca 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o uznanie art. 3943 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) za niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1, art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; o uznanie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1469) za niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 2 Konstytucji; o uznanie art. 8 ust. 2 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądo-wym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, ze zm.; dalej: u.s.p.p.) za niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji; o uznanie OTK ZU B/2025 Ts 195/21 poz. 246 2 art. 25b ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) wprowadzonego artykułem 4 ust. 14 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1469) za niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarżący jako ostateczne orzeczenia, w związku z którymi wniósł skargę konstytucyjną, wskazał postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 22 marca 2021 r. (sygn. akt […]) oraz z 30 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]). 2. Postanowieniem z 9 stycznia 2024 r. Trybunał Konstytucyjny odrzucił wniosek o wy-dłużenie terminu uzupełnienia braku formalnego skargi konstytucyjnej, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybuna-łem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał uznał, że brak formalny skargi konstytucyjnej nie został usunięty w terminie. Trybunał stwierdził, że wniosek o wydłużenie ustawowego terminu usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej zawarty w piśmie procesowym z 26 października 2021 r. podlegał odrzuce-niu, ponieważ ani u.o.t.p.TK, ani stosowany k.p.c., nie przewidują możliwości złożenia wniosku tej treści. Określony w art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK siedmiodniowy termin usunięcia braków formal-nych skargi konstytucyjnej jest terminem ustawowym, natomiast przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 166 k.p.c. dotyczy wyłącznie terminów sądowych. W postępowaniu przed Trybuna-łem Konstytucyjnym nie można zatem wnioskować o wydłużenie terminu uzupełnienia braku formalnego, ponieważ środek ten nie jest znany w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyj-nym (postanowienia TK z 26 października 2011 r. i 19 marca 2012 r., sygn. Ts 87/11, OTK ZU nr 2/B/2012, poz. 212 i 213). Trybunał Konstytucyjny uznał, że rozpoznawana skarga konstytucyjna nie spełniła wa-runku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, ponie-waż zakwestionowane przepisy: art. 3943 k.p.c., art. 8 ust. 2 u.s.p.p. oraz art. 15 ust. 1 i 2 u.s.p.p. nie stanowiły podstawy prawnej postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 22 marca 2021 r. (sygn. akt […]), które skarżący wskazał jako ostateczne orzeczenie w sprawie. Trybunał stwierdził też, że art. 8 ust. 2 u.s.p.p. nie mógł stanowić przedmiotu kontroli konstytucyjnej w sprawie, ponieważ „jako przepis odsyłający, samodzielnie nie kreuje ani nie ogranicza żadnych praw i obowiązków skarżąc[ego] w postępowaniu w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania, a tym samym nie reguluje żadnych konstytucyjnych praw podmio-towych. Z tego względu samodzielnie nie mógłby stanowić przedmiotu kontroli w postępowaniu przed Trybunałem w trybie skargi konstytucyjnej” (wyrok TK z 22 października 2015 r., sygn. SK 28/14, OTK ZU nr 9/A/2015, poz. 149). Trybunał Konstytucyjny uznał, że skarżący, zaskarżając samoistnie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych in-nych ustaw, bez powiązania go z zastosowanym w sprawie przepisem k.p.c. zawartym w art. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektó-rych innych ustaw, nie dopełnił wymogu uczynienia przedmiotem kontroli przepisu ustawy, który był podstawą prawną orzeczenia wydanego przez Sąd, w związku z którym wniesiono skargę. Trybunał stwierdził następnie, że kwestionowany art. 25b ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) dodany przez art. 4 ust. 14 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw nie był podstawą prawną postanowienia Sądu Okręgowego w K. OTK ZU B/2025 Ts 195/21 poz. 246 3 z 30 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]), które skarżący wskazał, jako ostateczne orzeczenie wydane w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny uznał, że rozpoznawana skarga konsty-tucyjna nie spełniała warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. 3. W piśmie z 22 stycznia 2024 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postano-wienie Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 2024 r. o odmowie nadania dalszego biegu skar-dze konstytucyjnej, wskazując jednocześnie, że wnosi „o skierowanie przez skład orzekający pytania prejudycjalnego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności: 1) Art. 60 ust. 4 Ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym z Art. 190 ust. 5 Konstytucji oraz z Art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z Art. 190 ust. 5 Konstytucji, oraz 2) Art. 59 ust. 4 Ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. 2019 poz. 2393) - z Art. 79 ust. 1 Konstytucji z art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z Art. 190 ust. 4 Konstytucji - z Art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 77 ust. 1 i 2 Konstytu-cji - z Art. 2 Konstytucji w związku z Art. 7 Konstytucji - z Art. 2 Konstytucji w związku z Art. 79 ust. 1 Konstytucji - z Art. 45 ust. 1 Konstytucji - z Art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z Art. 2 Konstytucji - z Art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z Art. 79 ust. 1 Konstytucji - z Art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z Art. 176 ust. 1 Konstytucji - z Art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji w związku z Art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku a nadto o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz skierowanie skargi do rozpozna-nia” (s. 1 zażalenia). Odnosząc się do zarzutu uchybienia terminu uzupełnienia braków formalnych skargi kon-stytucyjnej, skarżący podniósł, że „nie mogło odnieść negatywnego skutku prawnego ogólnikowe wezwanie wydane zarządzeniem z dnia 5 października 2021 r. ze wskazaniem iż załączniki były niekompletne (…). Jak wskazał SN – jeśli organ procedujący twierdzi, że istnieje konkretny brak formalny to winien wskazać konkretnie w wezwaniu który dokument objęty jest brakiem formal-nym” (s. 4 zażalenia). Zdaniem skarżącego „zarzuty w zakresie nieuzupełnienia braków formal-nych uznać należy za zbyt daleko idące i pozbawione podstaw formalnych” (s. 4 zażalenia). W ocenie skarżącego przedmiotem zaskarżenia w skardze konstytucyjnej może być prze-pis zastosowany na etapie postępowania przed sądem I instancji. Prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej tylko na przepis zastosowany przez Sąd II instancji, tj. przepis stanowiący pod-stawę prawną ostatecznego orzeczenia w sprawie, skarżący uznał za bezpodstawne ograniczenie. W związku z tym, zdaniem skarżącego „za nietrafne uznać należy, że niedopuszczalnym było zaskarżenie przepisu samodzielnie zmieniającego procedurę postępowania w jego toku. To bo-wiem przepis zmieniający procedurę, a nie przepis nowej procedury kształtował skutek prawny i pozycje procesową strony w toku postępowania. Zasadnie więc strona skarżąca dokonała za-skarżenia jedynie Art. 9 ust. 2 Ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postę-powania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019 poz. 1469) albowiem tylko o wy-łącznie skutkiem użycia przedmiotowego przepisu było naruszenie konstytucyjnej zasady pań-stwa prawa o zakazie działania nowego prawa wstecz do postępowań w toku” (s. 5 i 6 zażalenia). Skarżący uznał, że „nie[z]godnymi z Konstytucją są normy Art. 8 ust. 2 oraz Art. 15 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 17 czerwca 2021 r. o skardze (…) same w sobie, a nie w związku z przepisami do których normy te się odwołują” (s. 6 zażalenia). Podniósł, że „nie znajduje żadnego uzasadnienia odmowa nadania biegu skardze w stosunku do Art. 25b ust. 1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych skoro norma ta niewątpliwie miała zastosowanie OTK ZU B/2025 Ts 195/21 poz. 246 4 w sprawie z udziałem skarżącego a jej zastosowaniem doprowadziło do ostatecznego ukształto-wania sytuacji formalnej skarżącego w toku postępowania” (s. 9 zażalenia). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skar-żącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał analizuje także zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie z 9 stycznia 2024 r. o odrzuceniu wniosku o wydłużenie terminu uzupełnienia braku formalnego skargi konstytucyj-nej oraz o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest prawidłowe, a stanowi-sko skarżącego wyrażone w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie przedstawiono argumentów, które podałyby w wątpliwość przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przedstawione w postanowieniu. 3. Odnośnie do sformułowanego w zażaleniu zarzutu „procedowani[a] Trybunału w skła-dzie jednoosobowym, w którym nie istnieje możliwość ujawnieniu się większości – jest niezgod-ne z gramatyczną wykładnią Art. 190 ust. 5 Konstytucji gwarantującą określony skład Trybunału Konstytucyjnego” (s. 3 zażalenia), orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny pod-kreśla, że skład, w którym Trybunał Konstytucyjny wydał postanowienie z 9 stycznia 2024 r., był prawidłowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK, wstępne rozpoznanie skargi konstytucyjnej do-konywane jest przez wyznaczonego sędziego Trybunału. W takim składzie, tj. w składzie jedne-go sędziego, Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalsze-go biegu. Zaskarżone postanowienie zostało więc wydane zgodnie z przepisami ustawy, których zgodność z Konstytucją nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Jednocześnie orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że z powołanego przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia art. 190 ust. 5 Konstytucji nie wynika, że Trybunał nie może wydawać żadnych orzeczeń w składzie jednoosobowym. Artykuł 190 ust. 5 Konstytucji, który stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zapadają większością głosów, wyraża jedynie zasadę podejmowania rozstrzygnięć w sytuacji, w której skład Trybunału jest wieloosobowy. Nie wy-klucza, aby przepisy ustawowe, które zgodnie z art. 197 Konstytucji określają między innymi tryb postępowania przed Trybunałem, umożliwiły wydawanie rozstrzygnięć o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w składzie jednego sędziego. Odnośnie do żądania skarżącego skierowania przez skład orzekający pytania prejudycjal-nego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 60 ust. 4 i art. 59 ust. 4 u.o.t.p.TK należy zauważyć, że ani Konstytucja, ani przepisy u.o.t.p.TK nie przewidują takiej formy aktywności procesowej. Nie upoważniają także Trybunału do wszczęcia postępowa-nia ex officio. W obowiązującym stanie prawnym z wnioskiem o zbadanie hierarchicznej zgodno-ści aktów prawnych mogą wystąpić do Trybunału wyłącznie podmioty określone w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 ustawy zasadniczej. Każdy natomiast, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały OTK ZU B/2025 Ts 195/21 poz. 246 5 naruszone, ma prawo na zasadach określonych w u.o.t.p.TK wystąpić do Trybunału ze skargą konstytucyjną (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyj-ny stwierdza, że sformułowany przez skarżącego w zażaleniu wniosek nie wywołuje żadnych skutków procesowych (zob. postanowienia TK z: 23 października 2023 r., sygn. Ts 6/23, OTK ZU B/2023, poz. 303, 7 marca 2024 r., sygn. Ts 260/22, OTK ZU B/2024, poz. 179). 4. Zasadniczą przesłanką wydania przez Trybunał Konstytucyjny postanowienia z 9 sty-cznia 2024 r. było stwierdzenie, że w rozpatrywanej skardze konstytucyjnej nie została spełniona przesłanka określona w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, co oznacza, że podstawowy warunek dopuszczalności skargi konstytucyjnej, o którym mowa w po-wołanych wyżej przepisach, nie został przez skarżącego spełniony. Orzekający w obecnym skła-dzie Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym skarżący nie spełnił podstawowego wymogu formalnego związanego z proce-durą wniesienia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, ponieważ art. 3943 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1469), art. 8 ust. 2 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygoto-wawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, ze zm.; dalej: u.s.p.p.), art. 25b ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) przepisy, które skarżący uczynił przedmiotem zaskarżenia, nie stanowiły podstawy prawnej po-stanowień Sądu Okręgowego w K. z 22 marca 2021 r. (sygn. akt […]) i z 30 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]), które skarżący wskazał jako ostateczne orzeczenia, w związku z którymi wnie-siono skargę konstytucyjną. Zaskarżone przepisy nie zostały też powołane w uzasadnieniach tych postanowień. Trybunał Konstytucyjny prawidłowo zatem stwierdził, że rozpoznawana skarga konstytucyjna nie spełniła przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Odnośnie do powyższego orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny pod-kreśla, że skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw, którego merytoryczne rozpoznanie uwarunkowane zostało spełnieniem przesłanek wyni-kających bezpośrednio z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w przepisach u.o.t.p.TK, w tym w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Stosownie do art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko przepis, który uprzednio został zastosowany w sprawie jako podstawa prawna ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd lub organ administracji pu-blicznej. Jest to wymóg bezwzględny i w tym trybie postępowania przed Trybunałem prawodaw-ca nie przewiduje możliwości poddania kontroli jakiegokolwiek unormowania, które nie byłoby podstawą prawną orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego. W świetle art. 79 ust. 1 Konstytu-cji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być zatem tylko zarzut niekonstytucyjności przepi-sów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których ostatecznie rozstrzygnięto o prawach lub wolnościach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu (postanowienia TK z: 10 listopada 2014 r., sygn. Ts 242/14, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 99, 2 października 2019 r., sygn. Ts 8/18, OTK ZU B/2020, poz. 44, 29 września 2004 r., sygn. Ts 112/04, OTK ZU nr 3/B/2005, poz. 115). OTK ZU B/2025 Ts 195/21 poz. 246 6 W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny zasadnie odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznawszy, że rozpoznawana skarga nie spełniała wymogów for-malnych określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny podziela stanowisko utrwalone w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym art. 8 ust. 2 u.s.p.p. „nie przyzna-je ani nie odbiera żadnych praw; sam, w oderwaniu od procedur z nim związanych (cywilnej, karnej czy administracyjnej), w ogóle nie może być kwalifikowany jako źródło jakichkolwiek praw czy obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że z art. 8 ust. 2 u.s.p.p. nie wynikają żadne prawa podmiotowe, a przez to nie może on podlegać ocenie konstytucyjnej w tym zakresie, w oderwa-niu od innych przepisów o charakterze merytorycznym” (postanowienie TK z 6 lipca 2016 r., sygn. SK 27/15, OTK ZU A/2016, poz. 55). Jak wskazano na wstępie, podniesione w zażaleniu zarzuty i argumenty powinny wska-zywać na nieprawidłowości, które – zdaniem skarżącego – występują w zaskarżonym orzeczeniu. Mają dotyczyć tego, co zostało zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdyż ich zadaniem jest podważenie stanowiska Trybunału. Orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zażalenie złożone przez skarżącego nie spełnia powyższego warun-ku, ponieważ nie wnosi do rozpoznawanej sprawy merytorycznych argumentów i treści podwa-żających ustalenia przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, nie kwestionuje przesłanki od-mowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, nie podważa też prawidłowości oceny Trybunału, zgodnie z którą braki formalne skargi konstytucyjnej wskazane w zarządzeniu sędzie-go Trybunału Konstytucyjnego z 5 października 2021 r. nie zostały usunięte w terminie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w wymienionym wyżej zarządzeniu wezwano go do usunięcia kon-kretnego braku, przesłania odpisów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii wszyst-kich załączników dołączonych do skargi konstytucyjnej, wskazując również, że dokumenty prze-słane w odpowiedzi na zarządzenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 15 lipca 2021 r., nie były kompletne. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił, jak w sentencji.