Ts 21/20

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 19 sierpnia 2020 r. Pozycja 221 POSTANOWIENIE z dnia 4 maja 2020 r. Sygn. akt Ts 21/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.Ś. w sprawie zgodności: art. 85 § 2 w związku z art. 85 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks po-stępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim „wskazane przepisy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na zarzą-dzenie prezesa sądu okręgowego, w którym stwierdza się, że interesy kilku oskarżonych, reprezentowanych przez tego samego obrońcę nie pozostają w sprzeczności”, z art. 32 ust. 1 w związku z art. 78; art. 42 ust. 2; art. 78 w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 stycznia 2020 r. (data nadania) K.Ś. (dalej: skarżący), reprezentowany przez adwokata ustanowionego z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący jest podejrzanym w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Regionalną w B. (sygn. akt […]). 1 lipca 2019 r. skarżący wniósł w trybie art. 9 § 2 w związku z art. 85 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.) o wystąpienie przez Prokura-tora Regionalnego w B. do właściwego sądu okręgowego z wnioskiem o stwierdzenie sprzeczności interesów pomiędzy nim a innymi podejrzanymi reprezentowanymi przez tego samego obrońcę. Prezes Sądu Okręgowego w S. (dalej: prezes sądu) zarządzeniem z 30 lipca 2019 r. (sygn. akt […]) stwierdził, że interesy procesowe podejrzanych, reprezentowanych przez tego samego obrońcę, nie pozostają w sprzeczności. Skarżący wniósł zażalenie, które zarządzeniem prezesa sądu z 16 sierpnia 2019 r. (sygn. j.w.), zostało uznane na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. za niedopuszczalne z mocy ustawy. Sąd Apelacyjny w Ł. II Wydział Karny (dalej: sąd apelacyjny) postanowieniem z 30 października 2019 r. (sygn. akt […]) utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie z 16 sierpnia 2019 r. OTK ZU B/2020 Ts 21/20 poz. 221 2 Zarządzeniem z 19 lutego 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 25 lutego 2020 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do usunięcia braków formal-nych skargi przez: doręczenie poświadczonych za zgodność z oryginałem zarządzeń prezesa sądu z 30 lipca 2019 r. oraz 16 sierpnia 2019 r. (sygn. akt […]), a także postanowienia sądu apelacyjnego z 30 października 2019 r. (sygn. akt […]). W piśmie procesowym wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 2 marca 2020 r. (data nadania) skarżący usunął braki formalne. W skardze K.Ś. wskazuje na uniemożliwienie stronie kontroli instancyjnej zarządzenia prezesa sądu o braku sprzeczności interesów kilku podejrzanych reprezentowanych przez jednego obrońcę, co stanowi pominięcie prawodawcze ustawodawcy. Powoduje to podważe-nie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, prawa do sądu, prawa do obrony, praw obywatela do zaskarżenia orzeczeń i decyzji oraz zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w u.o.t.p. TK oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 tej ustawy. 2. W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do merytorycznej oceny. 2.1. Skargę sporządził adwokat, który – zgodnie z art. 44 u.o.t.p. TK – przedłożył stosowne pełnomocnictwo. 2.2. Skarżący wyczerpał przysługującą mu drogę prawną, ponieważ od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Ł. z 30 października 2019 r. (sygn. akt […]) nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. 2.3. Dochowano trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi zastrzeżonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK, gdyż powyższe orzeczenie zostało wydane 30 października 2019 r., a skarga została złożona w Trybunale 30 stycznia 2020 r. (data nadania). 2.4. Prawidłowo został określony przedmiot kontroli, tj. art. 85 § 2 w związku z art. 85 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.) w zakresie, w jakim „wskazane przepisy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie prezesa sądu okręgowego, w którym stwierdza się, że interesy kilku oskarżonych, reprezentowanych przez tego samego obrońcę nie pozostają w sprzeczności”. Przepisy te były podstawą prawną rozstrzygnięć, w których orzeczono o prawach skarżącego. 2.5. Zakwestionowanym w skardze przepisom skarżący zarzucił naruszenie zasady równości wobec prawa, prawa do sądu, prawa do obrony, praw obywatela do zaskarżenia orzeczeń i decyzji oraz zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego. OTK ZU B/2020 Ts 21/20 poz. 221 3 2.6. Skarżący wskazał, w jaki sposób – jego zdaniem – zakwestionowane w skardze przepisy naruszają powyższe prawa. Stwierdził, że uniemożliwienie stronie kontroli instancyjnej zarządzenia prezesa sądu o braku sprzeczności interesów kilku podejrzanych reprezentowanych przez jednego obrońcę pociąga za sobą podważenie wskazanych konstytucyjnych praw skarżącego. Wskazano też na brak „przepisu umożliwiającego zaskarżenie decyzji procesowej, w której Sąd orzekł o braku istnienia sprzeczności interesów podejrzanych, bronionych przez tego samego obrońcę, co stawia osobę ubiegającą się o orzeczenie tej sprzeczności w pozycji dyskryminującej względem osób wnoszących zażalenie na postanowienie sądu, w którym orzeczono, że interesy podejrzanych (oskarżonych) reprezentowanych przez tego samego obrońcę pozostają w sprzeczności, co oznacza, naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa”. W ocenie skarżącego wskutek opisanego pominięcia prawodawczego ustawodawcy został on pozbawiony „konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji”. 3. W związku z powyższym i zważywszy na to, że sformułowane przez skarżącego zarzuty nie są oczywiście bezzasadne, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p. TK – postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.