Ts 210/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 września 2017 r. Pozycja 178 POSTANOWIENIE z dnia 11 lipca 2017 r. Sygn. akt Ts 210/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Henryk Cioch – przewodniczący i sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski Leon Kieres, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybuna-łu Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze kon-stytucyjnej P.W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego pełnomoc-nikiem z urzędu oraz wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 października 2016 r. (data nadania), P.W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 401 pkt 2 oraz art. 410 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art. 401 pkt 2 k.p.c. narusza art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Kon-stytucji, gdyż „zawęża bezzasadnie interpretację [pojęcia] »pozbawienia możności działa-nia«”. Z kolei niezgodność z przywołanymi przepisami konstytucyjnymi art. 410 § 1 k.p.c. skarżący upatruje „w zakresie, w jakim [zaskarżony przepis] umożliwia przez sąd dokonanie oceny merytorycznej podstaw odrzucenia [skargi o wznowienie postępowania] na etapie ba-dania formalnego skargi”. 2. Postanowieniem z 2 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 37 ust. 3 w związku z art. 50 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1157; dalej: ustawa o TK z 2016 r.) – odmówił nadania dalszego biegu skardze z powodu niedopuszczalności orzekania. 2.1. W odniesieniu do zarzutu niekonstytucyjności art. 410 § 1 k.p.c. Trybunał stwier-dził, że skarżący domagał się w istocie oceny zgodności z Konstytucją określonej wykładni tego przepisu na etapie jego stosowania przez sądy, a nie jego treści. Orzekający w sprawie skarżącego Sąd Okręgowy w P. – odwołując się do stanowiska sformułowanego przez Sąd OTK ZU B/2017 Ts 210/16 poz. 178 2 Najwyższy w postanowieniach z: 15 czerwca 2005 r., sygn. akt IV CZ 50/05 („Lex” nr 533865) oraz 4 września 2008 r., sygn. akt IV CZ 71/08 (OSNC-ZD 2009, nr 4, poz. 88) – uznał bowiem, że art. 410 § 1 k.p.c. stanowi umocowanie dla zbadania, czy okoliczności wskazywane w skardze o wznowienie postępowania cywilnego mogą nie tylko od strony formalnej odpowiadać przesłankom opisanym w art. 401-403 k.p.c., lecz również, czy pod-stawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Należy jednak zauważyć, że pogląd o tym, co należy rozumieć przez badanie, czy skarga o wznowienie postępowania oparta została na ustawowej podstawie wznowienia, nie jest jednolity ani w orzecznictwie, ani w doktrynie. W części judykatów – w ślad za powołanymi postanowieniami w sprawach IV CZ 50/05 oraz IV CZ 71/08 – prezentowane jest stanowisko, że badanie tej przesłanki dopuszczalności skargi nie ogranicza się do kontroli, czy wskazane w skardze okoliczności odpowiadają usta-wowym podstawom wznowienia, ale obejmuje również ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Podobny pogląd przyjmuje część doktryny. Z kolei w innych orzecze-niach uznano, że ocena podstaw skargi o wznowienie postępowania na etapie wstępnym ogranicza się do ustalenia, czy skarżący wskazuje podstawę wznowienia, która odpowiada jednej z podanych w k.p.c. przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia, nie zaś czy pod-stawa ta rzeczywiście istnieje. Pogląd ten aprobuje część doktryny. Stanowisko prezentowane w orzeczeniach należących do drugiego nurtu akcentuje wyłącznie formalny charakter bada-nia skargi na podstawie komentowanego przepisu. Dokonywana w jego granicach ocena, czy skarga została oparta na ustawowej podstawie, nie powinna wkraczać w merytoryczne bada-nie, czy wskazywane przez stronę uzasadnienie podstawy rzeczywiście uzasadnia wznowie-nie, lecz poprzestawać na zbadaniu, czy wskazana podstawa mieści się w zamkniętym katalo-gu podstaw i czy podane w skardze jako jej uzasadnienie okoliczności przystają do tej pod-stawy. Tym samym merytoryczne rozpoznanie zarzutu skarżącego w przedmiocie konstytu-cyjności art. 410 § 1 k.p.c. byłoby w istocie orzeczeniem w sprawie aktu stosowania prawa, polegającym na rozstrzygnięciu rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym (i w poglądach doktryny procesu cywilnego) przez Trybunał Konstytucyjny, który de lege lata nie ma do tego kompetencji, gdyż jest sądem prawa, a nie organem prowadzącym nadzór judykacyjny nad sądami. 2.2. W odniesieniu natomiast do zarzutu niekonstytucyjności art. 401 pkt 2 k.p.c. Try-bunał stwierdził, że intencją skarżącego było w istocie doprowadzenie do skontrolowania przez sąd konstytucyjny, czy Sąd Okręgowy w P. w sposób prawidłowy ustalił brak istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie zaskarżonego przepisu. Świadczyła o tym bezsprzecznie argumentacja przedstawiona na s. 5 uzasadnienia skargi konstytucyjnej. 2.3. Niezależnie od stwierdzonych wyżej samoistnych negatywnych przesłanek proce-sowych względem zaskarżonych przepisów Trybunał zauważył, że skarżący nie spełnił wy-mogu, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK z 2016 r. Uzasadnienie skargi kon-stytucyjnej, poza wymienieniem jako wzorców kontroli art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Kon-stytucji, ograniczyło się bowiem do przedstawienia stanu faktycznego oraz luźnego przyto-czenia treści powołanych przepisów konstytucyjnych wraz z krótkimi wyjątkami z uzasadnień dwóch orzeczeń Trybunału. 2.4. Odpis postanowienia Trybunału został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 8 grudnia 2016 r. 3. We wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 14 grudnia 2016 r. (data nadania) zażaleniu, sporządzonym przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu, skarżąca OTK ZU B/2017 Ts 210/16 poz. 178 3 zarzuciła postanowieniu z 2 grudnia 2016 r. naruszenie art. 37 ust. 3 ustawy o TK z 2016 r. „poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie nadania skar-dze dalszego biegu w sytuacji, gdy nie zachodzą żadne przesłanki to uzasadniające, wynikają-ce z tego przepisu, tj. skarga nie jest oczywiście bezzasadna i nie było sytuacji nieusunięcia braków w terminie, i pozbawienie skarżącego prawa do merytorycznego rozpoznania jego skargi”. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Trybunał błędnie przyjął, iż w zakre-sie zarzutu niekonstytucyjności art. 410 § 1 k.p.c. skarga dotyczyła stosowania prawa w kon-tekście rozbieżności przy interpretacji tego przepisu, mających miejsce w judykaturze. Nie-prawidłowe było również – zdaniem skarżącego – uznanie przez Trybunał, że zarzut niekon-stytucyjności art. 401 pkt 2 k.p.c. w istocie stanowił krytykę postanowienia Sądu Okręgowego w P. z grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi skarżącego o wznowienie postępowania zakoń-czonego wyrokiem tego sądu z marca 2015 r. Skarżący stwierdził ponadto, że uzasadnienie skargi konstytucyjnej spełniało wymogi określone w art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK z 2016 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. W dniu 3 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 listopada 2016 r. o orga-nizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK). Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wpro-wadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074; dalej: przepisy wprowadzające) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o TK stosuje się przepisy tej ustawy. 2. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o TK (poprzednio: art. 37 ust. 4 w związku z art. 50 ustawy o TK z 2016 r.) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Try-bunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 7 ustawy o TK; poprzednio: art. 26 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 37 ust. 6 i 7 w związku z art. 50 ustawy o TK z 2016 r.). 3. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie stwierdza, że zaskarżone postanowie-nie jest prawidłowe. 4. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybuna-łu Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywne-go, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Z przytoczo-nego przepisu wynika, że – z woli ustrojodawcy – skarga konstytucyjna powinna odpowiadać warunkom merytorycznym i formalnym opisanym w ustawie zwykłej, czyli ustawie o TK (por. J. Trzciński, uwaga 10. do art. 79 Konstytucji, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Pol-skiej. Komentarz, red. L. Garlicki, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1999-2007). W myśl zaś art. 37 ust. 1 w związku z art. 50 ustawy o TK z 2016 r. (obowiązujących w dacie wnie-sienia analizowanej skargi konstytucyjnej) skarga podlegała wstępnemu rozpoznaniu na po-siedzeniu niejawnym przez wyznaczonego sędziego Trybunału, który badał, czy odpowiadała ona określonym przez prawo wymogom. OTK ZU B/2017 Ts 210/16 poz. 178 4 4.1. Przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej nakreślone w przytoczonym wyżej art. 79 ust. 1 Konstytucji zostały uszczegółowione w obowiązujących w dacie wniesie-nia analizowanej skargi oraz wydania przez Trybunał postanowienia o odmowie nadania jej dalszego biegu art. 36 ust. 3 a contrario i art. 47-49 ustawy o TK z 2016 r. (odpowiedniki tych przepisów stanowią obecnie art. 61 ust. 4 a contrario, art. 77, art. 53 i art. 44 ustawy o TK). 4.2. W ramach wstępnej kontroli Trybunał ocenia skargę konstytucyjną z punktu wi-dzenia przesłanki oczywistej bezzasadności (art. 37 ust. 3 in principio w związku z art. 50 ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 61 ust. 4 pkt 3 ustawy o TK). Ustawowe kryterium za-sadności skargi konstytucyjnej nakłada na Trybunał obowiązek badania na tym etapie postę-powania, czy wolność lub prawo konstytucyjne, na które powołuje się skarżący, pozostaje w odpowiednim (adekwatnym) związku z przepisem aktu normatywnego, który został uczy-niony przedmiotem zaskarżenia (zob. postanowienie TK z 11 kwietnia 2013 r., Ts 154/11, OTK ZU nr 2/B/2013, poz. 158). Jednocześnie Trybunał bada, czy w sprawie zachodziłaby podstawa do umorzenia postępowania ze względu na zbędność lub niedopuszczalność orze-kania albo utratę mocy zaskarżonego przepisu w zakwestionowanym przez skarżącego zakre-sie (art. 40 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 59 ust. 1 pkt 2-4 w związku z art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy o TK; zob. postanowienia TK z: 13 grudnia 2010 r., Ts 103/09, OTK ZU nr 6/B/2010, poz. 439; 21 lutego 2014 r., Ts 210/13, OTK ZU nr 1/B/2014, poz. 78). 4.3. Rozpoznanie wstępne skargi konstytucyjnej w oparciu o przesłankę niedopusz-czalności orzekania (art. 40 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy o TK) obejmuje badanie przez Trybunał w szczególności, czy: po pierwsze – została ona sporządzona przez profesjonalnego pełno-mocnika (art. 48 ust. 1 ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 44 ust. 1 ustawy o TK); po drugie – wniesiono ją w przepisanym terminie od daty otrzymania przez skarżącego ostatecznego orzeczenia lub innego orzeczenia o jego konstytucyjnych wolnościach lub prawach (art. 47 ust. 1 lub art. 49 ust. 2 zdanie drugie ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 77 ust. 1 lub art. 44 ust. 3 ustawy o TK); po trzecie – skarżący wyczerpał, o ile takie są przewidziane w ramach konkretnego postępowania, przysługujące mu zwykłe środki zaskarżenia rozstrzygnięcia, z wydaniem którego wiąże swoje uprawnienie do wystąpienia ze skargą konstytucyjną (art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 77 ust. 1 ustawy o TK); po czwarte – przedmiot zaskarżenia łą-czy się z rozstrzygnięciem, z wydaniem którego skarżący wywodzi swoje uprawnienie do wystąpienia ze skargą konstytucyjną (art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o TK); po piąte – wzorzec kontroli mieści się w hipotezie art. 79 ust. 1 Konstytucji; po szóste – sformułowany w petitum skargi zarzut został należycie uzasadniony (art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK z 2016 r.; obecnie: art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK). Podkreślenia wymaga, że wstępna kontrola skargi konstytucyjnej obejmuje każdą z wyżej wymienionych przesłanek z osobna (zob. postanowienie TK z 5 lipca 2013 r., Ts 85/12, OTK ZU nr 4/B/2013, poz. 384). 4.4. Tymczasem skarżący w zażaleniu (zarzut sformułowany w petitum) podaje w wątpliwość legitymację Trybunału Konstytucyjnego, orzekającego w jednoosobowym składzie, do oceny dopuszczalności merytorycznego orzekania w sprawie zainicjowanej skar-gą konstytucyjną na etapie jej wstępnej kontroli. W związku z powyższym należy podkreślić, że w świetle przepisów, tak ustawy o TK z 2016 r., jak i obowiązującej ustawy o TK, niedo-puszczenie do merytorycznego rozpoznania skargi (ze względu na oczywistą bezzasadność OTK ZU B/2017 Ts 210/16 poz. 178 5 podniesionych w niej zarzutów, jak również z powodu innych negatywnych przesłanek) sta-nowić ma jeden z celów badania prawidłowości tego środka prawnego, prowadzonego w ra-mach jego wstępnej kontroli. Kontrola ta realizowana jest w pierwszej kolejności przez wy-znaczonego sędziego Trybunału Konstytucyjnego, którego rozstrzygnięcie podlega weryfika-cji przez skład trzech sędziów Trybunału (w wyjątkowych przypadkach – przez TK w pełnym składzie), wywołanej zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyj-nej dalszego biegu. Nie ma zatem de lege lata żadnych podstaw prawnych dla zaprezentowa-nego w uzasadnieniu zażalenia relatywizowania przesłanek dopuszczalności skargi konstytu-cyjnej w zależności od etapu kontroli skargi, zwłaszcza zaś nakazu bardziej powściągliwego kwalifikowania sformułowanych w niej zarzutów w trakcie rozpoznawania skargi przez jed-nego sędziego Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienie TK z 18 lutego 2015 r., Ts 124/13, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 22). 4.5. Z tych też powodów sformułowany w petitum zażalenia zarzut naruszenia art. 37 ust. 3 ustawy o TK z 2016 r. przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu należało uznać za niezasadny. 5. Zarzut sformułowany odnośnie do odmowy nadania dalszego biegu skardze w za-kresie badania konstytucyjności art. 410 § 1 k.p.c. jest niezasadny. 5.1. Trybunał przypomina, że przyjęty w art. 79 ust. 1 Konstytucji model skargi kon-stytucyjnej oznacza, iż zwraca się ona wyłącznie przeciwko ustawie lub innemu aktowi nor-matywnemu naruszającemu konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego. Skarżący nie mo-że więc kwestionować ostatecznego orzeczenia sądu czy też decyzji organu administracji pu-blicznej. Skarga konstytucyjna ani wprost, ani pośrednio nie jest zatem nadzwyczajnym środ-kiem kontroli ostatecznych orzeczeń sądowych czy też ostatecznych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Skarga konstytucyjna jest bowiem „zawsze »skargą na przepis«, a nie na jego konkretne, wadliwe zastosowanie, nawet jeśli to prowadziłoby do niekonstytu-cyjnego skutku. Kontrola stosowania prawa przez sądy – choćby nawet błędnego – pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego” (postanowienie TK z 2 grudnia 2010 r., SK 11/10, OTK ZU nr 10/A/2010, poz. 131). W przypadku skargi konstytucyjnej przedmio-tem kontroli Trybunału Konstytucyjnego nie są akty stosowania prawa, a więc orzeczenia lub ostateczne decyzje, które zapadły w indywidualnych sprawach skarżących, lecz akty norma-tywne, na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane. Trybunał Konstytucyjny jest co do zasady powołany do orzekania w sprawach zgodności z Konstytucją aktów normatyw-nych, w celu wyeliminowania z systemu prawnego niekonstytucyjnych przepisów prawa. Trybunał Konstytucyjny jest „sądem prawa”, a nie „sądem faktów”, zatem nie należy do jego kompetencji kontrola prawidłowości ustaleń sądów czy też organów administracji publicznej rozstrzygających w indywidualnych sprawach (zob. postanowienie TK z 30 czerwca 2008 r., SK 15/07, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 99). Do kognicji Trybunału Konstytucyjnego nie nale-ży więc rozpatrywanie zarzutów dotyczących wykładni dokonanej przez sąd, ani zarzutów błędnej subsumpcji stanu faktycznego dokonanej w wyroku, czy też wadliwości kierunku argumentacji wykorzystanej w ostatecznym orzeczeniu (zob. przywołane postanowienie TK z 2 grudnia 2010 r., SK 11/10). Stąd też niedopuszczalna jest skarga konstytucyjna na stoso-wanie prawa. 5.2. Trybunał w obecnym składzie podziela ustalenia dokonane w zaskarżonym posta-nowieniu z 2 grudnia 2016 r. odnośnie do niespełnienia przez skarżącego przesłanki formal-nej, warunkującej dopuszczalność merytorycznego rozpoznania jej skargi konstytucyjnej. Sposób sformułowania zarzutu niekonstytucyjności art. 410 § 1 k.p.c. w petitum skargi kon- OTK ZU B/2017 Ts 210/16 poz. 178 6 stytucyjnej („w zakresie, w jakim [przepis ten] umożliwia przez sąd dokonanie oceny meryto-rycznej podstaw odrzucenia [skargi o wznowienie postępowania] na etapie badania formalne-go skargi”), w kontekście stanowisk Sądu Najwyższego zajmowanych w poszczególnych ju-dykatach (zob. pkt 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), wskazuje jednoznacznie, że przedmiotem skargi konstytucyjnej nie jest utrwalona, jednolita wykładnia sądowa przepisów (która w takim przypadku umożliwiałaby jej ocenę przez Trybunał Konstytucyjny w ramach hierarchicznej kontroli prawa – zob. np. postanowienie TK z 21 września 2005 r., SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95), lecz wyłącznie zastosowana w sprawie skarżącego interpreta-cja prawa. Skarga konstytucyjna zwraca się zatem nie tyle przeciwko zakwestionowanemu przepisowi, ile przede wszystkim przeciwko jego wykładni przyjętej w ostatecznym orzecze-niu wydanym w sprawie skarżącego. 6. Także zarzut sformułowany odnośnie do odmowy nadania dalszego biegu skardze w zakresie badania konstytucyjności art. 401 pkt 2 k.p.c. jest niezasadny. Argumentacja skar-gi konstytucyjnej w odniesieniu do tego przepisu (s. 5), zresztą przytoczona in extenso w punkcie 5 uzasadnienia postanowienia z 2 grudnia 2016 r., wskazuje jednoznacznie, że skarżący kwestionował wyłącznie ustalenia Sądu Okręgowego w Poznaniu co do braku prze-słanek warunkujących wznowienie postępowania, a nie zaskarżony przepis. 7. Trybunał stwierdza również, że w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ustalił, iż skarga konstytucyjna nie spełniała wymogów określonych w art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK z 2016 r. W uzasadnieniu skargi skarżący poprzestał jedynie na: przedstawieniu argumentów świadczących o wyczerpaniu w jego sprawie drogi prawnej, w sposób skondensowany zrefe-rowaniu uzasadnienia wydanego w jego sprawie orzeczenia i wymienieniu konstytucyjnego prawa podmiotowego, którego naruszenie zarzucił w petitum skargi (s. 2-4), przedstawieniu stanu faktycznego sprawy (s. 4-5), zakwestionowaniu odrzucenia w jego sprawie skargi o wznowienie postępowania (s. 5), przytoczeniu treści art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz krótkie-go fragmentu uzasadnienia wyroku TK w sprawie K 28/97 (s. 5-6), w trzech lakonicznych zdaniach zarzuceniu art. 410 § 1 k.p.c. naruszenia prawa do sądu (s. 6) oraz przytoczeniu tre-ści art. 2 Konstytucji wraz krótkim cytatem z uzasadnienia wyroku TK w sprawie K 33/00 (s. 6), przy podsumowaniu powyższego stwierdzeniem, że „[w]ydaje się oczywistym, iż ogólnikowy art. 410 i art. 401 pkt 2 k.p.c. został ustanowiony z »przekroczeniem pewnego poziomu niejasności przepisów«, gdyż w zakresie niemal nieograniczonym pozostawia sądom swobodę odnośnie [do] oddalenia wniesionej apelacji” (s. 6-7). Z przedstawionych wyżej powodów – na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy o TK – nale-żało postanowić jak w sentencji.