Ts 211/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 grudnia 2019 r. Pozycja 237 POSTANOWIENIE z dnia 28 sierpnia 2019 r. Sygn. akt Ts 211/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.D. w sprawie zgodności: art. 116 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) z art. 31 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2017 r. (data nadania) M.D. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle nastę-pującego stanu faktycznego: 5 kwietnia 2017 r. skarżący, będący penitencjariuszem Aresztu Śledczego w B., od-mówił przyjęcia nieodpłatnej pracy w trybie art. 123 a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 676, ze zm.; dalej: k.k.w.) na stanowisku sprzątającego. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. uznał powyższą odmowę za przekroczenie dyscy-plinarne i 10 kwietnia 2017 r. wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną w postaci nagany. Penitencjariusz zaskarżył powyższą decyzję do Sądu Okręgowego w B. IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych, który postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Okręgowego) utrzymał ją w mocy. 2. Skarżący stwierdza, że na mocy art. 116 § 1 pkt 4 k.k.w. został zobowiązany do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, oraz w miejscu i w czasie do tego wyznaczonym, co w rozumieniu art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.) jest charakterystyczne dla stosunku pracy. Jednocześnie jednak nie może odmówić podjęcia takiej pracy, co w kon-sekwencji oznacza, że temu stosunkowi pracy brakuje cech dobrowolności i równorzędności. OTK ZU B/2019 Ts 211/17 poz. 237 2 Z powyższych względów, zdaniem skarżącego, zaskarżony przepis narusza zasadę równości z art. 32 Konstytucji oraz zasadę wolności, którą wyraża art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy środek ten wypełnia przepisane prawem wymogi. 2. Analizowana skarga konstytucyjna obarczona jest wadą formalną, która uniemoż-liwia jej rozpoznanie merytoryczne. Termin do wniesienia skargi konstytucyjnej został określony w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie z tym przepisem skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpa-niu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzy-gnięcia. W konsekwencji, początek biegu tego terminu wyznacza data doręczenia prawomoc-nego orzeczenia. Zgodnie z informacją, uzyskaną w Sądzie Okręgowym w B., orzeczenie wskazane w sprawie skarżącego jako ostateczne (wyrok Sądu Okręgowego w B. IV Wydział Peniten-cjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych z 9 maja 2017 r.; sygn. akt […]) zostało doręczone 12 maja 2017 r. Następnego dnia (13 maja 2017 r.) rozpoczął bieg trzymie-sięczny termin na złożenie skargi konstytucyjnej. Skarżący – zgodnie z informacją zawartą w skardze – 1 czerwca 2017 r. wystąpił o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. Tym samym zawieszeniu uległ, liczony jako 90-dniowy, bieg terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 14 lipca 2017 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. ustanowił pełnomocnika z urzędu, natomiast pismem z 1 sierpnia 2017 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła imiennie pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej. W związku z tym, że pełnomocnik skarżącego otrzymał powyższe pismo 8 sierpnia 2017 r., termin wniesienia skargi konstytucyjnej wznowił bieg 9 sierpnia 2017 r., skarga zaś została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2017 r. (data nadania). Skoro od 13 maja do 1 czerwca minęło 20 dni, zaś od 9 sierpnia do 2 listopada – 85 dni, tj. łącznie 105 dni, to należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem terminu z art. 77 u.o.t.p. TK. Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytu-cyjnej dalszego biegu skarżącemu przysługuje zażalenie do Trybunału w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia.