Ts 220/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 lipca 2019 r. Pozycja 144 POSTANOWIENIE z dnia 20 lutego 2019 r. Sygn. akt Ts 220/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Z.M.-F i J.F. wniesionej o : 1) „orzeczenie wyrokiem, że przepis art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 718 z dnia 25 maja 2016) nie dotyczy Wojewody Małopolskiego, który postępowa-niem swoim potwierdził nieprzestrzeganie przez siebie postanowień art. 54 i art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 718 z dnia 25 maja 2016); 2) orzeczenie wyrokiem, że skarżące małżeństwo nie może być wywłaszczone na rzecz osoby fizycznej z uwagi na postanowienia art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 listopada 2017 r. (data nadania) Z.M.-F i J.F. (dalej: skarżący) wnieśli o: „1) orzeczenie wyrokiem, że przepis art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 718 z dnia 25 maja 2016) nie dotyczy Wojewody Małopolskiego, który postępowaniem swoim potwierdził nieprzestrzega-nie przez siebie postanowień art. 54 i art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami admi-nistracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 718 z dnia 25 maja 2016); 2) orzeczenie wyrokiem, że skarżące małżeństwo nie może być wywłaszczone na rzecz osoby fizycznej z uwagi na postanowienia art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz U. Nr 78, poz. 483); 3) zasądzenie od strony przeciwnej ewentualnych kosztów procesu; 4) o wydanie wyroku zaocznego w przypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 339 k.p.c.”. OTK ZU B/2019 Ts 220/17 poz. 144 2 2. Skarga dotyczy „wprowadzenia w błąd skarżącego się obywatela o przestrzeganiu przez pana Wojewodę postanowień art. 54 i art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. 2016 718 z dnia 25 maja 2016), albo-wiem Pan Wojewoda Małopolski skargi skarżących z dnia 27 stycznia 2017 r. do Sądu Ad-ministracyjnego nie przekazał”. Skarżący zwracają także uwagę, że nie mogą być wywłaszczeni na rzecz osoby fi-zycznej z uwagi na postanowienia art. 21 ust. 2 Konstytucji. Jednocześnie podali, że zostali bezprawnie wywłaszczeni bez wydania jakiejkolwiek decyzji. 3. W zarządzeniu z 27 lipca 2018 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) przedłożenie pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej w imieniu Z.M.-F oraz reprezentowania jej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyj-nym, 2) wykazanie uprawnień do wykonywania zawodu radcy prawnego przez przedłożenie kserokopii legitymacji radcowskiej, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, 3) wskazanie ostatecznego, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, orzeczenia o pra-wach podmiotowych skarżących, o których ochronę wnoszą, 4) podanie i udokumentowanie daty doręczenia każdemu ze skarżących ostatecznego rozstrzygnięcia, które wydane zostało na podstawie zakwestionowanych przepisów, 5) dokładne wskazanie, w jaki sposób kwestionowane przepisy naruszają prawa pod-miotowe skarżących, 6) dokładne uzasadnienie zarzutu niezgodności zaskarżonych przepisów z powołany-mi wzorcami konstytucyjnymi oraz powołanie argumentów lub dowodów na jego poparcie, 7) przedstawienie stanu faktycznego, 8) przedłożenie wyroków i decyzji wraz z czterema ich kopiami, potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, 9) poinformowanie, czy od ostatecznego rozstrzygnięcia został wniesiony nadzwy-czajny środek zaskarżenia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Jest sformalizowaną instytucją prawną i musi spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zosta-ły określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowane w ustawie z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p. TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nada-nia skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli: 1) nie spełnia ona wymogów określonych w ustawie i usunięcie braków nie jest moż-liwe; 2) braki formalne nie zostały usunięte w terminie; 3) jest ona oczywiście bezzasadna. 2. Jednym z podstawowych wymagań formalnych skargi konstytucyjnej jest wskaza-nie, w jaki sposób konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK) oraz uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK). OTK ZU B/2019 Ts 220/17 poz. 144 3 Wniesiona skarga konstytucyjna nie spełnia wymienionych wymogów, ponieważ mi-mo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skarżący nie wskazali, w jaki sposób do-szło do naruszenia ich konstytucyjnych wolności lub praw, ani nie uzasadnili zarzutu naru-szenia postanowień Konstytucji przez wskazane w skardze przepisy. 3. Trybunał stwierdza, że skarga konstytucyjna nie spełnia wymogów przewidzianych w ustawie i mimo wezwania do usunięcia braków formalnych w wyznaczonym terminie, bra-ki te nie zostały usunięte. Z tego względu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK Trybu-nał odmówił nadania jej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.