Ts 223/08

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 6 marca 2019 r. Pozycja 65 POSTANOWIENIE z dnia 22 stycznia 2019 r. Sygn. akt Ts 223/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej PKS Tychy sp. z o.o. w sprawie zgodności: art. 47912 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z: art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolno-ści, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), p o s t a n a w i a: 1)podjąć zawieszone postępowanie; 2)umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 18 lipca 2008 r., PKS Tychy sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 47912 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cy-wilnego (ówcześnie: Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopa-da 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 25 listopada 2008 r. pełnomoc-nik skarżącego został wezwany do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, 11 grudnia 2008 r. wpłynęło do Trybunału Konsty-tucyjnego pismo procesowe z 8 grudnia 2008 r. Na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności widniejących pod skargą konstytucyjną, pełnomocnictwem do jej sporządze-nia i pismem procesowym z 8 grudnia 2008 r. podpisów oraz pieczęci radcy prawnego G.K. Zaistniało wówczas uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (ówcześnie: Dz. U. Nr 88, OTK ZU B/2019 Ts 223/08 poz. 65 2 poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]). W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 18 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), zawiesił postępowanie, stwierdziwszy, że ewentualne nadanie biegu skardze konstytucyjnej zależy od rozstrzygnięcia o popełnieniu czynu zabronionego. Sąd Rejonowy w K. Wydział Karny – wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r. (sygn. akt […]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. Wydział Karny Odwoławczy z 29 września 2017 r. (sygn. akt […]) – uznał M.J., pełniącego funkcję prezesa zarządu skar-żącej i upoważnionego do składania w jej imieniu oświadczeń woli, za winnego m.in. tego, że w postępowaniu przed Trybunałem „w sprawie o sygn. akt Ts 223/08 użył jako autentycznych podrobionych dokumentów w postaci skargi konstytucyjnej z 18 lipca 2008 r. oraz pełnomoc-nictwa dla adw. A.K.K. oraz radcy prawnego G.K. z 18 lipca 2008 r., na których uprzednio podrobiono podpis oraz pieczątkę radcy prawnego G.K.”, a także tego, że w tym samym po-stępowaniu „użył jako autentycznego podrobionego dokumentu w postaci pisma procesowego strony z dnia 8 grudnia 2008 r., na którym uprzednio podrobiono podpis oraz pieczęć radcy prawnego G.K.”, czym wyczerpał znamiona występku z art. 270 § 1 k.k. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074, ze zm.) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o or-ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane skargą nie zo-stało zakończone do 3 stycznia 2017 r., tzn. dnia wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają jej przepisy. Zgodnie z art. 180 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowa-nia cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 36 u.o.t.p. TK, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, Trybunał podejmuje zawieszone postępowanie z urzędu z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Sprawa, w związku z którą Trybunał zawiesił postępowanie, została zakoń-czona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2017 r. (dalej: wyrok skazujący). W tym stanie rzeczy konieczne stało się podjęcie zawieszonego postępowania. Trybunał stwierdza, że – w świetle wskazanego rozstrzygnięcia –kontynuowanie po-stępowania w sprawie o sygnaturze akt Ts 223/08, a w konsekwencji wydanie orzeczenia jest niedopuszczalne. Wyrok skazujący – którym Trybunał Konstytucyjny jest związany na mocy art. 11 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p. TK – jednoznacznie wskazuje bowiem na to, że zło-żona przez skarżącą skarga nie została sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego G.K., tj. podmiot, o którym mowa zarówno w obowiązującym w dniu złożenia skargi art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), jak i obowiązującym obecnie art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK – należało umorzyć postępowanie.