Ts 225/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 lipca 2016 r. Pozycja 469 POSTANOWIENIE z dnia 25 lipca 2016 r. Sygn. akt Ts 225/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Wróbel – przewodniczący Julia Przyłębska – sprawozdawca Piotr Tuleja, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 3 lutego 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej R.C., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 czerwca 2015 r. (data nadania), R.C. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 459 § 1 i 2 w zw. z art. 41 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 3 lutego 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalsze-go biegu analizowanej skardze konstytucyjnej ze względu na jej liczne uchybienia. Wskazał, że skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszają jego konstytucyjne prawa i wolności. Podkreślił jednocześnie, że ogólnikowe twierdzenia o niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów nie stanowią realizacji obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Ponadto uznał argumentację przedstawioną w skardze za oczywiście bezzasadną. Przypo-mniał w związku z tym, że postanowienie Sądu Najwyższego z kwietnia 2015 r. z uwagi na treść art. 426 § 1 kpk jest niezaskarżalne, zgodnie z ogólną regulacją, że od orzeczeń wy-danych przez Sąd Najwyższy środek odwoławczy nie przysługuje. Trybunał zwrócił także uwagę, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi, do czego został wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 lipca 2015 r. Podniósł również, że skarżący, kwestionując brak możliwości złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, niewłaściwie określił wzorzec kontroli konstytucyjności zaskarżonej regulacji, jako że prawo do zaskarżania orzeczeń wydanych w I instancji formu-łuje art. 78 Konstytucji, a nie wskazany przez skarżącego art. 45 ust. 1 Konstytucji. OTK ZU B/2016 Ts 225/15 poz. 469 2 Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi, że dopuścił się nieprawidłowości w postępowaniu. W ocenie skarżącego wystarczająco precyzyjnie wskazał sposób naruszenia przysługujących mu kon-stytucyjnych praw i wolności. Ponadto wytknął Trybunałowi, że ten nie uzasadnił, dlaczego w jego sprawie nie można odstąpić od ogólnej zasady wyrażonej w art. 426 § 1 kpk. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Jednak zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie w postępowaniu przed Try-bunałem na etapie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej stosuje się przepisy dotych-czasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywane zażalenie dotyczy postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, która została wniesiona przed 30 sierpnia 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli, a zatem i do rozpoznania złożonego za-żalenia, zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zaża-lenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 i z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Bada on w szczególności, czy wydając zaskarżone posta-nowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego bie-gu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego roz-strzygnięcia. W ocenie Trybunału zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń w nim przedstawionych i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczyć podstaw, na których została oparta ta odmowa, przedmiotem postępowania zażaleniowego jest bowiem ustalenie ich prawidłowości. W związku z powyższym skarżący jest zobligowany do przed-stawienia zarzutów względem argumentacji Trybunału wyrażonej w zaskarżonym postano-wieniu. Z pewnością niewystarczające jest zatem ponowne zaprezentowanie wywodów za-wartych już w skardze konstytucyjnej, bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanowiska Try-bunału Konstytucyjnego sformułowanego w uzasadnieniu postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zażalenie jako środek kontroli postanowienia Trybu-nału musi prowadzić do podważenia prawidłowości poczynionych przez niego ustaleń. W świetle tych konstatacji oczywiste jest, że tak zarzuty, jak i ich uzasadnienie muszą doty-czyć zaskarżonego postanowienia Trybunału, zatem w zażaleniu nie można ograniczać się jedynie do powtórzenia argumentacji ze skargi konstytucyjnej – jak miało to miejsce w anali-zowanej sprawie. Nieuwzględnienie tego wymogu przez skarżącego uniemożliwia dokonanie kontroli postanowienia Trybunału z 3 lutego 2016 r. Jedną z podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było niena-leżyte wykazanie przez skarżącego naruszenia przysługujących mu praw i wolności. W za-skarżonym postanowieniu Trybunał przypomniał, że skarżący na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK z 1997 r. zobowiązany jest do precyzyjnego określenia sposobu naruszenia OTK ZU B/2016 Ts 225/15 poz. 469 3 jego praw i wolności zagwarantowanych na poziomie konstytucyjnym. Trybunał wskazał przy tym, że skarżący nie wypełnił tego obowiązku, mimo iż zarządzeniem sędziego TK z 31 lipca 2015 r. został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego. Niewywiązanie się przez skarżącego z tej powinności de facto nie pozwala Trybunałowi na jakiekolwiek usto-sunkowanie się do podniesionych w skardze konstytucyjnej zarzutów, czyniąc tym samym jej rozpoznanie niemożliwym. Zasadnie zatem Trybunał uznał w zakwestionowanym postano-wieniu, że wobec braku należytego wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności, a także nieuzupełnienia tego braku formalnego – mimo wezwania sędziego Try-bunału – analizowanej skardze nie można nadać dalszego biegu. Zażalenie wniesione przez skarżącego w żaden sposób nie podaje w wątpliwość ustaleń poczynionych w tym zakresie przez Trybunał Konstytucyjny, natomiast do pozostałych podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżący się w nim w żaden sposób nie odniósł. Złożone przez skarżącego zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r., postanowił jak w sentencji.