Ts 235/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 lutego 2016 r. Pozycja 93 POSTANOWIENIE z dnia 2 lutego 2016 r. Sygn. akt Ts 235/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz – przewodnicząca Marek Zubik ‒ sprawozdawca Andrzej Rzepliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 8 października 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej C.W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 30 czerwca 2015 r. (data nadania) C.W. (dalej: skarżą-ca) zakwestionowała zgodność art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępo-waniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zabezpieczenia roszczeń o zwrot wywłasz-czonych nieruchomości przez wpisanie w dziale III księgi wieczystej ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, z art. 45 ust. 2 Konstytu-cji („prawo do procesu”). 2. Postanowieniem z 8 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji, art. 49 w zw. z art. 46 ust. 1 oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Trybunał uznał, że skarga została wniesiona po terminie, a ponadto, wydając orzeczenie wskazane przez skarżącą jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, sąd nie stosował kwestionowanego w skardze przepisu. Skarżąca nie wykazała też sposobu naruszenia jej konstytucyjnych praw. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca argumentuje, że choć znała treść postanowienia o odmowie zabezpieczenia w dniu jego podjęcia, to oczekiwała, iż sąd uzasadni swoje stanowisko w wyroku z grudnia 2014 r. Skarżąca uważa też, że wykazała sprzeczność postanowień art. 61 p.p.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. W jej przekonaniu niekonstytucyjność tego przepisu polega na zaniechaniu wprowadzenia regulacji przewidującej możliwość zabezpieczenia roszczeń o zwrot wywłaszczonych nieruchomości. OTK ZU B/2016 Ts 235/15 poz. 93 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 134 pkt 1 usta-wy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywana skar-ga konstytucyjna została wniesiona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dla-tego do jej wstępnej kontroli zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. 2. Zgodnie z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przysłu-guje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpa-truje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 oraz w zw. z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 3. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa-nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża-leniu nie zasługują na uwzględnienie. 4. Trybunał podtrzymuje ocenę, zgodnie z którą skarga została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o TK z 1997 r. Bez wątpienia to w postanowieniu z grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. ostatecznie orzekł o prawie skarżącej do zabezpieczenia jej roszczenia. Dlatego też od daty jego wydania na rozprawie rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi konstytucyjnej. Trybunał zauważa, że argumentacja dotycząca tego terminu zawarta w zażaleniu opiera się na subiektywnym przekonaniu skarżącej oraz jej oczekiwaniach wobec Wojewódzkiego Sądu Administracyjne-go w L., które nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jak wyjaśnił Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, przeświadczenie skarżącej o tym, że sąd uzasadni w wyroku z grudnia 2014 r. postanowienie o odmowie zabezpieczenia roszczenia wydane na rozprawie w grudniu 2014 r., nie miało podstawy prawnej. Z przytoczonych przez Trybunał przepisów, tj. art. 162 i art. 101 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wynika bowiem, że postanowienia wyda-wane na rozprawie, od których nie przysługuje zażalenie, wpisuje się jedynie do protokołu rozprawy. Nie sporządza się ani ich sentencji, ani uzasadnień, a sprawa wpadkowa, której dotyczą, jest zakończona z chwilą ich wydania. Dlatego też w zaskarżonym postanowieniu Trybunał prawidłowo uznał, że skarga w tej sprawie powinna była zostać wniesiona w terminie trzech miesięcy od ogłoszenia na rozprawie w grudniu 2014 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowienia oddalającego wniosek skarżącej o zabezpieczenie, a więc do 18 marca 2015 r. W konsekwencji Trybunał prawidłowo uznał skargę wniesioną 30 czerwca 2015 r. za spóź-nioną. 5. Trybunał podziela również zawartą w zaskarżonym postanowieniu ocenę (wyrażoną przez Trybunał jedynie na marginesie, bowiem skarga wniesiona po terminie nie może być poddana merytorycznej ocenie), zgodnie z którą skarżąca nie wykazała sposobu naruszenia jej prawa podmiotowego, tj. prawa do sądu. Trybunał przywołał jednolicie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd o tym, że ewentualne zbycie OTK ZU B/2016 Ts 235/15 poz. 93 3 wywłaszczonej nieruchomości niezgodnie z prawem przez organ administracji (czyli bez zgody poprzedniego właściciela) nie powoduje niemożności dochodzenia zwrotu wywłasz-czonej nieruchomości przed sądem. Skoro jako jedyny wzorzec kontroli art. 61 p.p.s.a. skar-żąca przywołała art. 45 Konstytucji, to takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dowodzi, że brak możliwości zabezpieczenia nie wpływa na prawo do sądu. Przekonanie skarżącej o tym, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w tym zakresie błędne, nie wystarcza do wykazania, że jej prawo podmiotowe zostało naruszone. Z tych powodów Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r., postanowił jak w sentencji.