Ts 236/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 16 lutego 2016 r. Pozycja 112 POSTANOWIENIE z dnia 15 lutego 2016 r. Sygn. akt Ts 236/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Stanisław Biernat – sprawozdawca Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 21 października 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej P.O., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 lipca 2015 r. (data nadania) P.O. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 55 § 1 w zw. z art. 88 w zw. z art. 84 § 1 i w zw. z art. 140 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przewidują one rozpoczęcie biegu miesięcznego terminu do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia od dnia doręczenia postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania wyłącz-nie pokrzywdzonemu, a nie ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. Postanowieniem z 21 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując, że skarżący nie wykazał naruszenia przy-sługujących mu konstytucyjnych praw i wolności. W postanowieniu tym Trybunał zwrócił uwagę na to, że skoro postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego zostało doręczone skarżącemu, to mógł on swobodnie skontaktować się ze swoim pełnomocnikiem w celu podjęcia określonych działań. Ponadto – jak wskazał Trybunał – postanowienie o umorzeniu postanowienia zostało doręczone także pełnomocnikowi skarżącego ustanowio-nemu z wyboru, który także mógł skontaktować się ze skarżącym jako swoim klientem. W związku z powyższym Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, że doszło do naruszenia przysługujących mu praw i wolności, co stanowiło samodzielną pod-stawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 102, poz. 643; OTK ZU B/2016 Ts 236/15 poz. 112 2 dalej: ustawa o TK) przez uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do odmówie-nia nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej „z powodu niewykazania przez skarżące-go, że doszło do naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych praw i wolności, w sytuacji, w której skarżący wykazał, w jaki sposób kwestionowany w skardze art. 55 § 1 k.p.k. narusza jego konstytucyjne prawa i wolności”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK. Jednak zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie w postępowaniu przed Try-bunałem na etapie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej stosuje się przepisy dotych-czasowe, tzn. przepisy ustawy o TK. Rozpatrywane zażalenie dotyczy postanowienia o od-mowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, która została wniesiona przed 30 sierpnia 2015 r., dlatego do jego rozpoznania zastosowanie mają przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zaża-lenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 36 ust. 6 i 7 i z art. 49 ustawy o TK). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskar-żone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznawania zażalenia analizuje on przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskar-żonego rozstrzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zgodnie z orzecznictwem TK zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczyć podstaw, na jakich została oparta odmowa. Przed-miotem postępowania zażaleniowego jest bowiem ocena ich prawidłowości. W związku z powyższym skarżący jest zobligowany do sformułowania zarzutów wobec argumentacji zaprezentowanej w stanowisku Trybunału przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu. W zażaleniu skarżący podniósł zarzut naruszenia przez Trybunał art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK przez uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do odmówienia nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej „z powodu niewykazania przez skarżącego, że doszło do naruszenia przysługujących mu kon-stytucyjnych praw i wolności, w sytuacji, w której skarżący wykazał, w jaki sposób kwestio-nowany w skardze art. 55 § 1 k.p.k. narusza jego konstytucyjne prawa i wolności”, jednakże go nie uzasadnił. Poza postawieniem tego zarzutu skarżący w żaden sposób nie odniósł się do zaskarżonego postanowienia Trybunału, powtórnie przytaczając jedynie argumentację przed-stawioną w skardze konstytucyjnej. Przypomnieć zatem należy, że podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie przez Trybunał, że skarżący nie wy-kazał, iż doszło do naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych praw i wolności, a ponad-to, że wskazane przez skarżącego przepisy art. 88 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 140 k.p.k. nie były podstawą ostatecznego orzeczenia oznaczonego przez niego jako ostateczne. Trybu-nał przypomina w związku z tym, że uzasadnienie zarzutów sformułowanych w zażaleniu nie może sprowadzać się do przytoczenia argumentacji zawartej już w skardze konstytucyjnej. Zażalenie jako środek inicjujący kontrolę postanowienia Trybunału w sprawie skargi konsty-tucyjnej musi mieć na celu podważenie prawidłowości ustaleń poczynionych w nim przez Trybunał. W związku z powyższym tak zarzuty, jak i ich uzasadnienie powinny dotyczyć zaskarżonego postanowienia Trybunału, a nie jedynie ograniczać się do powtórzenia argu- OTK ZU B/2016 Ts 236/15 poz. 112 3 mentacji zaprezentowanej w skardze konstytucyjnej. Nieprzedstawienie zatem zarzutów pod-dających w wątpliwość podstawy postanowienia z 21 października 2015 r. uniemożliwia do-konanie jego kontroli. Wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, postanowił jak w sentencji.