Ts 248/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 listopada 2017 r. Pozycja 230 POSTANOWIENIE z dnia 4 października 2017 r. Sygn. akt Ts 248/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący i sprawozdawca Mariusz Muszyński Piotr Pszczółkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 2 sierpnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.B., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 listopada 2016 r. (data nadania) M.B. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 305 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) – w zakresie, w jakim nie precyzuje terminu do wszczęcia lub odmowy wszczęcia śledztwa – z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 2 sierpnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal-szego biegu skardze konstytucyjnej. Uznał, że twierdzenia skarżącej o naruszeniu art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zakwestionowany art. 305 § 1 k.p.k. są bezzasadne w stopniu oczy-wistym. Ponadto podkreślił, że wskazane przez skarżącego orzeczenie nie rozstrzygało o przysługującym mu prawie do sądu, a zatem nie mogło naruszyć prawa wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Trybunał podniósł, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, dla-czego wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa po upływie 1,5 miesiąca od złożenia zawiadomienia przez skarżącego o możliwości popełnienia przestępstwa naruszyło przysługujące mu prawo do sądu. Na powyższe postanowienie skarżący złożył – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji, przez przyjęcie, że art. 305 § 1 k.p.k. jest zgodny z Konstytucją, mimo iż nie wskazuje w sposób jednoznaczny terminu wydania postanowienia o wszczęciu lub odmowie wszczęcia śledztwa. OTK ZU B/2017 Ts 248/16 poz. 230 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try-bunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie usta-wy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konsty-tucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postę-powanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażale-nia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Trybunał bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przy-jętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zażaleniu skarżący zarzuca Trybunałowi naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji przez przyjęcie, że art. 305 § 1 k.p.k. jest zgodny z Konstytucją. Jednak na poparcie swego stanowi-sko nie przedstawił żadnej argumentacji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący – w zasadzie – powtarza twierdzenia zawarte wcześniej w skardze konstytucyjnej, nie odnosząc się do uza-sadnienia podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu wskazanych w zaskarżonym po-stanowieniu. Brak jakiejkolwiek argumentacji kwestionującej stanowisko Trybunału wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uniemożliwia dokonanie kontroli zasadności tego orzeczenia, a w konsekwencji pozwala stwierdzić jego prawidłowość. Trybunał ponownie wyjaśnia, że nie ulega wątpliwości to, iż kodeks postępowania karnego w sposób dostatecznie precyzyjny określa czas, w jakim powinno nastąpić wszczęcie postępowania przygotowawczego. W myśl art. 305 § 1 k.p.k. powinno ono nastąpić „nie-zwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie”. Wymaga przy tym podkreślenia, że przepis ten, w określonych okolicznościach, modyfikowany jest przez brzmienie art. 307 § 1 k.p.k., który reguluje instytucję czynności sprawdzających, prowadzonych przed wszczę-ciem postępowania przygotowawczego. Zgodnie z tym przepisem mogą one trwać nawet do 30 dni. Oznacza to, że rozwiązania kodeksu postępowania karnego pozwalają w sposób w miarę precyzyjny określić czas, w którym powinno nastąpić wydanie postanowienia o wszczęciu lub o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego. Niezależnie od powyższego, co słusznie zauważył Trybunał, skarżący miał zapewnio-ną realizację prawa do sądu w postaci możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego, z którego to uprawnienia skorzystał, zatem i w tym zakresie zachodzi oczywista bezzasadność zarzutów skarżącego. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu i dlatego, na pod-stawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK, postanowił jak w sentencji.