Ts 248/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 stycznia 2023 r. Pozycja 5 POSTANOWIENIE z dnia 20 września 2022 r. Sygn. akt Ts 248/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.B. o zbadanie zgodności: art. 81 § 1 w związku z art. 87 § 1 w związku z art. 327 § 1 ustawy z dnia 6 czer-wca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim „nie gwarantuje stronie, nie będącej oskarżonym, ustano-wienia dla niego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia wniosku w trybie art. 327 § 1 k.p.k., mimo wykazania przez niego spełnienia przesłanek z art. 78 § 1 k.p.k., tj. wykazania, iż nie posiada środków umożliwiających mu ustano-wienie pełnomocnika z wyboru”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 października 2021 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia. 2. Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący wniósł o wyznaczenie dla niego pełnomocnika z urzędu w celu złożenia wniosku o podjęcie na nowo postępowania karnego zakończonego prawomocnym postano-wieniem o odmowie wszczęcia śledztwa. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z 13 stycznia 2021 r. (sygn. akt […]) nie uwzględnił wniosku. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, dołączając kopię orzeczenia w innej sprawie, w której wyznaczono pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia przez niego wniosku w trybie art. 327 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.; dalej: k.p.k.). Postanowieniem z 10 lutego 2021 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie z 10 lutego 2021 r.) Sąd Rejonowy w K. zażalenia nie uwzględnił i utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. OTK ZU B/2023 Ts 248/21 poz. 5 2 3. Postanowienie z 10 lutego 2021 r. naruszyło, zdaniem skarżącego, art. 45 ust. 1 Konstytucji w ten sposób, że został on pozbawiony prawa do wystąpienia ze skutecznym wnioskiem w trybie art. 327 § 1 k.p.k. W uzasadnieniu tego orzeczenia powtórzono, za sądem pierwszej instancji, że wniosek o podjęcie na nowo postępowania karnego nie musi być spo-rządzony przez adwokata i radcę prawnego. Uznano, że uwzględnianie podobnych wniosków w innych sprawach skarżącego nie może stanowić podstawy zmiany zaskarżonego postano-wienia. Zdaniem skarżącego, sąd „w sposób nieuprawniony” uznał, że nie wykazał on braku możliwości skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, pomimo że dołączył sto-sowne dokumenty. Dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia z 10 lutego 2021 r. sąd odwo-ławczy powołał „art. 88 § 1 k.k. w związku z art. 78 § 1 k.k.” zamiast art. 88 § 1 w związku z art. 78 § 1 k.p.k. 4. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 28 października 2021 r. (dorę-czonym pełnomocnikowi skarżącego 8 listopada 2021 r.) skarżący, na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), został wezwany do usunięcia (w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia) braków formalnych skargi przez doręcze-nie jednego odpisu skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami oraz podanie, czy od wskaza-nego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny śro-dek zaskarżenia. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 12 listopada 2021 r. (data nadania) ustosunkował się do powyższego zarządzenia, przesyłając wymagane dokumenty oraz oświadczając, że (według jego wiedzy) skarżący nie wnosił nadzwyczajnego środka zaskarżenia od wskazane-go w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia. 5. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 20 stycznia 2022 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącego 29 stycznia 2022 r.) wezwał skarżącego, na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, do usunięcia (w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia) bra-ków formalnych skargi przez: 1) doręczenie wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocni-ka z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej; 2) udokumentowanie daty złożenia tego wniosku w administracji zakładu karnego oraz 3) uzasadnienie zarzutu niezgodności zakwe-stionowanych przepisów z prawami lub wolnościami skarżącego, wynikającymi z art. 45 ust. 1 Konstytucji, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Pełnomocnik skarżącego ustosunkował się do powyższego zarządzenia w piśmie z 2 lutego 2022 r. (data nadania). Załączył do niego pięć kserokopii wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej, poświadczo-nych za zgodność z oryginałem. Wyjaśnił, że oryginał wniosku znajduje się w aktach sądo-wych, a pełnomocnik otrzymał jego kserokopię od właściwego organu samorządu zawodo-wego wraz z zawiadomieniem o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu. Oświadczył także, że nie może udokumentować daty złożenia tego wniosku w administracji zakładu karnego, ponieważ nie posiada takiego dokumentu (a dysponuje tylko kserokopią koperty, którą otrzymał wraz ze wspomnianym wyżej zawiadomieniem i która została załączona do skargi konstytucyjnej). Wskazał ponadto, że uzasadnienie zarzutów niekonstytucyjności zaskarżo-nych przepisów zostało przedstawione w skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. OTK ZU B/2023 Ts 248/21 poz. 5 3 Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wskazany w skardze konstytucyjnej przed-miot kontroli nie spełnia wymogów wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji i skonkretyzo-wanych w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. 2.1. W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji w skardze konstytucyjnej można kwestiono-wać wyłącznie ustawę lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ admini-stracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach, prawach albo obowiąz-kach skarżącego, naruszając w ten sposób jego konstytucyjne prawa lub wolności. Precyzyjne wskazanie regulacji spełniających te warunki jest obowiązkiem skarżącego (por. art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK). W niniejszej skardze konstytucyjnej skarżący domaga się stwierdzenia niekonstytu-cyjności art. 81 § 1 w związku z art. 87 § 1 w związku z art. 327 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „nie gwarantuje stronie, nie będącej oskarżonym, ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia wnio-sku w trybie art. 327 § 1 k.p.k., mimo wykazania przez niego spełnienia przesłanek z art. 78 § 1 k.p.k., tj. wykazania, iż nie posiada środków umożliwiających mu ustanowienie pełno-mocnika z wyboru”. 2.2. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że tak sformułowany zarzut nie dotyczy treści normatywnej zaskarżonych przepisów. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 k.p.k. (stosowanym od-powiednio do strony innej niż oskarżony na mocy art. 87 § 1 k.p.k.), wyznaczenie pełnomoc-nika z urzędu w postępowaniu karnym jest bezpośrednio uzależnione od należytego wykaza-nia przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść kosztów obrony „bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny”. Wątpliwości skarżącego odnoszą się wyłącznie do sposobu zastosowania tych przepi-sów w jego sprawie. Skarżący podkreśla w skardze konstytucyjnej, że odmówiono mu wy-znaczenia pełnomocnika z urzędu, pomimo że wykazał brak możliwości sfinansowania kosz-tów komercyjnej pomocy prawnej (por. petitum skargi). Tymczasem Sąd Rejonowy w K. w postanowieniu z 10 lutego 2021 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie z 10 lutego 2021 r.), wskazanym przez skarżącego jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, dokonał dokładnie odwrotnych ustaleń, stwierdzając, że skarżący „nie podnosił ani też nie wykazał, aby wyznaczenie przez niego pełnomocnika z urzędu wynikało z braku finansowej możliwości przybrania sobie profesjonalnego pełnomocnika, co stanowi koniecz-ny warunek uwzględnienia wniosku” (por. s. 2 uzasadnienia tego orzeczenia). W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił Sądowi Rejonowemu w K. pominięcie podczas orzekania dokumentów potwierdzających jego sytuację rodzinną, majątkową i zdro-wotną (por. s. 3 skargi). Uznał tym samym, że w jego sprawie doszło do naruszenia zasad prawa procesowego (niezastosowania art. 78 § 1 w związku z art. 87 § 1 i art. 88 § 1 k.p.k.), które spowodowało wadliwe ustalenia faktyczne co do możliwości finansowych skarżącego i w rezultacie – utrzymanie w mocy niekorzystnego dla niego orzeczenia sądu pierwszej in-stancji. Rozpoznanie tego typu zarzutów w ramach postępowania zainicjowanego skargą kon-stytucyjną nie jest dopuszczalne. Trybunał Konstytucyjny jest „sądem prawa”, uprawnionym do oceny konstytucyjności przepisów będących podstawą ostatecznego orzeczenia o konsty- OTK ZU B/2023 Ts 248/21 poz. 5 4 tucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego (a więc zastosowanych w sprawie skarżącego – por. art. 79 ust. 1 Konstytucji). Nie jest natomiast „sądem faktów”, czy „trzecią instancją” uprawnioną do kontroli ustaleń faktycznych sądów powszechnych w sprawach indywidual-nych (por. np. postanowienie z 15 grudnia 2020 r., sygn. SK 80/19, OTK ZU A/2020, poz. 72 oraz wyrok z 22 lipca 2021 r., sygn. SK 60/19, OTK ZU A/2021, poz. 44). W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest zawsze „skargą na przepis”, a nie na jego kon-kretne, wadliwe zastosowanie – nawet jeśli to prowadziłoby do niekonstytucyjnego skutku (por. np. postanowienie pełnego składu TK z 19 czerwca 2012 r., sygn. SK 37/08, OTK ZU nr 6/A/2012, poz. 69; podobnie np. postanowienie z 22 lipca 2021 r., sygn. SK 24/20, OTK ZU A/2021, poz. 43). 3. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdził, że analizowanej skardze konstytu-cyjnej nie można nadać dalszego biegu także z innych powodów. Jest ona bowiem obciążona brakami formalnymi, które – pomimo wezwania – nie zostały przez skarżącego usunięte w terminie (por. art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK). 3.1. Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 20 stycznia 2022 r. w sprawie usunięcia braków formalnych skargi (dalej: zarządzenie) zostało skutecznie doręczone peł-nomocnikowi skarżącego 29 stycznia 2022 r. W treści tego zarządzenia zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi konstytucyjnej w ustawowym terminie spowoduje wydanie postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (por. art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK). W piśmie z 2 lutego 2022 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego nie usunął wszy-stkich braków skargi konstytucyjnej wskazanych w zarządzeniu, wyjaśniając równocześnie, dlaczego uważa to za niemożliwe lub zbędne. 3.2. Ustosunkowując się do pkt 2 zarządzenia, pełnomocnik oświadczył, że nie może udokumentować daty złożenia przez skarżącego wniosku o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do celów postępowania przed Trybunałem (dalej: wniosek) w administracji zakładu karnego, ponieważ nie posiada takiego dokumentu, a dysponuje jedynie kopią koperty na-dawczej (załączoną do skargi konstytucyjnej). Trybunał Konstytucyjny jest świadomy praktycznych trudności, związanych z prowa-dzeniem przez adwokatów i radców prawnych spraw z urzędu, zwłaszcza w wypadku skarżą-cych pozbawionych wolności. Jednakże ustawodawca nie przewiduje w takich wypadkach łagodniejszych wymogów formalnych ani obniżenia oczekiwanego od pełnomocników po-ziomu staranności. W rezultacie obowiązkiem adwokata lub radcy prawnego (także z urzędu) jest uzyskanie wszystkich dokumentów, które są niezbędne do sporządzenia skargi konstytu-cyjnej i wykazania, że skarga spełnia warunki ustawowe. Jeżeli usunięcie braków formalnych skargi konstytucyjnej nie jest możliwe w terminie określonym w art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, peł-nomocnik dysponuje odpowiednimi środkami prawnymi, umożliwiającymi skuteczne doko-nanie tej czynności także później (np. wniosek o przywrócenie terminu – por. art. 168 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p.TK; por. np. postanowienie o przywróceniu ter-minu usunięcia braków formalnych i nadaniu dalszego biegu skardze konstytucyjnej z 15 sty-cznia 2020 r., sygn. Ts 81/18, OTK ZU B/2020, poz. 112). Należy również zwrócić uwagę, że udokumentowanie daty złożenia wniosku służy bezpośrednio ustaleniu, czy skarga konstytucyjna została wniesiona w terminie wskazanym w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. W wypadku skarżących korzystających z pomocy prawnej z urzę-du, termin ten ulega bowiem wstrzymaniu na skutek złożenia wniosku i wznawia swój bieg dopiero pierwszego dnia po dniu doręczenia adwokatowi lub radcy prawnemu rozstrzygnięcia OTK ZU B/2023 Ts 248/21 poz. 5 5 właściwego organu o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego (por. art. 44 ust. 3 pkt 1 u.o.t.p.TK). W niniejszej sprawie nie było możliwości określenia daty wstrzymania biegu omawia-nego terminu na podstawie dokumentów załączonych do skargi konstytucyjnej. W szczegól-ności, wyłączną podstawą takich ustaleń nie mogła być uwierzytelniona kopia awersu koper-ty, w której miał zostać nadany wniosek. Po pierwsze, zawierała ona jedynie dane nadawcy i odbiorcy przesyłki, bez żadnej informacji o przedmiocie korespondencji. Po drugie, w treści skargi konstytucyjnej została ona (prawdopodobnie omyłkowo) opisana jako koperta zawiera-jąca wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia „skargi kasacyjnej” (a nie – „skargi konstytucyjnej” – por. s. 3 skargi). Po trzecie, widniała na niej tylko pieczątka z datą nadania korespondencji, podczas gdy w wypadku skarżących pozbawionych wolności obowiązuje domniemanie, że datą wniesienia pisma do sądu jest data jego złożenia w admini-stracji zakładu karnego (por. art. 165 § 3 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p.TK). 3.3. W odpowiedzi na wezwanie do uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności zakwe-stionowanych przepisów z prawami i wolnościami skarżącego, wynikającymi z art. 45 ust. 1 Konstytucji, zawarte w pkt 3 zarządzenia, pełnomocnik oświadczył, że zostało ono przedsta-wione w skardze konstytucyjnej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, „uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestio-nowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ze wskazaną konstytucyjną wol-nością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie” jest jednym z obowiązkowych elementów konstrukcyjnych skargi konstytucyjnej, odrębnym od obowiązku określenia przedmiotu i wzorców kontroli (por. art. 53 ust. 1 i 2 u.o.t.p.TK). Jak wyjaśniał Trybunał, wymogu tego nie realizują na przykład: – „uwagi nazbyt ogólne, niejasne czy też czynione jedynie na marginesie innych roz-ważań” (por. np. wyrok z 13 grudnia 2017 r., sygn. SK 48/15, OTK ZU A/2018, poz. 2); – skargi ograniczające się jedynie do „wyrażenia przekonania o niezgodności kwestio-nowanego przepisu z Konstytucją bądź wskazania istniejących w tej kwestii wątpliwo-ści” (por. np. postanowienie z 18 stycznia 2017 r., sygn. Ts 206/16, OTK ZU B/2017, poz. 42); – sformułowania dotyczące „sposobu rozumienia” zaskarżonego przepisu i relewant-nych unormowań konstytucyjnych (por. np. postanowienie z 13 września 2021 r., sygn. Ts 156/20, OTK ZU B/2022, poz. 9) – bez ich skonfrontowania; – przywoływania treści orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego lub Sądu Najwyższego, co może jedynie wzmacniać argumentację, ale nie może jej zastąpić (por. np. posta-nowienie z 24 września 2020 r., sygn. Ts 204/17, OTK ZU B/2020, poz. 380); – wywody dotyczące „niekonstytucyjnego stosowania prawa” w miejsce uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności przepisu (por. np. postanowienie z 26 sierpnia 2020 r., sygn. Ts 51/19, OTK ZU B/2021, poz. 64). Konieczne jest natomiast wyraźne podanie przez skarżącego „argumentów” lub „do-wodów” podważających konstytucyjność kwestionowanych regulacji. Wprawdzie Trybunał jest zobowiązany do zbadania wszystkich okoliczności sprawy w celu jej wszechstronnego wyjaśnienia (por. art. 69 ust. 1 i 3 u.o.t.p.TK), jednak obowiązek ten aktualizuje się dopiero wtedy, gdy skarga konstytucyjna spełnia wszystkie warunki formalne umożliwiające jej me-rytoryczne rozpoznanie (por. np. wyrok z 16 grudnia 2020 r., sygn. SK 26/16, OTK ZU A/2020, poz. 69). W rezultacie brak uzasadnienia skargi konstytucyjnej był w orzecznictwie Trybunału traktowany jako samoistna przesłanka odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (por. np. – wśród najnowszych – postanowienia z: 22 kwietnia i 22 września 2021 r., sygn. Ts 184/19, OTK ZU B/2021, poz. 153 i 154; 22 lipca 2021 r. i 20 stycznia OTK ZU B/2023 Ts 248/21 poz. 5 6 2022 r., sygn. Ts 119/20, OTK ZU B/2022, poz. 57 i 58; 13 września 2021 r., sygn. Ts 156/20, OTK ZU B/2022, poz. 9). Analizowana skarga konstytucyjna, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zawiera uza-sadnienia zarzutów niezgodności kwestionowanych przepisów z konstytucyjnymi prawami lub wolnościami skarżącego, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK. Jedynym wskazanym w skardze konstytucyjnym wzorcem kontroli jest art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżący ograniczył się jednak tylko do jednorazowego powołania tego przepisu w początkowej części skargi konstytucyjnej (s. 2), bez przytoczenia jego treści oraz doprecy-zowania, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego z niego wyprowadza. Wskazał w tym kontekście jedynie (zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), w jaki sposób naruszono jego prawa konstytucyjne w sprawie, w związku z którą wniósł skargę konstytucyjną („Przedmiotowym orzeczeniem, opartym na wspomnianym przepisie, naruszon[y] zosta[ł] art. 45 ust. 1 Konstytucji w ten sposób, że Skarżącego pozbawiono prawa do wystąpienia ze skutecznym wnioskiem w trybie art. 327 § 1 k.p.k.” – s. 2 skargi). Twierdzenie to nie stanowi jednak wymaganych przez art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK „argumentów lub dowodów” na po-parcie postawionych zarzutów niezgodności kwestionowanych przepisów ze wskazanymi w skardze konstytucyjnymi prawami lub wolnościami skarżącego. Rozważania wyodrębnione redakcyjnie jako „uzasadnienie” ograniczają się do omó-wienia stanu faktycznego sprawy (przedstawienia przebiegu postępowania oraz treści wyda-nych rozstrzygnięć). Postanowienie z 10 lutego 2021 r., wskazane jako ostateczne w rozu-mieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało dodatkowo opatrzone krótkim komentarzem, że sąd odwoławczy poczynił wadliwe ustalenia co do sytuacji majątkowej skarżącego (pomijając przedstawione przez niego dokumenty) oraz wadliwie oznaczył przepisy będące podstawą ostatecznego orzeczenia. Argumentacja ta polegała na polemice z ustaleniami faktycznymi sądu i dostrzeżeniu uchybień redakcyjnych w formułowaniu orzeczenia, nie odnosiła się na-tomiast do postawionego zarzutu niekonstytucyjności (nie polegała na porównaniu treści wzorca kontroli z treścią zaskarżonych przepisów). W świetle powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania bada-nej skardze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.t.p.TK. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.