Ts 252/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 maja 2018 r. Pozycja 81 POSTANOWIENIE z dnia 7 marca 2018 r. Sygn. akt Ts 252/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący i sprawozdawca Małgorzata Pyziak-Szafnicka Piotr Tuleja, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 21 grudnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B.K., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 grudnia 2016 r. (data nadania), uzupełnionej pismami z 30 stycznia i 15 marca 2017 r., B.K. (dalej: skarżący) zarzucił, że ustawa z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) jest niezgodna z art. 13, art. 17, art. 20, art. 24, art. 30, art. 31 oraz art. 32 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, zakwestionowany przez niego akt prawny narusza konstytucyjne „zasady zawodu adwokata”. Postanowieniem z 21 grudnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal-szego biegu skardze, stwierdziwszy, że skarżący nie jest podmiotem legitymowanym do spo-rządzenia we własnym imieniu tego nadzwyczajnego środka ochrony konstytucyjnych wolno-ści i praw, ponieważ został tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodo-wych. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdził, że wydanie merytorycznego orzecze-nia jest niedopuszczalne, gdyż złożona skarga złożona skarga nie spełnia podstawowego wa-runku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). W sprawie skarżącego nie zapadło bowiem żadne indywidualne rozstrzygnięcie legitymujące go do wystąpienia ze skarga kon-stytucyjną. W zażaleniu złożonym 28 grudnia 2017 r. (data nadania) skarżący zarzucił, że posta-nowienie Trybunału jest nieważne m.in. dlatego, że zostało wydane przez sędziego, który „nie jest sędzią TK, a jedynie osobą fizyczną”, sformułował także zarzuty, które nie mają żadnego OTK ZU B/2018 Ts 252/16 poz. 81 2 związku ze wskazanymi przez Trybunał podstawami odmowy nadania skardze dalszego bie-gu. Do pisma dołączył plik dokumentów o takim samym charakterze. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie roz-poznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawi-dłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK, w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kon-stytucyjnej oraz zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk praw-nych. Postanowieniem z 21 grudnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal-szego biegu skardze, stwierdziwszy, że w świetle powyższego przepisu skarżący nie jest legi-tymowany do sporządzenia skargi we własnym imieniu. Jest on bowiem adwokatem, który – jak sam zauważył – został tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodo-wych. Co więcej, z ustaleń, które Trybunał poczynił ex officio wynika, że zarządzeniem Dzie-kana Okręgowej Rady Adwokackiej z 14 kwietnia 2017 r. skarżący został wpisany na listę adwokatów niewykonujących zawodu z datą wydania zarządzenia. Wobec powyższego, w świetle art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżący nie jest także pod-miotem legitymowanym do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wniesiony przez niego środek odwoławczy należy pozostawić więc bez rozpoznania (por. postanowienie TK z 13 września 2017 r., Ts 267/16, OTK ZU nr B/2017, poz. 244). W tej sytuacji – czyniąc to jedynie na marginesie – Trybunał stwierdza także, że za-rzuty sformułowane w zażaleniu nie odnoszą się do podstaw odmowy nadania skardze kon-stytucyjnej dalszego biegu, wskazanych przez Trybunał w postanowieniu z 21 grudnia 2017 r. Wziąwszy powyższe okoliczności pod uwagę, należało wniesione zażalenie pozosta-wić bez rozpoznania.