Ts 253/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 grudnia 2023 r. Pozycja 337 POSTANOWIENIE z dnia 5 września 2023 r. Sygn. akt Ts 253/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Bartłomiej Sochański, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konsty-tucyjnego z 5 października 2022 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 października 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności art. 187 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Kon-stytucji. Zdaniem skarżącego sposób, w jaki został zastosowany art. 187 § 1 pkt 11 k.p.c., doprowadził do pozbawienia go prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). 2. Postanowieniem z 5 października 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 18 października 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, że skarżący wadliwie określił przedmiot skargi – uczynił z niego pozostające poza kognicją Trybunału akty stosowania prawa. Skutkowało to brakiem spełnienia podstawowych przesłanek skargi konstytucyjnej – odnoszących się do prawidłowego określenia jej podstawy – przewidzianych w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393). 3. W zażaleniu z 26 października 2022 r. (data nadania) skarżący zakwestionował postanowienie Trybunału z 5 października 2022 r., wnosząc o jego uchylenie oraz skiero- OTK ZU B/2023 Ts 253/21 poz. 337 2 wanie skargi do rozpoznania. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie nietrafnie określa zarówno przesłanki formalne do wniesienia skargi konstytucyjnej, jak i wadliwie ocenia wypełnienie obowiązku ustawowego nakazującego uzasadnienie zarzutów skargi. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym, badając w szcze-gólności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmo-wy nadania skardze dalszego biegu (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK). Z kolei – w myśl art. 61 ust. 6 u.o.t.p.TK – Trybunał, na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem pozostawia bez rozpoznania zażalenie wniesione po upływie terminu okre-ślonego w art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK. 2. W niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 5 października 2022 r. zostało wniesione z przekroczeniem terminu określonego w art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK. Zgodnie bowiem z tym przepisem na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżącemu przysługuje zażalenie do Trybunału w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Odpis wskazanego powyżej postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego 18 października 2022 r. Termin wnie-sienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego upłynął 25 października 2022 r. Zażalenie zostało zaś wniesione do Trybunału dopiero 26 października 2022 r. (data nadania), a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 6 u.o.t.p.TK – należało postanowić jak w sentencji.