Ts 26/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 lipca 2018 r. Pozycja 118 POSTANOWIENIE z dnia 7 czerwca 2018 r. Sygn. akt Ts 26/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mariusz Muszyński – przewodniczący i sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski Justyn Piskorski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 12 lutego 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B.L., p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 stycznia 2016 r. B.L. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 32 w związku z art. 31 i art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2010 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, ze zm.; dalej: u.s.u.s.), tj. przed wejściem w życie art. 45 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1656) – w zakresie, w jakim za-skarżone przepisy dopuszczają orzeczenie na podstawie art. 116 lit. a ustawy z dnia 29 sierp-nia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) „o odpowiedzialności członka zarządu osoby prawnej za zaległości tej osoby prawnej z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fun-dusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych”, z art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji. W przekonaniu skarżącego, wątpliwości natury konstytucyjnej budzi nie językowa (dosłowna) treść art. 31 i art. 32 u.s.u.s., lecz ich rozszerzająca wykładnia prezentowana w powołanym w skardze orzecznictwie Sądu Najwyższego, ustalona w drodze jednolitej i konsekwentnej praktyki stosowania tych przepisów, zaaprobowana ostatecznie przez sąd w sprawie skarżącego. Zgodnie z rzeczoną wykładnią skarżone przepisy – na podstawie za-wartego w art. 32 u.s.u.s. odesłania do odpowiedniego stosowania do zaległości z tytułu skła-dek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pra-cowniczych – stanowią podstawę stosowania art. 116 lit. a ordynacji podatkowej w odniesie-niu do tych zaległości oraz obejmują swym zakresem kwestię odpowiedzialności posiłkowej osób trzecich. W przekonaniu skarżącego, rzeczone odesłanie ustawowe, na mocy którego OTK ZU B/2018 Ts 26/16 poz. 118 2 został on – jako członek zarządu Stowarzyszenia (…) z siedzibą w W. (dalej: Stowarzyszenie) – obciążony odpowiedzialnością za zaległości składkowe Stowarzyszenia, nie spełnia stan-dardów techniki prawodawczej. Zdaniem skarżącego, przepisy powołane w petitum skargi naruszają konstytucyjną zasadę poprawnej legislacji i ustawowego źródła obowiązków dani-nowych oraz – pośrednio – zasadę legalizmu i zasadę zaufania obywateli do organów władzy publicznej, zaś zastosowane w sprawie skarżącego doprowadziły do naruszenia prawa wła-sności przysługujących mu środków majątkowych. Skarżący zaznaczył, że kwestionowany art. 32 u.s.u.s. utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2010 r. Zasadność zbadania przez Trybunał konstytucyjności tego przepisu uzasadnił argumentem, że zakwestionowany przepis stał się podstawą wydania wobec skarżącego orzeczeń stanowiących tytuły wykonawcze. Postanowieniem z 12 lutego 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 lu-tego 2018 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyj-nej. Trybunał wskazał, że art. 2, art. 7, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji nie mogą stanowić wzorców kontroli, gdyż nie zostały powiązane przez skarżącego z innymi przepisami Konsty-tucji wyrażającymi prawa lub wolności o charakterze podmiotowym. Odnośnie do zarzutu niezgodności skarżonych przepisów z art. 64 ust. 1 Konstytucji Trybunał stwierdził, że skar-żący nie uzasadnił go. Trybunał zwrócił uwagę także na to, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi dotyczącego złożenia pełnomocnictwa szczególnego do jej sporządzenia oraz reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem. W zażaleniu z 22 lutego 2018 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybunałowi naru-szenie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) „wyrażają-ce się w przyjęciu, iż skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie oraz że braki for-malne skargi, do których usunięcia wezwano skarżącego, nie zostały usunięte w terminie”. Skarżący podniósł, że Trybunał niezasadnie przyjął, że wskazane w skardze przepisy Konsty-tucji zostały uczynione przez skarżącego samoistnymi wzorcami kontroli. Podkreślił, że skar-ga zawiera wszelkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 53 ust. 1 u.o.t.p. TK, a złożo-ne do akt pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem szczególnym. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadza-jące ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074), do postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybuna-łem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycz-nia 2017 r., tj. przed dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i meryto-ryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK. 2. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyj-nej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie roz-poznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawi-dłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 3. Biorąc pod uwagę wywody poczynione przez skarżącego w uzasadnieniu skargi, należy przyjąć, że zarzut niekonstytucyjności kwestionowanej normy skarżący wiąże z wa- OTK ZU B/2018 Ts 26/16 poz. 118 3 dliwym, z punktu widzenia wymogów konstytucyjnych (art. 2, art. 7, art. 84 i art. 217 Konsty-tucji), nałożeniem na niego obowiązków o charakterze daninowym, które doprowadziło do naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do własności, przewidzianego w art. 64 ust. 1 Konstytucji. Rację ma więc skarżący, że wymienione w petitum skargi przepisy Konstytucji należało potraktować jako powołane związkowo. 4. Nie wchodząc w meritum sformułowanych w skardze zarzutów, Trybunał uznaje, że skarżący uprawdopodobnił naruszenie przysługujących mu konstytucyjnych praw i wolności. Wniosek ten wydaje się zasadny w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w szczególności w kontekście ciążącej na ustawodawcy powinności zachowania właściwej formy nakładania obowiązków daninowych, w tym precyzyjnego konstruowania norm (przepisów) danino-wych. Ponadto w sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za uznaniem postawionych przez skarżącego zarzutów za oczywiście bezzasadne. Mając na uwadze powyższe, Trybunał uwzględnił zażalenie skarżącego, co skutkuje przekazaniem sprawy do rozpoznania merytorycznego.