Ts 262/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 20 kwietnia 2018 r. Pozycja 60 POSTANOWIENIE z dnia 7 lutego 2018 r. Sygn. akt Ts 262/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz  przewodniczący i sprawozdawca Piotr Tuleja Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze kon-stytucyjnej A.M., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 grudnia 2016 r. (data nadania) A.M. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 3989 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 7 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 183 ust. 1, art. 8, art. 32 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 183 ust. 1, art. 45 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 183 ust. 1 oraz art. 77 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. (dalej: postanowienie o odmowie) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał wskazał, że rozpatrzenie skargi jest niedopuszczalne, jako że zarzuty, które skierowano przeciwko postanowieniu Sądu Najwyższego z lipca 2016 r. (sygn. akt), wydanego w sprawie skarżącej nie mogą być rozpoznane w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną. Trybunał stwierdził też, że skarga jest bezzasadna, jako że treść uzasadnień postanowień o odmowie przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. pozwala ustalić, jak rozumieć tę przesłankę. Ponadto, Trybunał wskazał na brak związku pomiędzy wydanym w sprawie skarżącej postanowieniem o odmowie przyjęcia jej skargi kasacyjnej do rozpoznania, zaskarżonym przepisem a „prawem do wynagrodzenia szkody, jaka została jej wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 176 ust. 1 Konstytucji). W postanowieniu o odmowie Trybunał stwierdził również, że skarżąca oparła swoje zarzuty na naruszeniu m.in. tych przepisów konstytucyjnych, które są źródłem zasad o charakterze ustrojowym, tj. art. 2, art. 7, OTK ZU B/2018 Ts 262/16 poz. 60 2 art. 8 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji, które nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli w postępowaniu skargowym. Postanowienie o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej doręczono pełnomocnikowi skarżącej 27 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny otrzymał następnie zażalenie na powyższe postanowienie (data nadania zażalenia – 7 lipca 2017 r.). Wyrażono w nim opinię, że przedmiotem skargi był art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., który jest niedookreślony, a którego treść świadczy o istnieniu pominięcia legislacyjnego – co skutkuje jego niezgodnością z art. 2, art. 30, art. 44, art. 77 Konstytucji. W związku z powstałymi wątpliwościami co do zagadnienia, kto podpisał się pod złożonym w sprawie zażaleniem, Trybunał – w zarządzeniu z 17 października 2017 r. – zwrócił się do pełnomocnika skarżącej, adwokata Ł. B., o wyjaśnienie, czy podpisał się pod tym pismem procesowym. W piśmie z 13 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że nie złożył podpisu pod zażaleniem do postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze w sprawie o sygn. Ts 262/16. Poinformował również, że zgodnie z jego wiedzą skarżąca samodzielnie wniosła przedmiotowe zażalenie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżą-cemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę-dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wyda-nym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dal-szego biegu. 2. Należy przypomnieć, że zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego jako pismo procesowe objęte jest szeregiem wymagań procesowych. 2.1. W myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK zarówno w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, jak i w zakresie zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, no-tariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Fakt, że pismo zażaleniowe z 7 lip-ca 2017 r. zostało opatrzone wyłącznie podpisem skarżącej, oraz wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej w piśmie z 13 listopada 2017 r. – wskazują jednoznacznie, że skarżąca sporządziła je samodzielnie. Jednak, w świetle art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżąca nie jest podmiotem legi-tymowanym do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, wskutek czego złożony przez nią środek od-woławczy nie spełnia wymogu formalnego, określonego w u.o.t.p. TK. W związku z powyż-szym, wniesione przez skarżącą pismo procesowe należy pozostawić bez rozpoznania. 2.2. Na marginesie Trybunał zauważa, że zażalenie na postanowienie z 13 czerwca 2017 r. zostało wniesione z przekroczeniem terminu określonego w art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK. Jak wynika z akt skargi, termin wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie upłynął 4 lipca 2017 r., zażalenie zaś zostało wniesione (data nadania) 7 lipca 2017 r. Należy przypo-mnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK również wniesienie zażalenia po upływie termi-nu ustawowego jest podstawą do pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania. Mając powyższe na względzie Trybunał orzekł jak w sentencji.