Ts 263/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 września 2017 r. Pozycja 180 POSTANOWIENIE z dnia 28 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 263/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Henryk Cioch, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J.B. w sprawie zgodności: 1) art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywil-nego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) w związku z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804, ze zm.), 2) art. 730¹ § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cy-wilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 45 i art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 17 grudnia 2016 r. (data nadania) J.B. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm., dalej: k.p.c.) w związku z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804, ze zm., dalej: roz-porządzenie w sprawie opłat) oraz art. 730¹ § 1 k.p.c z art. 45 i art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji. Skarga jest związana jest z następującym stanem faktycznym. Pismem z 6 maja 2016 r. skarżący zażądał udzielenia zabezpieczenia jego roszczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie uznania za bezskuteczną umowy sprzedaży z 24 lutego 2016 r., której przedmiotem była nieruchomość zamieszkana przez skarżącego. Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z maja 2016 r. oddalił wniosek o udzielenie zabezpie-czenia przed wniesieniem powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną wzglę-dem skarżącego. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Następnie, wnio-skiem z 14 lipca 2016 r., wystąpił o zezwolenie na złożenie pisma przygotowawczego, a pi-smem z 6 października 2016 r. uzupełnił powyższy wniosek, wskazując na konieczność przedstawienia nowych faktów i dowodów w sprawie. Postanowieniem z listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny w S. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w S. OTK ZU B/2017 Ts 263/16 poz. 180 2 Sędzia Trybunału Konstytucyjnego, działając na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, dalej: ustawa o TK), zarządzeniem z dnia 7 marca 2017 r. wezwał skarżą-cego do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej przez: wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego wyrażonych w art. 45 Konstytucji i naruszonych przez przepisy poddane kontroli, dokładne określenie, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszają te prawa i wolności oraz doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytu-cyjnej i reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, określającego dokładnie sprawę, do której zostało udzielone. Skarżący zarzuca, że uniemożliwienie mu przedstawienia twierdzeń i dowodów w po-stępowaniu cywilnym skutkowało naruszeniem prawa do rzetelnego procesu i sądu, gwaran-towanego w art. 45 Konstytucji. Stwierdza również, że orzeczenie Sądu Apelacyjnego w S. w zakresie kosztów uniemożliwia skarżącemu skorzystanie z konstytucyjnego prawa do sądu, jako że zasądzona na rzecz pozwanego kwota jest w opinii skarżącego rażąco wysoka. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try-bunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o TK stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało za-kończone przed dniem 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpo-znaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie na-dania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o TK. Skarga konstytucyjna przysługuje temu, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zo-stały naruszone (art. 79 ust. 1 Konstytucji). W związku z tym do obowiązków skarżącego należy wskazanie, która jego konstytucyjna wolność lub prawo – i w jaki sposób – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK), a także uzasadnienie zarzutu niezgodności przedmiotu kontroli z konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argu-mentów lub dowodów na jego poparcie (art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK). Zgodnie z utrwalo-nym orzecznictwem sądu konstytucyjnego argumentacja uprawdopodabniająca stawiane za-rzuty powinna być szczegółowa i precyzyjna (zob.: postanowienie TK z 2 marca 2016 r., Ts 344/15, OTK ZU B/2016, poz. 172). Trybunał przypomina także, że w myśl art. 53 ust. 2 pkt 3 do skargi dołączyć należy m.in. pełnomocnictwo szczególne, tj. takie, które uprawnia pełnomocnika do działania za mocodawcę w konkretnej sprawie przed Trybunałem Konstytu-cyjnym. Trybunał ustalił, że w złożonej skardze nie wskazano, jakie prawa lub wolności wy-wodzone ze wskazanych w petitum skargi przepisów Konstytucji zostały naruszone przez zaskarżone przepisy k.p.c. i rozporządzenia w spawie opłat. Nie określono też, w jaki sposób doszło do zarzucanych naruszeń. Nadto, nie sformułowano żadnych argumentów, które uprawdopodobniłyby zarzut niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów. Trzeba podkreślić, że z powyższych obowiązków nie może zwolnić skarżącego działający z własnej inicjatywy Trybunał Konstytucyjny, który – zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o TK – jest związany grani-cami skargi konstytucyjnej. Trybunał uznał także, że pełnomocnictwo dołączone do skargi nie OTK ZU B/2017 Ts 263/16 poz. 180 3 obejmuje swoim zakresem zarówno sporządzenia i złożenia skargi konstytucyjnej, jak rów-nież reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podsumowując, w wy-niku przeprowadzonej analizy Trybunał stwierdził, że skarga nie realizuje wymogów o cha-rakterze formalnym wskazanych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3, a także art. 53 ust. 2 pkt 3 ustawy o TK. Dlatego skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jak wy-nika z akt sprawy, zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego zostało prawidłowo do-ręczone 20 marca 2017 r., co pełnomocnik skarżącego poświadczyła własnoręcznym podpi-sem na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zważywszy na datę doręczenia tego zarzą-dzenia, należy przypomnieć, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upłynął 27 marca 2017 r. Trybunał podkreśla jednak, że do dnia wydania niniejszego postanowienia nie otrzymał odpowiedzi na zarządzenie w sprawie stwierdzonych braków skargi, co jest równoznaczne z niewykonaniem tego zarządzenia. W związku z nieuzupełnieniem braków w ustawowym terminie Trybunał Konstytu-cyjny, na podstawie o art. 61 ust. 4 pkt 2 ustawy o TK, odmówił nadania skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 37 ust. 4 w zw. z art. 50 ustawy o TK skarżącemu przysługuje pra-wo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.