Ts 264/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 czerwca 2018 r. Pozycja 114 POSTANOWIENIE z dnia 8 maja 2018 r. Sygn. akt Ts 264/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący i sprawozdawca Małgorzata Pyziak-Szafnicka Jarosław Wyrembak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyj-nego z 20 lutego 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 grudnia 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 1262 § 1 oraz art. 130 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 (zdanie ostatnie) oraz art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego działania podjęte przez sądy I oraz II instancji na podstawie za-skarżonych przepisów pozbawiają skarżącego prawa określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz naruszają dyspozycję art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji. Istniejący stan prawny – według skar-żącego – godzi także w ,,przesłankę [a]rt. 2 Konstytucji albowiem wbrew zakazowi określo-nemu w zdaniu ostatnim [a]rt. 31 ust. 3 Konstytucji ustanawia ograniczenie w zakresie korzy-stania z konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd w sposób naruszający istotę tego prawa”. Postanowieniem z 20 lutego 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 marca 2018 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej. Trybunał zwrócił uwagę na to, że zakwestionowany w skardze art. 1262 § 1 k.p.c. nie był podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 4 października 2016 r., wska-zanego przez skarżącego jako orzeczenie ostatecznie rozstrzygające o jego prawach. Trybunał stwierdził także, że skarżący nie uzasadnił naruszenia – przez zaskarżone przepisy – przysłu-gujących mu praw podmiotowych, ponieważ zarzuty podniesione przez skarżącego w ogóle nie odnosiły się do treści normatywnej kwestionowanych przepisów. Trybunał wskazał ponadto, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, ponieważ przesłane egzemplarze skargi konstytucyjnej nie zostały podpisane przez pełnomocnika skarżącego. OTK ZU B/2018 Ts 264/16 poz. 114 2 W zażaleniu z 19 marca 2018 r. (data nadania) na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 20 lutego 2018 r. skarżący zarzucił Trybunałowi ,,błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia pozostający w związku z naruszeniem przepisu art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 [u.o.t.p. TK] w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji”. Skarżący wniósł o uwzględnienie zażalenia i nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybu-nałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyj-nym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK. 2. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu nie-jawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwier-dził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 3. Trybunał stwierdził, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 4. W pierwszej kolejności, Trybunał zwraca uwagę na to, że skarżący nie podważył ustaleń Trybunału dotyczących art. 1262 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.), który został wskazany przez skarżącego jako jedna z podstaw wydania orzeczenia ostatecznie rozstrzygającego o jego prawach. Skarżący nie wykazał przede wszystkim, że kwestionowany w skardze art. 1262 § 1 k.p.c. (także omyłkowo wskazywany przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia jako art. 1262 § 2) był podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 4 października 2016 r. Zdaniem Trybunału nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżą-cego, że ,,wprost z uzasadnienia postanowienia z 4 października 2016 r.” wynika zastosowanie zaskarżonych przepisów przez Sąd Okręgowy w K. W uzasadnieniu tego posta-nowienia Sąd Okręgowy przywołał wprawdzie art. 1262 § 1 k.p.c., ale dokonał tego jedynie w kontekście oceny zasadności wniosku sformułowanego przez skarżącego w środku odwoławczym. Skarżący domagał się bowiem skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego oraz zbadania zgodności art. 1262 § 1 k.p.c. z Konstytucją. Mając powyższe na uwadze, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że samo zamieszczenie w uzasadnieniu orzeczenia rozważań na temat danego przepisu decyduje o tym, że był on podstawą wydania tego orzeczenia. 5. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 listopada 2017 r. skarżący został wezwany m.in. do nadesłania 5 egzemplarzy skargi konstytucyjnej opatrzonej przez pełnomocnika skarżącego podpisem, a nie parafą. Trybunał przypomina, że w odpowiedzi na OTK ZU B/2018 Ts 264/16 poz. 114 3 wezwanie do uzupełnienia braków skarżący przesłał 5 egzemplarzy skargi, które nie zostały jednak podpisane przez pełnomocnika skarżącego. Z tego powodu za bezpodstawne należy uznać twierdzenia skarżącego, że wszelkie braki skargi zostały przez niego uzupełnione. 6. Tylko na marginesie Trybunał zwraca uwagę na to, że skarżący w żaden sposób nie odniósł się do wskazanego przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu braku związku pomiędzy zarzutami podniesionymi przez skarżącego a treścią normatywną kwestionowanych przez niego przepisów. Mając powyższe na względzie, Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.