Ts 267/16

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 14 listopada 2017 r. Pozycja 244 POSTANOWIENIE z dnia 13 września 2017 r. Sygn. akt Ts 267/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres – przewodniczący i sprawozdawca Julia Przyłębska Andrzej Zielonacki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 28 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B.K., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 grudnia 2016 r., uzupełnionej pismem z 12 stycznia 2017 r., B.K. (dalej: skarżący) zarzucił, że uchwa-ła Okręgowej Rady Adwokackiej w S. (dalej: ORA w S.) o czasowym zawieszeniu go w wy-konywaniu czynności zawodowych jest niezgodna z art. 24 Konstytucji. Skarżący twierdzi, że „organy adwokatury nie są uprawnione do zawieszenia w pracy zawodowej adwokata”, gdyż zgodnie z art. 24 Konstytucji praca znajduje się pod ochroną Rzeczypospolitej Polskiej. Państwo sprawuje nadzór nad warunkami wykonywania pracy. Postanowieniem z 28 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal-szego biegu skardze, stwierdziwszy, że skarżący nie jest podmiotem legitymowanym do spo-rządzenia i wniesienia tego nadzwyczajnego środka ochrony konstytucyjnych wolności i praw, ponieważ został tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdził, że wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne, gdyż złożona skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listo-pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). W piśmie procesowym zatytułowanym „skarga uzupełniająca”, złożonym w Trybuna-le 4 lipca 2017 r. skarżący odniósł się do powyższego postanowienia. OTK ZU B/2017 Ts 267/16 poz. 244 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażale-nia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie roz-poznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawi-dłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. W pierwszej kolejności należy ustalić znaczenie procesowe pisma skarżącego z 4 lipca 2017 r. Co prawda skarżący zatytułował je „skarga uzupełniająca”, ale zarzuty w nim sformu-łowane przesądzają jednak o tym, że pismo to zostało wniesione w odpowiedzi na postano-wienie Trybunału z 28 czerwca 2017 r. o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zgodnie z art. 36 u.o.t.p. TK w związku z art. 130 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią prze-szkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Mając powyższe na względzie, Trybunał stwierdza, że pismo skarżącego z 4 lipca 2017 r. jest w istocie zażale-niem na postanowienie Trybunału z 28 czerwca 2017 r., podlega więc rozpatrzeniu na pod-stawie wskazanych przepisów u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK, w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kon-stytucyjnej oraz zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk praw-nych. Jak Trybunał ustalił w zaskarżonym postanowieniu, skarżący został zawieszony w wykonywaniu zawodu adwokata. Z tego powodu Trybunał odmówił nadania dalszego bie-gu skardze konstytucyjnej. W świetle art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżący nie jest także podmiotem legitymowanym do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wniesiony przez niego środek odwoławczy należy pozostawić więc bez rozpoznania. W tej sytuacji – czyniąc to jedynie na marginesie – Trybunał stwierdza także, że za-rzuty sformułowane w zażaleniu nie odnoszą się do podstaw odmowy nadania skardze kon-stytucyjnej dalszego biegu, wskazanych przez Trybunał w postanowieniu z 28 czerwca 2017 r. Wziąwszy powyższe okoliczności pod uwagę, należało wniesione zażalenie pozosta-wić bez rozpoznania.