Ts 269/08

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 11 marca 2019 r. Pozycja 69 POSTANOWIENIE z dnia 22 stycznia 2019 r. Sygn. akt Ts 269/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej PKS Tychy sp. z o.o. w sprawie zgodności: art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) z: art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), p o s t a n a w i a: 1) podjąć zawieszone postępowanie; 2) umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 25 sierpnia 2008 r., wniesionej do Trybunału Konstytu-cyjnego 27 sierpnia 2008 r. (data nadania), PKS Tychy sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (ówcześnie: Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 300, ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). Na etapie wstępnej kontroli skargi Trybunał Konstytucyjny nabrał wątpliwości co do autentyczności widniejących pod skargą konstytucyjną i pełnomocnictwem do jej spo-rządzenia podpisów oraz pieczęci imiennych radcy prawnego G.K. Zaistniało wówczas uza-sadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału Konstytucyjne-go zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 30 grudnia 2009 r. (znak: […]). OTK ZU B/2019 Ts 338/08 poz. 69 2 W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 12 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), zawiesił postępowanie, stwierdziwszy, że ewentualne na-danie biegu skardze konstytucyjnej zależy od rozstrzygnięcia o popełnieniu czynu zabronio-nego. Sąd Rejonowy w K. Wydział Karny − wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r. (sygn. akt […]) utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. Wydział Karny Odwoławczy z 29 września 2017 r. (sygn. akt […]) – uznał M.J., pełniącego funkcję prezesa zarządu skar-żącej i upoważnionego do składania w jej imieniu oświadczeń woli, za winnego m.in. tego, że w postępowaniu przed Trybunałem „w sprawie o sygn. akt Ts 269/08 użył jako autentycznych podrobionych dokumentów w postaci skargi konstytucyjnej z dnia 25 sierpnia 2008 r. oraz pełnomocnictwa dla adw. A.K.K. oraz radcy prawnego G.K. z dnia 25 sierpnia 2008 r., na których uprzednio podrobiono podpis oraz pieczątkę radcy prawnego G.K., czym wyczerpał znamiona występku z art. 270 § 1 k.k.”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074, ze zm.) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o or-ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane skargą nie zo-stało zakończone do 3 stycznia 2017 r., tzn. dnia wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają jej przepisy. Zgodnie z art. 180 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowa-nia cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 36 u.o.t.p. TK, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, Trybunał podejmuje zawieszone postępowanie z urzędu z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Sprawa, w związku z którą Trybunał zawiesił postępowanie, została zakoń-czona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2017 r. (dalej: wyrok skazujący). W tym stanie rzeczy konieczne stało się podjęcie zawieszonego postępowania. Trybunał stwierdza, że – w świetle wskazanego rozstrzygnięcia –kontynuowanie po-stępowania w sprawie o sygnaturze akt Ts 269/08, a w konsekwencji wydanie orzeczenia jest niedopuszczalne. Wyrok skazujący – którym Trybunał Konstytucyjny jest związany na mocy art. 11 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p. TK – jednoznacznie wskazuje bowiem na to, że zło-żona przez skarżącą skarga nie została sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego G.K., tj. przez podmiot, o którym mowa zarówno w obowiązującym w dniu złożenia skargi art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), jak i obowiązującym obecnie art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK – należało umorzyć postępowanie.