Ts 274/07

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 maja 2019 r. Pozycja 105 POSTANOWIENIE z dnia 5 marca 2019 r. Sygn. akt Ts 274/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący i sprawozdawca Jarosław Wyrembak Justyn Piskorski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 stycznia 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konsty-tucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: 1) podjąć zawieszone postępowanie; 2) odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 16 listopada 2007 r., wniesionej do Trybunału Konstytu-cyjnego 23 listopada 2007 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 105 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (ówcze-śnie: Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 475, ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). Postanowieniem z 6 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu. Na powyższe rozstrzygnięcie, 17 stycznia 2009 r. (data nadania), skarżący wniósł zażalenie. Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności podpisu oraz pieczęci radcy praw-nego G.K. widniejących pod tym pismem. Zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; da-lej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]). W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 20 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym OTK ZU B/2019 Ts 274/07 poz. 105 2 (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), zawiesił postępowanie, stwierdziwszy, że rozpoznanie za-żalenia zależy od rozstrzygnięcia o popełnieniu czynu zabronionego. Sąd Rejonowy w K. – wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r. (sygn. akt […]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2017 r. (sygn. akt […]) – uznał skarżącego za winnego m.in. tego, że w postępowaniu przed Trybunałem „w sprawie o sygn. akt Ts 274/07 użył jako autentycznego podrobionego dokumentu w postaci zażalenia z dnia 16 stycznia 2009 r. na postanowienie o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej, na którym uprzednio podrobiono podpis oraz pieczątkę radcy prawnego G.K., czym wyczerpał znamiona występku z art. 270 § 1 k.k.”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074, ze zm.) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o or-ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane skargą nie zostało zakończone do 3 stycznia 2017 r., tzn. dnia wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają jej przepisy. Zgodnie z art. 180 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowa-nia cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 36 u.o.t.p. TK, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, Trybunał podejmuje zawieszone postępowanie z urzędu z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Sprawa, w związku z którą Trybunał zawiesił postępowanie, została zakoń-czona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2017 r. W związku z czym należało postanowić jak w punkcie 1 sentencji. Trybunał stwierdza, że wniesione przez skarżącego zażalenie należy odrzucić. Zarówno w myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK, jak i – obowiązującego w dniu wniesienia zażalenia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) – zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytu-cyjnej dalszego biegu powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (chyba że skarżący jest sędzią, prokuratorem, adwokatem, radcą prawnym, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych). Wyrok skazujący – którym Trybunał Konstytucyjny jest związany na mocy art. 11 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p. TK – jednoznacznie wskazuje na to, że zażalenie z 16 sty-cznia 2009 r. nie zostało sporządzone i podpisane przez radcę prawnego G.K. Jednocześnie należy przy tym podkreślić, że skarżący nie jest żadnym z podmiotów, o których mowa w art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK. W tej sytuacji, złożony przez niego środek odwoławczy nie speł-nia wymogu formalnego, wynikającego z u.o.t.p. TK. W związku z czym – na podstawie art. 370 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p. TK – należało postanowić jak w punkcie 2 sentencji.