Ts 275/07

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 grudnia 2019 r. Pozycja 243 POSTANOWIENIE z dnia 3 marca 2009 r. Sygn. akt Ts 275/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Przedsię-biorstwa Komunikacyjno-Spedycyjnego T. Sp. z o.o. w sprawie zgodności: § 16 ust. 2 załącznika do uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w sprawie Regulaminu Trybuna-łu Konstytucyjnego (M. P. Nr 72, poz. 720) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej zarzucono, że § 16 ust. 2 załącznika do uchwały Zgroma-dzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w spra-wie Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego (M. P. Nr 72, poz. 720) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 25 i art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis powoduje, że wstępne rozpoznanie skargi kon-stytucyjnej dokonywanie jest nie przez sędziego, lecz przez urzędnika Biura Trybunału Kon-stytucyjnego. Wezwana zarządzeniem sędziego do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej skarżąca wskazała, że ostatecznym orzeczeniem o jej prawach jest pismo dyrektora Zespołu Wstępnej Kontroli Skarg Konstytucyjnych i Wniosków, informujące o warunkach wniesienia skargi konstytucyjnej. Skarga konstytucyjna została złożona na podstawie następującego stanu faktycznego. Skarżąca złożyła samodzielnie do Trybunału Konstytucyjnego pismo zatytułowane „skarga konstytucyjna”. Pismo to zostało zwrócone skarżącej wraz z informacją o warunkach, jakie powinna spełniać skarga konstytucyjna. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw. Konstytucja nie określa zasad wnoszenia skarg konstytucyjnych, stanowiąc w art. OTK ZU B/2019 Ts 275/07 poz. 243 2 79 ust. 1, że zostaną one określone w ustawie. Powyższa dyspozycja została zrealizowana przez art. 46-49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W myśl art. 48 tejże ustawy skargą konstytucyjną jest pismo sporządzone przez adwokata, radcę prawnego lub osobę wskazaną w ust. 2 tego przepisu. Pisma kierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez samych skarżą-cych nie stanowią skargi konstytucyjnej w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu (por. po-stanowienie TK z 13 marca 2002 r., Ts 112/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 144). Z powyż-szego wynika, że pismo skarżącej z 13 września 2007 r. nie było skargą konstytucyjną. Z ko-lei pisma dyrektora ZWKSKiW z 31 października 2007 r. oraz pismo jego zastępcy z 2 paź-dziernika 2007 r. nie stanowiły ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Pisma te zawierały jedynie informacje o istniejącym stanie praw-nym oraz o warunkach wniesienia skargi konstytucyjnej. Pismo zawierające tego typu infor-macje nie stanowi rozstrzygnięcia ani w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu Konstytucji, ani w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (por. postanowienie TK z 17 marca 1999 r., Ts 117/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 44). Za oczywiście bezzasadny należy uznać pogląd skarżącej, w myśl którego Trybunał Konstytucyjny jest sądem i w związku z tym do rozpatrywania skarg konstytucyjnych zasto-sowanie znajdują wszystkie gwarancje prawa do sądu, o których mowa w art. 45 ust. 1 Kon-stytucji (por. postanowienie TK z 28 maja 2001 r., Ts 39/01, OTK ZU nr 8/2001, poz. 283). Skarżąca nie wskazała naruszonych praw konstytucyjnych ani orzeczenia wydanego na podstawie zaskarżonego przepisu. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.