Ts 281/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 lutego 2016 r. Pozycja 106 POSTANOWIENIE z dnia 29 października 2015 r. Sygn. akt Ts 281/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Zubik, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej T.P., p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 10 sierpnia 2015 r. (data nadania) radca prawny T.P. za-kwestionował postanowienie Sądu Najwyższego z maja 2015 r. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. W pozwie z lutego 2011 r. powód domagał się zasądzenia od skarżącego kwoty 477,40 zł wraz z odset-kami ustawowymi oraz kosztami procesu. W marcu 2011 r. Sąd Rejonowy L. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Od tego orzeczenia skarżący wniósł sprzeciw. Wy-rokiem z lipca 2012 r., sprostowanym postanowieniem z września 2012 r., Sąd Rejonowy L. z siedzibą w Ś. zasądził od skarżącego na rzecz powoda żądaną przez niego kwotę wraz z odsetkami ustawowymi od 9 lutego 2011 r. do dnia zapłaty oraz orzekł o kosztach procesu. Wyrokiem z maja 2013 r. Sąd Okręgowy w L. (dalej: Sąd Okręgowy w L., sąd drugiej instan-cji) oddalił apelację, którą skarżący wniósł od orzeczenia sądu pierwszej instancji. Z kolei postanowieniem z maja 2015 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z maja 2013 r. Sąd Najwyższy orzekł, że zarzuty sformułowane w skardze dotyczą ustalenia faktów i oceny dowodów doko-nanych przez sąd drugiej instancji. Jak twierdzi skarżący, „[z]askarżone postanowienie nie spełnia kryterium sprawiedli-wego (art. 45 ust. 1 Konstytucji) z tego powodu, że zarzuty nie zostały zbadane, a argumenta-cja zawarta w (…) postanowieniu, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w związku z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Try-bunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. OTK ZU B/2016 Ts 281/15 poz. 106 2 w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępo-waniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK. Rozpatrywana skarga konstytucyjna została wnie-siona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli zastosowanie mają przepisy ustawy o TK. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wol-ności lub praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wy-nikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i art. 46 oraz art. 47 ustawy o TK. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe tylko wtedy, gdy do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw doszło na skutek wydania roz-strzygnięcia w sprawie skarżącego, przy czym naruszenie to musi wynikać z zastosowania przez organy orzekające w sprawie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, który jest niezgodny z Konstytucją. Innymi słowy, naruszenie wolności lub praw konstytucyjnych, któ-rych ochrony skarżący chce dochodzić w trybie skargi konstytucyjnej, powinno wynikać z niekonstytucyjnej treści przepisu zastosowanego przy rozpatrywaniu sprawy skarżącego. Celem skargi jest bowiem usunięcie z systemu prawa przepisu niezgodnego z Konstytucją, którego stosowanie skutkuje naruszeniem chronionych konstytucyjnie wolności lub praw. Zgodnie z brzmieniem art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest skargą na przepis prawa, a Trybunał Konstytucyjny nie pełni funkcji kolejnej instancji odwoławczej, tzn. nie bada zgodności z prawem ani słuszności rozstrzygnięć wydanych przez organy orzekające w sprawie wnoszącego skargę. Przedmiotem skargi może być zatem przepis lub zrekonstruowana norma prawna, któ-rych zastosowanie doprowadziło do naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżące-go. Z tego względu art. 47 ust. 1 ustawy o TK wymaga, by skarga zawierała „dokładne okre-ślenie ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administra-cji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją”. Dopiero orzeczenie Trybunału stwierdzające niekonstytucyjność przepisu lub zrekonstruowanej normy prawnej, zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji, jest podstawą do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji ma doprowadzić do zniesienia istniejącego stanu naruszenia chronionych konstytucyjnie praw lub wolności. Skarżący zobowiązany jest również wskazać, w jaki sposób przepis będący przedmiotem skargi konstytucyjnej narusza przysługujące mu konstytucyjne prawa i wolności (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK). Rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia powyższych warunków. Skarżący nie wskazał bowiem przepisu, który byłby podstawą orzeczeń wydanych w jego sprawie i naru-szał przysługujące mu prawa i wolności. W konsekwencji nie przedstawił zarzutu niekonsty-tucyjności normy prawnej. Z treści skargi konstytucyjnej wynika natomiast jednoznacznie, że skarżący zakwestionował zasadność postanowienia Sądu Najwyższego z maja 2015 r. Tak sformułowanej skardze konstytucyjnej, jako niespełniającej podstawowych prze-słanek określonych w art. 79 Konstytucji oraz art. 47 ustawy o TK, należało – na podstawie art. 49 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK – odmówić nadania dalszego biegu. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.