Ts 281/15

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 lutego 2016 r. Pozycja 107 POSTANOWIENIE z dnia 9 lutego 2016 r. Sygn. akt Ts 281/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Wróbel – przewodniczący Stanisław Biernat – sprawozdawca Mirosław Granat, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 29 października 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej T.P., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 10 sierpnia 2015 r. (data nadania) radca prawny T.P. (da-lej: skarżący) zakwestionował postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2015 r. (sygn. akt IV CNP 66/14). Jak stwierdził skarżący, „[z]askarżone postanowienie nie spełnia kryterium sprawie-dliwego (art. 45 ust. 1 Konstytucji) z tego powodu, że zarzuty nie zostały zbadane, a argu-mentacja zawarta w (…) postanowieniu, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodo-wym”. Postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. (doręczonym skarżącemu 5 listopada 2015 r.) Trybunał – na podstawie art. 49 w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: usta-wa o TK z 1997 r.) – odmówił nadania skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowych przesłanek określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 47 ustawy o TK z 1997 r. Jak ustalił Trybunał, skarżący zakwestionował zasadność wydanego w jego sprawie orzeczenia, nie zaś zgodność z Konstytucją przepisu, na podstawie którego zostało ono wyda-ne. Postanowieniem z 3 listopada 2015 r. Trybunał sprostował oczywistą omyłkę pisarską tego rozstrzygnięcia w ten sposób, że datę „29 listopada 2015 r.”, wskazaną jako datę wyda-nia postanowienia, zastąpił datą „29 października 2015 r.”. W zażaleniu z 10 listopada 2015 r. (data nadania) skarżący zakwestionował postano-wienie Trybunału w całości. Zarzucił w nim, że wbrew temu, co stwierdził Trybunał, skarga spełnia wymogi określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego w skardze wyka-zał, że orzekający w jego sprawie sędziowie naruszyli Konstytucję i ustawy, przedstawił także OTK ZU B/2016 Ts 281/15 poz. 107 2 „dowody na okoliczność naruszenia norm konstytucyjnych i ustaw, wydając »inne akty nor-matywne«”. W konkluzji skarżący stwierdził: „Odmowa nadania biegu sprawie będzie dowo-dem, na okoliczność, że Trybunał Konstytucyjny w pełni akceptuje łamanie Konstytucji przez Polski Wymiar Sprawiedliwości”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w związku z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 134 pkt 1 usta-wy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywana skar-ga konstytucyjna została wniesiona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dla-tego do jej wstępnej kontroli zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. W myśl art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przysłu-guje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpa-truje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 36 ust. 6 i 7 oraz w związku z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Bada przede wszystkim, czy w zaskar-żonym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznawania zażalenia Trybunał analizuje w szczególności te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformu-łowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konsty-tucyjnej. W złożonym środku odwoławczym skarżący podniósł, że w skardze „bezspornie” wy-kazał, że sędziowie orzekający w jego sprawie naruszyli Konstytucję i ustawy. Trybunał nie ma zatem wątpliwości, że skarżący – także w zażaleniu – sformułował zarzut wadliwego sto-sowania prawa. W postanowieniu z 29 października 2015 r. Trybunał zasadnie zatem uznał, że przed-miotem skargi jest indywidualny akt stosowania prawa, a nie – jak stanowi art. 79 ust. 1 Kon-stytucji – będąca jego podstawą norma prawna. Wobec powyższego Trybunał – na podstawie art. 49 w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o TK z 1997 r. – prawidłowo odmówił nadania skardze dalszego biegu. Zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r. – postanowił jak w sentencji.