Ts 291/23

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 21 czerwca 2024 r. Pozycja 160 POSTANOWIENIE z dnia 6 lutego 2024 r. Sygn. akt Ts 291/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej G.B.F. w sprawie zgodności: art. 607a, art. 607b pkt 1 i 2, art. 607d § 1 i 2 w związku z art. 252 § 1 i art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 37) „rozumiane w taki sposób, że na postanowienie sądu okrę-gowego w przedmiocie europejskiego nakazu aresztowania, wydane na podsta-wie art. 607a k.p.k., zażalenie nie przysługuje” z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 176 ust. 1 oraz w związku z art. 5 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 października 2023 r. (data nadania) G.B.F. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wybo-ru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle nastę-pującego stanu faktycznego. Skarżący jest podejrzany o popełnienie 13 przestępstw. W toku śledztwa nie zdołano przedstawić mu zarzutów, ponieważ po ujawnieniu przestępstw w 2016 r. wyjechał z Polski i przebywa na terytorium R.M. Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z 6 października 2022 r. (sygn. akt […]) wyda-nym na wniosek prokuratora zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 30 dni od daty jego zatrzymania. W związku z powyższym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ł. IV Wydział Karny, postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt […]), wydanym na wniosek Prokuratury Regionalnej w Ł., wydał w stosunku do skarżącego europejski nakaz aresztowania. Na powyższe postanowienie obrońca skarżącego wniósł zażalenie. Sędzia Sądu Okręgowego w Ł., działając z upoważnienia Prezesa tego sądu, zarządze-niem z 5 maja 2023 r. (sygn. akt jw.), na podstawie art. 429 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca OTK ZU B/2024 Ts 291/23 poz. 160 2 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 37; dalej: k.p.k.) odmówił przyjęcia zażalenia, stwierdziwszy, że jest ono niedopuszczalne z mocy ustawy. Postanowieniem z 5 lipca 2023 r. (sygn. akt […]) Sąd Apelacyjny w Ł. II Wydział Karny utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Prezes Trybunału Konstytucyjnego, zarządzeniem z 20 października 2023 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącego 27 października 2023 r.), wezwał skarżącego do doręczenia odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wszystkich załączników złożo-nych wraz ze skargą konstytucyjną (z wyjątkiem pełnomocnictwa), a także do udokumento-wania daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia (wraz z czterema kopiami). W piśmie procesowym z 3 listopada 2023 r. skarżący odniósł się do zarządzenia. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego, zarządzeniem z 7 grudnia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 18 grudnia 2023 r.), wezwał skarżącego do wskazania, które jego wolności lub prawa wyrażone w art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 176 ust. 1, a także w związku z art. 5 i art. 175 ust. 1 Konstytucji, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze art. 607a, art. 607b pkt 1 i 2, art. 607d § 1 i 2 w związku z art. 252 § 1 w związku z art. 459 § 1 i 2 k.p.k. rozumiane w ten sposób, że „na postanowienie sądu okręgowego w przedmiocie europejskiego nakazu aresztowania, wydane na podstawie art. 607a k.p.k., zażalenie nie przy-sługuje”. Skarżący został także zobowiązany do uzasadnienia zarzutów niezgodności kwe-stionowanych w skardze przepisów z wolnościami lub prawami skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na ich poparcie. W reakcji na powyższe zarządzenie skarżący wniósł do Trybunału 21 grudnia 2023 r. (data nadania) pismo procesowe sporządzone przez pełnomocnika. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w ustawie oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 2. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do me-rytorycznej oceny. 2.1. Skarga konstytucyjna została sporządzona przez adwokata, który przedłożył sto-sowne pełnomocnictwo. 2.2. Skarżący wyczerpał przysługującą mu drogę prawną, ponieważ od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Ł. II Wydział Karny z 5 lipca 2023 r. (sygn. akt […]) nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. 2.3. Dochowany został trzymiesięczny termin wniesienia skargi zastrzeżony w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż skarga została wniesiona do Trybunału 4 października 2023 r. (data nadania). 2.4. Przedmiot skargi został prawidłowo określony. Skarżący zakwestionował związkowo przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. OTK ZU B/2024 Ts 291/23 poz. 160 3 z 2024 r. poz. 37; dalej: k.p.k.), które – jego zdaniem – tworzą normę prawną unie-możliwiającą poddanie kontroli postanowienia w przedmiocie europejskiego nakazu aresztowania, wydanego na podstawie art. 607a k.p.k. 2.5. Zakwestionowanym w skardze przepisom skarżący zarzucił naruszenie praw do: sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji); zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji); dwuinstancyjnego postępowa-nia sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji); rozpoznania sprawy w obu instancjach przez sąd polski oraz kontroli przesłanek zastosowania środka zmierzającego do pozbawienia wolności przez polski sąd (art. 175 ust. 1 w związku z art. 5 Konstytucji). Skarżący podniósł także na-ruszenie wolności osobistej (art. 31 ust. 3 Konstytucji). 2.6. Skarżący wskazał, w jaki sposób – jego zdaniem – zakwestionowane w skardze przepisy naruszają powyższe wolności i prawa. Zarzucił bowiem, że na podstawie ukształtowanej przez nie normy prawnej „odmówiono mu konstytucyjnego prawa do zaskar-żenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji oraz do dwuinstancyjnego postępowania sądowego, jak również przerzucono kontrolę przesłanek wydania europejskiego nakazu aresztowania, w tym w szczególności ocenę interesu polskiego wymiaru sprawiedliwości (art. 607b zd. 1 k.p.k.) na sądy państwa obcego zwanego państwem wykonania europejskiego nakazu aresztowania, przez co naruszono zasady opisane w art. 5 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. 3. Mając powyższe na względzie, a także w związku z tym, że ocena sformułowanych w skardze zarzutów wykracza poza zakres wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowił nadać skardze konstytu-cyjnej dalszy bieg.