Ts 34/24

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 września 2025 r. Pozycja 224 POSTANOWIENIE z dnia 27 maja 2025 r. Sygn. akt Ts 34/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski – przewodniczący Bartłomiej Sochański – sprawozdawca Stanisław Piotrowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 19 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lutego 2024 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wniosła o stwierdzenie, że art. 110 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896, ze zm.; dalej: u.p.b.) jest niezgodny z art. 2, art. 8, art. 32 ust. 2 Konsty-tucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 19 marca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 2 kwiet-nia 2025 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listo-pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyj-nej. Analiza rozpatrywanej sprawy prowadziła do wniosku, że art. 110 u.p.b., który sta-nowi przedmiot zaskarżenia w skardze konstytucyjnej, nie był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga. Wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2023 r. (sygn. akt […]), będący ostatecznym rozstrzygnięciem o prawach skarżącej, nie został oparty na art. 110 u.p.b., przepis ten nie został też powołany w uzasadnieniu tego wyroku. Skarżąca nieprawidłowo zatem określiła przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny uznał, że rozpoznawana skarga konstytucyjna nie spełniła warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. OTK ZU B/2025 Ts 34/24 poz. 224 2 W piśmie z 9 kwietnia 2025 r. (data nadania) skarżąca wniosła zażalenie na postano-wienie Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła na-ruszenie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK „poprzez jego niezastosowanie i brak nadania skardze kon-stytucyjnej biegu oraz art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK poprzez jego zastosowanie i odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej pomimo niedokonania przez Trybunał oceny istoty zarzutów zawartych w skardze”, naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK „poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i bezpodstawne uznanie, że skarżąca nieprawidłowo określiła przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu” (s. 2 zażalenia). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytu-cyjny bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnie-nie przesłanek odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał analizuje także zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę za-skarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie z 19 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest prawidłowe, a stanowisko skarżącej wyra-żone w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie przedstawiono argumentów, które podałyby w wątpliwość przedstawioną w postanowieniu przesłankę odmowy nadania dalsze-go biegu skardze konstytucyjnej. 3. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolno-ści i praw, którego merytoryczne rozpoznanie uwarunkowane zostało spełnieniem przez skar-żącego przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybuna-łu Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywne-go, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego w trybie skargi konstytucyjnej może być tylko przepis, który uprzednio został zastosowany w sprawie jako podstawa prawna ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej. Jest to wymóg bezwzględny i w tym trybie postępowania przed Trybunałem pra-wodawca nie przewiduje możliwości poddania kontroli jakiegokolwiek unormowania, które nie byłoby podstawą prawną orzeczenia, wydanego w sprawie skarżącego (zob. postanowie-nia TK z: 10 listopada 2014 r., sygn. Ts 242/14, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 99, 2 październi-ka 2019 r., sygn. Ts 8/18, OTK ZU B/2020, poz. 44). Doprecyzowanie art. 79 ust. 1 Konsty-tucji następuje w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, który zobowiązuje skarżącego do określenia kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obo-wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Skarżący zobowiązany jest zatem wskazać OTK ZU B/2025 Ts 34/24 poz. 224 3 w skardze konstytucyjnej przepis ustawy będący podstawą ostatecznego orzeczenia w spra-wie, w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją. Zgodnie z powyższym, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko zarzut niekonstytucyjności przepisu ustawy, na podstawie którego ostatecznie rozstrzygnięto o wolnościach lub prawach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu. Orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela pogląd wy-rażony w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym skarżąca nie spełniła wymogu for-malnego związanego z procedurą wniesienia skargi konstytucyjnej. W rozpatrywanej skardze konstytucyjnej nie została bowiem spełniona przesłanka określona w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny sprawy Trybunał Konsty-tucyjny trafnie stwierdził, że wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2023 r. (sygn. akt […]) wskazany przez skarżącą jako ostateczne orzeczenie, z którym wiązała naruszenie przysługu-jących jej konstytucyjnych wolności i praw, nie został oparty na art. 110 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896, ze zm.; dalej: u.p.b.), jak również przepis ten nie został powołany w uzasadnieniu tego wyroku, co oznacza, że art. 110 u.p.b., który skarżąca uczyniła przedmiotem zaskarżenia, nie stanowił podstawy prawnej osta-tecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Odnosząc się do zarzutów wyrażonych w zażaleniu orzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny uznał, że skarżąca nie przedstawiła argumentów podważających prawidłowość ustaleń dokonanych w postanowieniu z 19 marca 2025 r., na podstawie których Trybunał Konstytucyjny zasadnie stwierdził, że skarżąca nie spełniła wymogu wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Wypowiedzi skarżącej przedstawione w uzasadnieniu zażalenia nie dostarczają argumentów podważających prze-słankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazaną w zaskarżonym postanowieniu. Skarżąca nie zakwestionowała zatem przyczyny, z powodu której skarga kon-stytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.