Ts 38/17

PostanowienieTrybunał Konstytucyjny2018-12-13

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Trybunał Konstytucyjny może wydać postanowienie tymczasowe wstrzymujące wykonanie wyroku sądu administracyjnego, który nie został wskazany jako ostateczne orzeczenie w skardze konstytucyjnej?
Ratio decidendi
Trybunał Konstytucyjny nie może wydać postanowienia tymczasowego w stosunku do orzeczenia, które nie zostało wskazane przez skarżącą jako ostateczne rozstrzygnięcie w skardze konstytucyjnej. Instytucja postanowienia tymczasowego ma charakter akcesoryjny i może dotyczyć wyłącznie orzeczenia wskazanego w skardze jako ostateczne i wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów.
Stan faktyczny
Skarżąca M.W.R. wniosła skargę konstytucyjną dotyczącą zgodności przepisów o dostępie do informacji publicznej z Konstytucją oraz Konwencją o ochronie praw człowieka. Jako ostateczne orzeczenie wskazała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2016 r. Jednocześnie wniosła o wydanie postanowienia tymczasowego wstrzymującego wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 2015 r., obawiając się ujawnienia danych osobowych. Trybunał zbadał wniosek o postanowienie tymczasowe na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
nie uwzględnić wniosku o wydanie postanowienia tymczasowego

Pełny tekst orzeczenia

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 kwietnia 2019 r. Pozycja 77 POSTANOWIENIE z dnia 13 grudnia 2018 r. Sygn. akt Ts 38/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.W.R. w spra-wie zgodności: 1) art. 33 § 1 i 2 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) w zw. z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), 2) art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o której mowa w punkcie pierwszym, z art. 45 ust. 1, art. 78 w związku z art. 47, art. 51 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 w związku z art. 8 oraz art. 13 w związku z art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporzą-dzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) w związku z art. 9 Kon-stytucji, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić wniosku o wydanie postanowienia tymczasowego. UZASADNIENIE 23 lutego 2017 r. (data nadania) M.W.R. (dalej: skarżąca) wniosła do Trybunału Kon-stytucyjnego skargę konstytucyjną. Jako ostateczne orzeczenie organu władzy publicznej, z którym skarżąca wiązała naruszenie przysługujących jej praw określonych w Konstytucji, wskazała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r., sygn. akt […] (dalej: postanowienie NSA). Jednocześnie skarżąca wniosła o wydanie postanowienia tymczasowego o wstrzyma-niu wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 23 stycznia 2015 r., sygn. akt […] (dalej: wyrok WSA), w części, w której – wyniku wykonania – może dojść do ingerencji w sferę prywatności, a także ujawnienia danych jej dotyczących, znajdujących się w posiadaniu Sądu Najwyższego jako pracodawcy. W uzasadnieniu wniosku o wydanie postanowienia tymczasowego skarżąca wskazała, że zadośćuczynienie żądaniu udzielenia informacji publicznej stwarza graniczące z pewnością OTK ZU B/2019 Ts 38/17 poz. 77 2 ryzyko spowodowania nieodwracalnych skutków prawnych polegających na nieuprawnionym ujawnieniu danych należących do sfery jej prywatności. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) Trybunał może wydać postanowienie tymczasowe o zawieszeniu lub wstrzymaniu wykonania orzecze-nia w sprawie, której skarga konstytucyjna dotyczy, jeżeli wykonanie wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia mogłoby spowodować nieodwracalne skutki, wiążące się z dużym uszczerbkiem dla skarżącego albo gdy przemawia za tym inny ważny interes skarżącego lub ważny interes publiczny. Określona w tym przepisie instytucja „postanowienia tymczasowego” ma specyficzny charakter. Stanowi rozstrzygnięcie formalne i akcesoryjne, o ograniczonym zasięgu czaso-wym. Postanowienie w tym względzie zapada na posiedzeniu niejawnym, nie kończy postę-powania, nie ma ostatecznego charakteru (Trybunał może je uchylić w razie ustania przyczyn, dla których zostało wydane) i może wywierać skutki jedynie w toku toczącego się postępo-wania. Może ono zostać wydane w stosunku do orzeczenia wskazanego w skardze konstytu-cyjnej jako ostateczne i wydanego wyłącznie na podstawie zaskarżonych przepisów, nie zaś innych orzeczeń wydanych w tym samym postępowaniu (por. postanowienie TK z 11 czerw-ca 2008 r., sygn. SK 28/08, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 92). Skarżąca we wniosku o wydanie postanowienia tymczasowego wskazała, że postano-wienie tymczasowe ma zostać wydane względem wyroku WSA w W. z 23 stycznia 2015 r., sygn. akt […], natomiast w skardze konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie o przysługują-cych jej prawach lub wolnościach określonych w Konstytucji wskazała postanowienie NSA z 22 listopada 2016 r., sygn. akt […]. Wobec powyższego Trybunał nie może uwzględnić wniosku o wydanie postanowienia tymczasowego, gdyż wskazane we wniosku orzeczenie, nie jest jednocześnie ostatecznym rozstrzygnięciem wskazanym przez skarżącą w skardze konstytucyjnej, wydanym na podsta-wie kwestionowanych w skardze przepisów Konstytucji. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

Źródło: Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (trybunal.gov.pl), pozyskano 13.07.2026. · Źródło