Ts 40/22

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 24 września 2025 r. Pozycja 267 POSTANOWIENIE z dnia 18 grudnia 2024 r. Sygn. akt Ts 40/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.S. w sprawie zgodności: art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064) w związku z art. 73 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53) w związku z § 14 rozpo-rządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regu-laminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231) w zakresie, w jakim „upoważnia dyrektora zakładu karnego do wprowadzenia porządku wewnętrznego zakładu karnego w drodze zarządze-nia, w którym ogranicza się prawo do informacji publicznej do korzystania je-dynie ze stron Biuletynu Informacji Publicznej bez możliwości korzystania z ca-łości stron internetowych organów władzy publicznej”, z art. 61 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 lutego 2022 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego sta-nu faktycznego. Dyrektor Zakładu Karnego w C. decyzją z 24 czerwca 2021 r. wyraził zgodę na sko-rzystanie z dostępu do stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej zgodnie z po-rządkiem wewnętrznym, tj. w zakresie węższym niż żądał tego skarżący, który domagał się dostępu do stron internetowych zawierających orzecznictwo oraz przepisy prawne, a także do stron internetowych organów takich jak Ministerstwo Sprawiedliwości czy Sejm Rzeczypo-spolitej Polskiej, aby móc zapoznać się ze sposobem rozstrzygnięcia złożonych przez niego petycji do tych organów. Na decyzję tę skarżący złożył skargę. Po rozpoznaniu skargi Sąd Okręgowy w B. IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych postanowieniem z 24 sierpnia 2021 r. (sygn. akt […]) OTK ZU B/2025 Ts 40/22 poz. 267 2 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu sąd wskazał, że decyzja dyrektora za-kładu karnego była prawidłowa, legalna i zgodna z porządkiem wewnętrznym panującym w Zakładzie Karnym w C. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 26 kwietnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 14 maja 2022 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków for-malnych skargi konstytucyjnej przez: 1) udokumentowanie daty złożenia przez skarżącego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej; 2) dorę-czenie odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem: a) wniosku skarżącego z 2 listopada 2021 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, b) potwierdzenia odbioru posta-nowienia Sądu Okręgowego w B. z 24 sierpnia 2021 r. (sygn. akt […]), c) decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w C. z 24 czerwca 2021 r., d) orzeczenia Sądu Rejonowego w R. (sygn. akt […]) o ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytu-cyjnej. Skarżący odniósł się do zarządzenia w piśmie z 23 maja 2022 r. (data nadania). Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 18 stycznia 2023 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącego 25 stycznia 2023 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) doręczenie pełnomocnictwa substytucyj-nego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, wskazującego sprawę, w związku z któ-rą złożono skargę konstytucyjną; 2) podanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. Skarżący odpo-wiedział na wezwanie w piśmie z 1 lutego 2023 r. (data nadania). Pismem z 17 lutego 2022 r. (data nadania) skarżący uzupełnił skargę konstytucyjną. Sformułował w nim zarzut pozaustawowej ingerencji w konstytucyjne prawa podmio-towe i zakwestionował dopuszczalność unormowania praw osadzonych w zarządzeniu dyrek-tora zakładu karnego. Wniósł o uznanie, że zaskarżone przepisy są niezgodne ze wskazanymi przepisami Konstytucji w zakresie, w jakim upoważniają „dyrektora zakładu karnego do wprowadzenia porządku wewnętrznego zakładu karnego w drodze zarządzenia, w którym ogranicza się prawo do informacji publicznej do korzystania jedynie ze stron Biuletynu In-formacji Publicznej w wyznaczonych godzinach”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określo-nych w Konstytucji. W związku z tym art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK zobowiązuje skarżącego do określenia przedmiotu skargi, tj. do wskazania przepisu ustawy lub innego aktu norma-tywnego, na podstawie którego wydano w jego sprawie orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z ustawą zasadniczą. Zakwestionowany przepis musi więc być podstawą ostatecznego orzeczenia, OTK ZU B/2025 Ts 40/22 poz. 267 3 a jego normatywna treść źródłem naruszenia wolności lub praw występującego ze skargą konstytucyjną. 3. Skarżący zakwestionował art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064) w związku z art. 73 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53) w związku z § 14 rozporzą-dzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organiza-cyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231). Wskaza-ne przepisy stanowią podstawę prawną wydania zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia 29 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny”. Skarżący wniósł skargę konstytucyjną w związku z postanowieniem Sądu Okręgowe-go w B. IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych z dnia 24 sierpnia 2021 r. (sygn. akt […]), wskazanym jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W powyższym postanowieniu sąd zajął się jedynie zagadnieniem, czy istnieje podsta-wa prawna ograniczenia przedmiotowego i czasowego dostępu do internetu na mocy zarzą-dzenia dyrektora zakładu karnego. Przyjął, że możliwe jest ograniczenie dostępu do stron internetowych na podstawie prawnej wynikającej z zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia 29 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny”, który m.in. ustala zasady dostępu do internetu na terenie Zakładu Karnego w C. Skarżący w skardze konstytucyjnej zakwestionował regulacje, które w sprawie, w związku z którą wniósł skargę do Trybunału, nie znalazły zastosowania, a stanowiły jedy-nie podstawę prawną wydania zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C. wraz z załączni-kiem pt. ,,Porządek wewnętrzny”. W konsekwencji Trybunał uznał, że zakwestionowane przepisy nie stanowiły podstawy prawnej ostatecznego rozstrzygnięcia. Skarga konstytucyjna nie spełnia więc podstawowego warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Mając powyższe na względzie Trybunał, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.