Ts 44/18

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 27 grudnia 2018 r. Pozycja 176 POSTANOWIENIE z dnia 2 października 2018 r. Sygn. akt Ts 44/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Grzegorz Jędrejek, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej B.K., p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 marca 2018 r. B.K. (dalej: skarżący) zarzucił, że postanowienie Trybunału z 7 marca 2018 r. (sygn. Ts 184/17 i Ts 187/17, w skardze błędnie określone jako Ts 197/17) o pozostawieniu bez rozpoznania jego zażalenia na postanowienie z 5 lutego 2018 r. o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jest niezgodne z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 30, art. 31, art. 32, art. 65 ust. 1, art. 82, art. 83, art. 85, art. 87, art. 104 i art. 105 Konstytucji, a także art. 434 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.). Zdaniem skarżącego zakwestionowane postanowienie pozbawia go prawa do obrony. Złożona w Trybunale skarga została opatrzona pieczęcią o treści: „Kancelaria Adwokacka, dr B.K., Adwokat”. Do skargi skarżący dołączył decyzję Ministra Sprawiedliwości z 24 kwietnia 1991 r., w którym wyraził on zgodę na wykonywanie przez skarżącego zawodu adwokata indywidualnie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli-minowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmio-tem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skar-dze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK. OTK ZU B/2018 Ts 44/18 poz. 176 2 W myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK, w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konsty-tucyjnej oraz zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem istnieje obo-wiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Jak ustalił Trybunał, Okręgowa Rada Adwokacka w S. (dalej: ORA w S.), w uchwale z 19 grudnia 2016 r., podjętej na podstawie art. 4c ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze), orzekła trwałą niezdolność skarżącego do wykonywania zawodu. W zarządzeniu z 14 kwiet-nia 2017 r. Dziekan ORA w S. przeniósł natomiast skarżącego na listę adwokatów niewyko-nujących zawodu, gdyż jak stanowi art. 4b ust. 1 pkt 3 prawa o adwokaturze, adwokat nie może wykonywać zawodu, jeżeli został uznany za trwale niezdolnego do jego wykonywania. W tym stanie rzeczy Trybunał stwierdza, że stosownie do art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżący nie posiada uprawnienia do sporządzenia we własnym imieniu skargi konstytucyj-nej. Wniesiony środek prawny nie spełnia więc podstawowego warunku przyjęcia go do me-rytorycznego rozpoznania. Niezależnie od powyższego Trybunał po raz kolejny przypomina skarżącemu, że skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Musi ona speł-niać przesłanki jej dopuszczalności, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowane w przepisach u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być tyl-ko przepisy ustawy lub innego aktu normatywnego (normy prawne), na podstawie których w sprawie skarżącego sąd lub organ administracji publicznej wydały orzeczenie, w którym orzekły ostatecznie o wolnościach, prawach albo o obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. W związku z tym przepisy u.o.t.p. TK zobowiązują skarżącego do: dokładne-go określenia przedmiotu skargi konstytucyjnej (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK); wskazania, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK) oraz uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestio-nowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ze wskazaną konstytucyjną wol-nością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK). Trybunał stwierdza, że analizowana skarga nie spełnia tych warunków, gdyż jej przedmiotem jest indywidualny akt stosowania prawa. Wskazane okoliczności są – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą od-mowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.