Ts 46/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 23 stycznia 2018 r. Pozycja 2 POSTANOWIENIE z dnia 13 grudnia 2017 r. Sygn. akt Ts 46/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar  przewodniczący i sprawozdawca Justyn Piskorski Leon Kieres, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze kon-stytucyjnej M.W., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2017 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 20 ust. 17b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.; dalej: ustawa o Policji) w zakresie, w jakim nie przewiduje moż-liwości usunięcia z rejestrów policyjnych danych osobowych, w tym odcisków linii papilar-nych oraz zdjęć osoby, względem której zostało wydane prawomocne postanowienie o umo-rzeniu postępowania karnego, jest niezgodny z art. 32 Konstytucji. Postanowieniem z 14 września 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał uznał, że skarżący w przedłożonych Trybunałowi pismach procesowych nie przedstawił naruszonych praw ani nie wskazał sposobu ich naruszenia. Trybunał stwierdził również, że zasadniczy charakter proponowanej przez skarżącego zmiany zaskarżonego przepisu dowodzi, że w istocie zarzut skierowany jest przeciwko zaniechaniu ustawodawczemu (brakowi regulacji). Na powyższe postanowienie, doręczone pełnomocnikowi skarżącego 19 września 2017 r., skarżący samodzielnie sporządził zażalenie. W piśmie procesowym z 4 października 2017 r. (data wpływu do Trybunału Konstytucyjnego) skarżący wyraził opinię, że brak regulacji w zakresie wskazanym w skardze konstytucyjnej świadczy o pominięciu legislacyjnym, nie zaś o zaniechaniu ustawodawczym, w związku z czym Trybunał powinien zbadać, czy przepis wskazany do badania w złożonej przez niego skardze jest zgodny z Konstytucją. OTK ZU B/2018 Ts 46/17 poz. 2 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżą-cemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę-dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wyda-nym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dal-szego biegu. 2. Należy przypomnieć, że zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego jako pismo procesowe objęte jest szeregiem wymagań procesowych. 2.1. W myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK zarówno w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, jak i w zakresie zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, no-tariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Treść pisma skarżącego z 4 paź-dziernika 2017 r. oraz fakt, że zostało ono opatrzone wyłącznie podpisem skarżącego wskazu-ją jednoznacznie, że skarżący sporządził je samodzielnie. Jednak, w świetle art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżący nie jest podmiotem legitymowanym do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, wskutek czego złożony przez niego środek odwoławczy nie spełnia wymogu formalnego, określonego w u.o.t.p. TK. W związku z powyższym, wniesione przez skarżącego pismo pro-cesowe należy pozostawić bez rozpoznania. 2.2. W dalszej kolejności Trybunał podnosi, że zażalenie na postanowienie z 14 wrze-śnia 2017 r. zostało wniesione z przekroczeniem terminu określonego w art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK. Jak wynika z akt skargi, termin wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie upłynął 26 września 2017 r., zażalenie zaś zostało złożone 4 października 2017 r. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK wniesienie zażalenia po upływie terminu ustawowego również jest podstawą do pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania. Mając powyższe na względzie Trybunał orzekł jak w sentencji.