Ts 47/18

PostanowienieTrybunał Konstytucyjny2019-01-17

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga konstytucyjna podlega oddaleniu z powodu nieusunięcia braków formalnych, w szczególności braku pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi oraz reprezentowania w postępowaniu?
Ratio decidendi
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ponieważ skarżąca nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych. Wskazano, że do skargi nie dołączono pełnomocnictwa szczególnego do jej sporządzenia i wniesienia, ani do reprezentowania w postępowaniu przed Trybunałem, co stanowi podstawę do odmowy nadania dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy.
Stan faktyczny
Skarżąca A.K. wniosła skargę konstytucyjną, kwestionując zgodność przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących służebności przesyłu z Konstytucją RP oraz Konwencją o ochronie praw człowieka. Sprawa wynikała z postępowania o ustanowienie służebności przesyłu, w którym sądy oddaliły wniosek skarżącej, uznając zasiedzenie służebności przez Skarb Państwa. Skarżąca nie uzupełniła wezwania Trybunału do uzupełnienia braków formalnych, w tym braku pełnomocnictwa.
Rozstrzygnięcie
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej

Pełny tekst orzeczenia

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 kwietnia 2019 r. Pozycja 80 POSTANOWIENIE z dnia 17 stycznia 2019 r. Sygn. akt Ts 47/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.K. w sprawie zgodności: art. 292 w związku z art. 172 oraz art. 285 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.) z art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Protokołu nr 1 Konwen-cji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 marca 2018 r. (data nadania) A.K. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 292 w związku z art. 172 oraz art. 285 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (ówcześnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, ze zm.), zarzucając im niezgodność z art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1, z art. 21 ust. 1, z art. 2 Konstytucji oraz z art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.). Skarga konstytucyjna została sformułowana przez skarżącą w związku z następującą sprawą. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 0.3245 ha, na której znajdują się urządzenia przesyłowe energii elektrycznej – napowietrzne linie elektroenergetyczne ni-skiego napięcia (0,4 kV) wraz z trzema słupami. W związku z tym wniosła do Sądu Rejono-wego w C. o ustanowienie służebności przesyłu. Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) sąd ten oddalił wniosek, uznając argumentację przedsiębiorstwa przesyłowego, że doszło do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu. OTK ZU B/2019 Ts 47/18 poz. 80 2 Uznał również, że przedsiębiorstwo przesyłowe wykazało następstwo prawne po Skarbie Państwa, co uzasadnia dalsze nabycie służebności. Postanowieniem z 19 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił apelację skarżącej (sygn. akt […]), podzielając w całości pogląd o nabyciu przez zasiedzenie służebności grun-towej odpowiadającej treści służebności przesyłu przez Skarb Państwa. Skarżąca, uzasadniając skargę, wskazała, że przedmiotem wątpliwości konstytucyj-nych nie jest treść przepisów, lecz ich określona wykładnia przyjęta w orzecznictwie. W oce-nie skarżącej, ocena przez Trybunał Konstytucyjny treści normatywnych nadanych przepisom prawa jest dopuszczalna, gdyż określony sposób rozumienia przepisów utrwalił się w orzecz-nictwie Sądu Najwyższego, albowiem po 8 kwietnia 2014 r. nie doszło do przerwania linii orzeczniczej (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. akt III CZP 87/13). Powielona została ponadto argumentacja przedstawiona w pytaniu prawnym Sądu Okręgo-wego we Wrocławiu z 26 kwietnia 2013 r., a rozpatrzonym przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. P 28/13. W zarządzeniu z 7 czerwca 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 27 czerw-ca 2018 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie nr PESEL, nadesłanie oryginału pełnomocnictwa szczególnego do spo-rządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, a także do reprezentowania skarżącej w postę-powaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym wraz z kopiami oraz podanie informacji czy zo-stał wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. Skarżąca nie uzupełniła powyższych braków formalnych w wyznaczonym terminie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej jest ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącej określonych w Konsty-tucji. Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga spełnia przesłan-ki, o których mowa w przywołanym przepisie Konstytucji oraz wymagania wskazane w art. 44, art. 53 i art. 77 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa-nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK), a także, czy nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia tych warunków. 2. Trybunał stwierdza, że skarga nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 44 w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK. Do skargi nie dołączono bowiem peł-nomocnictwa szczególnego do jej sporządzenia i wniesienia, a także do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. 3. W świetle art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK, nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi konstytucyjnej skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie nadania dal-szego biegu skardze. Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 7 czerwca 2018 r., wzywające do usunięcia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia braków formalnych skargi konstytucyjnej, zostało doręczone skarżącej 27 czerwca 2018 r. Nie wniosła ona później żad-nego pisma, nie nadesłała żadnego pełnomocnictwa szczególnego do sprawy ani nie uzupełni-ła pozostałych braków formalnych. 4. Z uwagi na powyższe, w związku z nieusunięciem braków formalnych skargi kon-stytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania jej dalszego biegu, na pod-stawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK. OTK ZU B/2019 Ts 47/18 poz. 80 3 POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącej przysługuje prawo do wniesienia za-żalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Powołane przepisy

art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RPart. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RPart. 21 ust. 1 Konstytucji RPart. 2 Konstytucji RPart. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

Źródło: Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (trybunal.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · Źródło