Ts 48/22

PostanowienieTrybunał Konstytucyjny2024-12-18

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga konstytucyjna może dotyczyć przepisu, który nie stanowił podstawy prawnego wydania ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej w sprawie skarżącego?
Ratio decidendi
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając, że przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował przepisy stanowiące podstawę do wydania zarządzenia dyrektora zakładu karnego, podczas gdy ostatecznym orzeczeniem w jego sprawie było postanowienie sądu, które oparło się na innym akcie (zarządzeniu), a nie bezpośrednio na zakwestionowanych przepisach ustawowych i rozporządzenia. Zatem zakwestionowane przepisy nie były podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia.
Stan faktyczny
Skarżący, osoba skazana na pozbawienie wolności, zaskarżył decyzję dyrektora zakładu karnego ograniczającą liczbę rozmów telefonicznych z pełnomocnikami. Sąd Okręgowy utrzymał tę decyzję w mocy, uznając ją za legalną na podstawie zarządzenia dyrektora zakładu karnego. Skarżący wniósł skargę konstytucyjną, zakwestionując przepisy ustawy o Służbie Więziennej, Kodeksu karnego wykonawczego oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, które stanowiły podstawę prawną dla zarządzenia dyrektora, a nie bezpośrednio dla zaskarżonego postanowienia sądu.
Rozstrzygnięcie
odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu

Pełny tekst orzeczenia

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 13 maja 2025 r. Pozycja 130 POSTANOWIENIE z dnia 18 grudnia 2024 r. Sygn. akt Ts 48/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.S. w sprawie zgodności: art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064) w związku z art. 73 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53) w związku z § 14 oraz § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozba-wienia wolności (Dz. U. poz. 2231) w zakresie, w jakim „upoważnia dyrektora zakładu karnego do wprowadzenia porządku wewnętrznego zakładu karnego w drodze zarządzenia, w którym ogranicza się prawo skazanych do obrony po-przez reglamentacje (ograniczenie) kontaktów telefonicznych z profesjonalnymi pełnomocnikami ustanowionymi dla skazanych obrońcami/pełnomocnikami do jednej rozmowy w ciągu dnia przy braku wyłączenia tych rozmów z ogólnego limitu rozmów przysługujących skazanym, a także uzależnia wykonani[e] do-datkowej rozmowy telefonicznej z pełnomocnikiem/obrońcą od zgody dyrektora zakładu karnego”, a także w jakim „reglamentowanie (ograniczenie) kontaktów telefonicznych z profesjonalnymi pełnomocnikami ustanowionymi dla skaza-nych obrońcami/pełnomocnikami do jednej rozmowy w ciągu dnia przy braku wyłączenia tych rozmów z ogólnego limitu rozmów przysługujących skazanym w drodze rozporządzenia tj. z uwagi na regulacje zawarte w § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu orga-nizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności”, z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2022 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił OTK ZU B/2025 Ts 48/22 poz. 130 2 z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego sta-nu faktycznego. Dyrektor Zakładu Karnego w C. decyzją z 30 lipca 2021 r. wyraził skarżącemu zgodę na przeprowadzenie w tym dniu dwóch rozmów telefonicznych. Na decyzję tę skarżący złożył skargę, w której wskazał, że z uwagi na wielość spraw prowadzonych z jego udziałem na te-renie całego kraju, ma prawo do kontaktów z profesjonalnymi pełnomocnikami przed wyzna-czonymi terminami spraw bez ograniczeń. Postanowieniem z 7 września 2021 r. Sąd Okręgowy w B. IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych (sygn. akt […]) utrzymał zaskarżoną decy-zję w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia sąd wskazał, że decyzja dyrektora zakładu karnego była słuszna. Reglamentacja realizacji prawa osób osadzonych w zakładzie karnym do komu-nikowania się ze światem zewnętrznym (w tym z profesjonalnym pełnomocnikiem) za po-średnictwem rozmów telefonicznych, ustalona obowiązującym zarządzeniem Dyrektora Za-kładu Karnego w C. nr […] z dnia 29 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny” w sprawie ustalania porządku wewnętrznego Zakładu Karnego w C., mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji decyzja Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia 30 lipca 2021 r., wyrażająca zgodę na przeprowadzenie przez skarżącego w tym dniu dwóch rozmów telefonicznych z profesjonalnymi pełnomocnikami, była w pełni legalna i nie naruszała jakichkolwiek jego praw. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 26 kwietnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 14 maja 2022 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków for-malnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem: a) wniosku skarżącego z 2 listopada 2021 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, b) potwierdzenia odbioru postanowienia Sądu Okręgowego w B. z 7 września 2021 r. (sygn. akt […]), c) decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w C. z 30 lipca 2021 r., d) orzeczenia Sądu Rejonowego w R. o ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Skarżący odniósł się do zarządzenia w piśmie z 23 maja 2022 r. (data nadania). Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 18 stycznia 2023 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącego 25 stycznia 2023 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) doręczenie pełnomocnictwa substytucyj-nego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, wskazującego sprawę, w związku z któ-rą złożono skargę konstytucyjną; 2) podanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. Skarżący odpowiedział na wezwanie w piśmie z 1 lutego 2023 r. (data nadania), usu-wając wymagane braki formalne. Sformułowane przez skarżącego zarzuty dotyczą ograniczenia kontaktów telefonicz-nych z pełnomocnikami, a tym samym naruszenia prawa do obrony. Skarżący wniósł o uzna-nie, że niezgodne ze wskazanymi przepisami Konstytucji jest upoważnienie dyrektora zakładu karnego do wprowadzenia porządku wewnętrznego zakładu karnego w drodze zarządzenia, w którym ogranicza się prawo do obrony poprzez reglamentowanie kontaktów telefonicznych z profesjonalnymi pełnomocnikami. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą OTK ZU B/2025 Ts 48/22 poz. 130 3 być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określo-nych w Konstytucji. W związku z tym art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK zobowiązuje skarżącego do określenia przedmiotu skargi, tj. wskazania przepisu ustawy lub innego aktu normatywne-go, na podstawie którego wydano w jego sprawie orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z ustawą zasadni-czą. Zakwestionowany przepis musi więc być podstawą ostatecznego orzeczenia, a jego nor-matywna treść źródłem naruszenia wolności lub praw występującego ze skargą konstytucyjną. 3. Skarżący zakwestionował art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064) w związku z art. 73 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53) w związku z § 14 oraz § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231). Wskazane przepisy stanowią podstawę prawną wydania zarządzenia Dyrektora Zakładu Kar-nego w C. nr […] z dnia 29 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny”. Skarga została wniesiona w związku z postanowieniem Sądu Okręgowego w B. IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych z dnia 7 września 2021 r. (sygn. akt […]), które skarżący wskazał jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W powyższym postanowieniu sąd przyjął, że możliwe jest reglamentowanie kontak-tów telefonicznych z profesjonalnymi pełnomocnikami na podstawie prawnej wynikającej z zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C. nr […] z dnia 29 kwietnia 2021 r. wraz z za-łącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny”. Skarżący w skardze konstytucyjnej zakwestionował regulacje, które w sprawie, w związku z którą wniósł skargę do Trybunału, nie znalazły zastosowania, a stanowiły jedy-nie podstawę prawną wydania zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C. nr […] z dnia 29 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny”. W konsekwencji Try-bunał uznał, że zakwestionowane przepisy nie stanowiły podstawy prawnej ostatecznego roz-strzygnięcia. Skarga konstytucyjna nie spełnia więc podstawowego warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Mając powyższe na względzie Trybunał, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Powołane przepisy

art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Źródło: Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (trybunal.gov.pl), pozyskano 13.07.2026. · Źródło