Ts 53/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 września 2017 r. Pozycja 173 POSTANOWIENIE z dnia 28 lipca 2017 r. Sygn. akt Ts 53/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący i sprawozdawca Mariusz Muszyński Andrzej Zielonacki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej J.S.W., p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 marca 2017 r. (data nadania), J.S.W. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486, ze zm., da-lej: ustawa o samorządzie województwa), rozumianego w ten sposób, że legitymacja do za-skarżenia programu ochrony środowiska, będącego aktem prawa miejscowego, uzależniona jest od wykazania, że konkretny przepis tego aktu narusza interes prawny skarżącego w spo-sób bezpośredni, obiektywny i realny, z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Postanowieniem z 20 czerwca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 26 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na zbędność orzekania w związku z wyrokiem TK z 16 września 2008 r. w sprawie o sygn. SK 76/06 (OTK ZU nr 7/A/2008, poz. 121). Przedmiotem kontroli był analogiczny do art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym). Trybunał orzekł, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji. Na postanowienie z 20 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżąca złożyła – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości oraz wniosła o jego uchylenie i nadanie skardze konstytucyjnej dal-szego biegu. OTK ZU B/2017 Ts 53/17 poz. 173 2 Skarżąca zarzuciła, że nie było podstaw do stwierdzenia zbędności orzekania, ponie-waż jej sprawa i sprawa rozstrzygnięta w powołanym wyroku (SK 76/06) różnią się przed-miotem zaskarżenia. Jak podkreśliła w zażaleniu, jej zdaniem nie zachodzi negatywna prze-słanka procesowa (ne bis in idem). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżące-mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę-dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszyst-kim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdza, że skarżąca skutecznie zakwestionowała stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym zaistniała w analizowanej sprawie prze-słanka ne bis in idem. W wyroku z 16 września 2008 r. (SK 76/06) Trybunał badał inny prze-pis niż zaskarżony w rozpatrywanej obecnie sprawie. Przedmiotem skargi jest art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa w brzmie-niu: „każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecz-nym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia narusze-nia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.” Natomiast w sprawie SK 76/06 poddany kontroli był art. 101 ust. 1 ustawy o samorzą-dzie gminnym, który stanowi: „każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego”. Rację ma skarżąca, że tożsamość oznacza identyczność, natomiast analogia to podo-bieństwo pod pewnym względem. Skoro nie zachodzi identyczność przedmiotu kontroli, to nie zaistniała przesłanka zbędności orzekania. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie jest zasadne, dlatego zgodnie z art. 61 ust. 8 ustawy o TK postanawia jak w sentencji.